(โอซาก้า) (ปี 1938)
(ภาษาญี่ปุ่น) จะทำยังไงก็โดนเหมือนเดิมตลอด
พวกนั้นหาเรื่องฉันอยู่คนเดียว
นี่ อย่าทำตัวขี้แย!
น่าอายจะตาย
แต่น้ำตาไหลออกมาเองนี่นา
รอบหน้า ทางนั้นต่างหากที่ต้องร้องไห้
นายพูดแบบนั้นทุกที แต่เราไม่เคยชนะเลย
ไม่ชนะเพราะนายยอมแพ้น่ะสิ!
บอกแล้วว่าต้องทำแบบนี้…
(ภาษาเกาหลี) โนอา!
ไปก่อนนะ! วันนี้ที่บ้านมีงาน
อย่าลืมเอาต๊อกฝีมือป้ากลับมา ให้ฉันกินด้วยนะ!
อัปป้า!
ถอยไปโว้ย! เหม็นกลิ่นกระเทียม
โนอา อย่าทำตัวแบบนี้สิ
งานวันนี้ไม่ใช่จัดเพื่อน้องอย่างเดียว
ลูกต้องเข้าใจว่า
ช่วงไม่นานก่อนหน้านี้ เด็กๆ เกาหลีที่เกิดใหม่ ตายก่อนอายุครบหนึ่งขวบเยอะมาก
งานฉลองครั้งนี้เลยจัดเพื่อเราทุกคน
ไม่รู้สิพ่อ
ยังไงก็รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้คนสนใจแต่น้อง
โนอา
ตอนนี้ลูกเป็นพี่ชายแล้วนะ
น้องจะต้องคอยหวังพึ่งลูกในหลายๆ ทาง
ที่พ่อบอกว่าตอนผมหนึ่งขวบ ก็เคยมีงานเหมือนกัน สาบานว่าจริงนะฮะ
พ่อจะโกหกเรื่องแบบนั้นทำไมกัน
สมัยนั้นชีวิตพวกเราลำบากกว่านี้
แต่ลูกก็ไม่เคยขาดอะไรในชีวิต
เรื่องนั้นต้องขอบคุณแม่เขานะ
พ่อแน่ใจเหรอว่าผมเลือกด้ายแดง
ใช่สิ พวกเราดีใจกันจะตาย
แต่อนาคตชีวิตผม จะไม่ได้น่าตื่นเต้นขนาดนั้นใช่มั้ยล่ะ
ทำไมผมไม่เลือกคันธนูกับลูกศรนะ
โนอา
เชื่อพ่อนะ ชีวิตที่ยืนยาวไม่ใช่เรื่องไม่น่าภูมิใจ
แต่ขอให้โมซาซึเลือกเหรียญเถอะ
น้องกินยัดทะนานเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม เพราะงั้นก็จำเป็นต้องรวย
อัปป้า หัวเราะอะไรอีกแล้ว ผมพูดจริงนะ
อัปป้าควรต้องภาวนาให้เขาเลือก
ขอบคุณทุกคนมากครับ ที่มาร่วมงานฉลองอายุครบหนึ่งขวบของลูก
อย่างที่เห็น เขาเติบโตอย่างแข็งแรง
พระผู้เป็นเจ้าทรงมอบพรประเสริฐให้จริงๆ
ประเพณีโทลจาบีนี้
ไม่เพียงแต่จะช่วยให้เราผูกพันกับคุณทุกคน แต่เชื่อมโยงกับบรรพบุรุษที่มาก่อนหน้า…
พูดยาวไปแล้ว
เก็บไว้เทศน์ในโบสถ์เถอะ
พี่ชายผมอยากรู้เร็วๆ ว่าอนาคตลูกชายผมจะเป็นยังไง
ผมไม่ควรยื้อต่อไปนานนะครับ
ถึงเวลาที่โมซาซึต้องเลือกชะตาตัวเองแล้ว
ผมเลือกแทนน้องได้ไหมฮะ
โมซาซึ! เลือกเลยจ้ะ
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
แสดงว่า
ใกล้ถึงเวลานั้นสินะ
จุดจบของชีวิต
ตอนนี้เตรียมใจไว้ก่อนดีกว่าครับ
ลูกฉัน… เจ็บปวดทรมานอยู่รึเปล่า
ลูกไม่ยอมบอกเราเลย
ครับ
ทรมานแสนสาหัส
เราให้ยามอร์ฟีนได้
แต่ผมต้องแจ้งก่อนว่า
ถ้าใช้ยาในปริมาณซึ่งจะช่วย ลดความเจ็บปวดของคนไข้
จะกดประสาทจนคนไข้เหลือเพียงแต่ร่าง
จิตวิญญาณของเขาจะแทบไม่เหลือแล้ว
ไม่เอาค่ะ ฉันไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น
เอทสึโกะ เราต้องคิดถึงฮานะเป็นหลัก…
ไม่ต้องมายุ่ง!
อย่าวิ่งสิ!
เดี๋ยวก็สะดุดกันล้มไปหมด
ป้าต้องคอยเก็บศพกันพอดี
เดี๋ยวนี้อยู่กันแออัดเกินละ
แม่ฮะ!
เป็นอะไรไป เจ็บตรงไหนรึเปล่า
ผมรออยู่เกือบชั่วโมง
ทำไมพ่อไม่มา
หมายความว่าไง
คุณพ่อไม่ได้ไปรับที่โรงเรียนเหรอ
แม่ ดูสิ
มีเรื่องอะไรกันไม่รู้
ขอโทษนะคะ ขอทางค่ะ
ตรวจในนั้นหรือยัง
เห็นว่าพวกนี้ทรยศชาติ
คุณน้า!
สามีฉันไปไหนคะ
เขาโดนจับไปแล้ว
โดนจับเหรอ
เรื่องอะไรกัน
พวกนั้นไม่ยอมบอก
บอกแต่ว่าเป็นข้อหาฉกรรจ์ที่สุด
ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
ถูกจับไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจ
คงต้องจับผิดตัวแน่ๆ
ฉันต้องรีบไปหาเขา
แม่หนู ฟังก่อน
คนพวกนั้นเข้ามาถามหาอิสอัคโดยเฉพาะ
รู้ไหมว่าหมายความว่าอะไร
แปลว่ามีคนซัดทอดเขาแล้ว
คุณต้องระวังมากๆ
และต้องสวดภาวนาให้เยอะ
โนอา
ไปหาลุงที่โรงงาน บอกให้เขาไปเจอที่สถานีตำรวจ
ทำได้ไหมลูก
ไปเลยเร็วๆ
(นิโกะนิโกะ) (โอซาก้า ญี่ปุ่น)
โนอา มาทำอะไรที่นี่
- มาเร็วลุง พ่อโดนจับ - โดนจับเหรอ
- เขาโดนจับเหรอ - พวกนั้นพาพ่อไปที่สถานีตำรวจ
ตอนนี้แม่ก็อยู่ที่นั่น
ลุงต้องบอกนายก่อน
รอตรงนี้นะ
ลาได้ชั่วโมงเดียว
ไปประกันตัวพ่อกัน
พ่อว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลย
เป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง
แกปิดดีลนั้นได้
พวกนั้นจะไล่แกออกทำไม
เจ้าของที่เปลี่ยนใจนาทีสุดท้าย
ทำไมถึงเปลี่ยนใจ
เพราะผมบอกเขา
แล้วแกทำแบบนั้นทำไม
เพราะผมอยากทำ
ทำยังไงพ่อก็ไม่เข้าใจ แต่คิดจะทำอะไรก็หยุดเลย
แกต้องกลับไปอเมริกา เข้าใจไหม
ผมกลับไปไม่ได้แล้ว
เขาไม่ต่อวีซ่าให้
แล้วจะทำยังไงดี
อเมริกาไม่ใช่คำตอบของทุกอย่าง นั่นเป็นแค่ภาพฝัน
พูดเรื่องอะไรของแก
อัปป้า ตอนนี้ไม่มีใครยอมจ้างผมแล้ว
คนเดียวที่ยังยอมทำงานกับผมอยู่
คือโยชิอิซัง
วันก่อนเขาเพิ่งมาคุยกับผม
เขาได้ข่าว
พ่อไม่สนว่าเขาจะเสนออะไรให้แก
แกจะไปยุ่งเกี่ยวกับเขาไม่ได้!
เขาแค่อยากเปิดร้านปาจิงโกะ…
ปาจิงโกะ แกเนี่ยนะ
อัปป้า กับ ฮัลแม ก็พูดเสมอว่า ทำธุรกิจนี้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย…
ฉันเองน่ะ ไม่ต้องอาย แต่ลูกชายของฉันไม่ได้
ฉันเดาได้นะว่าไอ้ปลาไหลนั่น จะเป่าหูแกไว้ยังไงบ้าง
เขาบอกว่าทุกอย่างจะถูกกฎหมาย
ใช่ไหมล่ะ
รู้ไหมว่า อัปป้า รู้ได้ยังไง
เพราะครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ปู่ของเขาก็บอกพ่อแบบเดียวกัน
ก็เหมือนแก พ่ออยากรวยมากๆ รวยเร็วๆ
แต่เพราะออมม่ากับฮัลแมของแก พ่อเลยไม่ต้องเจอชะตาแบบนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะสองคนนั้น ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
นั่นมันเรื่องนานมาแล้ว
โยชิอิ มาโมรุซังไม่ได้เกี่ยวข้อง…
มันก็สายเลือดเดียวกันนั่นแหละ!
เลือดของปู่ก็อยู่ในตัวหลาน
เหตุผลอะไรแบบนั้น
ยังไงฉันก็ไม่มีทางยอม!
ต่อให้จะกลายเป็นคนรวยที่สุดในโลก…
พ่อพูดเหมือนเรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ เรื่องเงิน เรื่องความสำเร็จ
ฉันไม่ได้จะพูดอย่างนั้น
เข้าใจแล้ว
แต่ฝันของ อัปป้า
มันไม่เพียงพอสำหรับผมอีกต่อไปแล้ว
โนอา เขาคุยอะไรกันลูก
พ่อกำลังถูก "ตำรวจผู้ใหญ่" อะไรประมาณนั้นสอบปากคำอยู่
เขาว่าพ่อร่างกายอ่อนแอ ถ้าติดคุกต้องตายในนั้นแน่
เกิดอะไรขึ้น
ลุงโดนดุใหญ่เลย
เขาบอกว่า ถ้าพ่อไม่ผิดจริงๆ เดี๋ยวก็ได้กลับบ้าน
แต่ถ้ามีความผิดจริง…
ตอนนี้เขาบอกว่าพอแล้ว
ยังมีคนอื่นรออยู่อีก
ฉันจะไปอธิบายให้เจ้านายฟัง
ถ้าเขารู้ว่าฉันโดนปฏิบัติยังไง เจ้านายต้องโมโหแน่
แล้วเขาจะช่วยเราใช่ไหมคะ
คืนนี้สามีฉันจะได้กลับบ้านใช่ไหม
น้องชายฉัน จะไม่ต้องนอนคุกแม้แต่คืนเดียว
อิสอัคจะต้องหลุด
ไม่มีทางนอนคุก
ทำไมทำหน้าจ๋อยอย่างนั้น
เมื่อกี้ลุงว่าไง
ลุงจะพาพ่อกลับมาบ้าน
แน่นอน เดี๋ยวจะรีบพากลับบ้านเลย
ขอโทษนะคะ คุณ
รบกวนหน่อย
มีอะไร
พวกนั้นจับสามีคุณไปด้วยรึเปล่าคะ
พี่เขยฉันน่ะ
โดนจับตั้งแต่สามเดือนก่อน
สามเดือนเหรอ
แล้วคุณไม่ได้เจอเขาเลยเหรอ
ไม่เจอ
สามีคุณโดนจับไปเมื่อไหร่
เมื่อเช้านี้เอง
แต่เป็นการเข้าใจผิดกันแน่ๆ
เขาเป็นแค่บาทหลวง ไม่เคยเกี่ยวข้องกับเรื่องการเมือง
คุณคือภรรยาของบาทหลวงแบคเหรอคะ
คุณ…
รู้จักสามีฉันยังไงคะ
คุยตรงนี้ไม่ได้
โนอาลูก มาเร็ว
มีสายตำรวจทุกที่จริงๆ เหรอคะ
โดยเฉพาะตอนนี้ที่เขา กำลังเตรียมทำสงครามอีก
แต่เขาก็ทำสงครามกันอยู่ตลอด
มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราตรงนี้
พวกเราคือฝ่ายที่ รับกรรมจากสงครามไม่ใช่เหรอ
สามีคุณเป็นคนสอนเราเอง
แสดงว่าคุณรู้จักสามีฉันดี
พี่เขยฉันรู้จักเขาดี
ตอนแรกเขาก็ไม่ไว้ใจสามีคุณหรอก
เหมือนกับคนงานในโรงงานแถวนี้ทั้งหมด
แต่ท่านบาทหลวงก็พิสูจน์จนเขาไว้ใจ หรือเรียกว่ารักเลยก็คงได้
เขาสอนพวกนั้นว่า ถ้ารวมตัวกันจะมีอำนาจต่อรอง
พวกเราไม่เคยได้ยิน ใครพูดอย่างทรงพลังขนาดนั้นมาก่อน
เขาทำให้พวกเราภาคภูมิใจ
สามีฉันเป็นคนทำแบบนั้นเหรอ
ใช่แล้ว
และแม้พวกเราจะหิวท้องกิ่วแค่ไหน
เขาก็ยังจุดความหวังหล่อเลี้ยงใจเราได้
แต่ตอนนี้ เราจะทำยังไงต่อดี
กี่ขวบแล้วจ๊ะ
เจ็ดขวบครับ
เด็กควรต้องมีพ่อ
มาเถอะ
เราต้องไปบอกฮาเซกาวะซังว่าเกิดอะไรขึ้น
- ใครนะคะ - แม้แต่ฮาเซกาวะซังก็ไม่รู้จักเหรอ
ดูเหมือนฉันจะไม่รู้อะไรทั้งนั้นค่ะ
งั้นก็ถึงเวลาที่พวกคุณต้องเจอกันแล้ว
แม่ฮะ!
เขาโดนจับข้อหาอะไร
ผมก็ไม่ทราบ
ตำรวจไม่ยอมบอก
ปกติแล้วถ้าจับคนไป เขาต้องบอกนะว่าจับทำไม
ผมนึกแล้วว่าชิมามูระซังจะต้องเข้าใจ
เรื่องนี้ช่างไร้สาระไปหมดนะครับ
คิดเหมาว่าน้องชายผม เป็นคนไม่รักชาติแบบนั้น…
คุณว่ายังไงนะ ไม่รักชาติเหรอ
ครับ ไร้เหตุผลสิ้นดีใช่ไหมล่ะ
น้องชายผมไม่มีทางเข้าไปยุ่งเกี่ยว กับเรื่องแบบนั้นอยู่แล้ว
เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าเป็นคดีการเมือง
แต่น้องชายผมไม่ผิด…
- ตำรวจไม่ได้คิดอย่างนั้น - ผมเอาหัวเป็นประกันได้…
คุณเป็นครอบครัวเขา คุณก็ต้องพูดแบบนั้นอยู่แล้ว
คุณทำให้ผมตกที่นั่งลำบากมาก
คนงานที่นี่ก็นับถือคุณ
แต่ทุกคนจะบอกว่าเลือดข้นกว่าน้ำ
สายเลือดในตัวน้องชายคุณ ก็เป็นสายเลือดของคุณเหมือนกัน
ผมยังจำเป็นต้องทำงานนี้ครับ ครอบครัวต้องพึ่งพาผม
ผมเข้าใจ แต่ผมจำเป็นต้องให้คุณออก
นี่…
ช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่งสิ
ว่ามาเลย
หลังจากฉันตาย
คุณแม่ฉันน่ะ ฝากดูแลแทนทีนะ
ฮานะ
กลัวหรือเปล่า
กลัวสิ
ไม่เคยฝันเลยว่าจะจบชีวิตแบบนี้
ที่นี่
ในห้องโทรมๆ แบบนี้
แต่ถ้าเป็นฮาวาย
นั่นสิถึงจะเป็นความตายอย่างงดงาม
เท้าเดินไปบนทรายอุ่นๆ
เสียงคลื่นม้วนตัวมาโอบกอดฉันไว้
แต่ฉันว่า สุดท้ายจริงๆ ก็คงเหมือนกันหมด
ความตายก็คือความตาย
ฉันหนีไปเอง โซโลมอน ฉันดับโอกาสทุกอย่าง
ฉันไม่อยากให้นายทำแบบเดียวกัน
ขอโทษนะ
ขอโทษทำไม
ฉันทิ้งเธอเอาไว้ ฉันขอโทษ
ขอโทษที่ไม่ได้ตามหาเธอให้เร็วกว่านี้
ฉันใช้ชีวิตตามกฎมาตลอด
ทำทุกอย่างที่ทุกคนต้องการ
แล้วพวกนั้นก็ทำให้นาย กลายเป็นไอ้หน้าโง่สินะ
ใช่
พวกนั้นทำให้ฉันเป็นไอ้หน้าโง่
โซโลมอน
เลิกเอาแต่สงสารตัวเองได้แล้ว
พอเสียที
ไม่ว่าจะต้องทำยังไง คว้ามันมาให้หมด
ไม่ต้องปรานีใครทั้งนั้น
เพราะมีใครเคยปรานีอะไรเราบ้าง
เล่นพวกแม่งให้หมด
ทำเผื่อฉันด้วย
บาทหลวงโดนจับไปแล้ว
ฮาเซกาวะซังกับลูกสาวไปซ่อน ตั้งแต่เขาเริ่มต้อนจับคน
ไปสิ ไปคุยกับเขา เขามีคำตอบให้
เขาบอกให้นั่ง
เขาบอกว่าผมหน้าเหมือนพ่อ
พ่อเล่าเรื่องแม่ไว้เยอะมาก
คุณน้ารู้สึกเหมือนแม่เป็นพี่สาวอีกคน
เหรอคะ
แต่คุณทั้งสองเป็นคนแปลกหน้าในชีวิตฉัน
เขาไม่เคยพูดถึงพวกคุณเลย
พ่อไม่อยากให้เรารู้เรื่องเขาสองคน
เพราะอยากปกป้องเราไว้
พ่อเลยต้องแยกโลกเป็นสองใบ
อะไรทำนองนั้นครับ
ที่นี่คือที่อะไรกัน
พวกคุณเป็นใครกันแน่
เขาเป็นอาจารย์ และ…
ประมาณคำว่าคอมมิวนิสต์น่ะครับ
เขากับคุณพ่อฝันที่จะรวบรวม แรงงานต่างด้าวทั้งหมด
มาร่วมกันสู้เพื่อสันติภาพและ ค่าตอบแทนที่เป็นธรรม
ถ้าอย่างนั้นก็เรื่องจริงสินะ
คุณทั้งสองคนวางแผนต่อต้านองค์จักรพรรดิ
"องค์จักรพรรดิต่างหาก ที่พยายามต่อต้านพวกเรา"
ถ้าอย่างนั้น
ต่อจากนี้ชีวิตเราจะเป็นยังไง
ระหว่างที่ทำเป็นแบกความฝันลมๆ แล้งๆ นี้
ใครจะเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว
หรือหาเสื้อผ้าให้ลูกๆ ฉันใส่
ชีวิตพวกเราเคยอยู่ในความคิดพวกคุณบ้างไหม
คุณน้าบอกว่า พ่อทำเพื่อแม่กับผม
กล้าดียังไงถึงมาพูดกับฉันอย่างนั้น
ดูมือตัวเองสิ
มือนิ่มไม่เคยต้องหยิบจับงานอะไรทั้งชีวิต
คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
ถึงมาบอกว่าฉันกลัวลมๆ แล้งๆ
เราไม่มีเวลาใส่ใจเรื่องนี้แล้ว
เราต้องพาพ่อของลูกกลับบ้าน
เขาบอกว่า เราไม่มีทางเจอตัวพ่อ
โกหก!
เขาบอกว่าพ่อจะไม่ได้กลับบ้านอีกแล้ว เพราะพ่อโดนหักหลัง!
แม่ ตำรวจมา!
ผมดีใจนะ
เราจะเป็นหุ้นส่วนที่ดีต่อกันและกัน
ผมไม่ได้มาคุยเรื่องปาจิงโกะ
เครือโรงแรมโคลตันยังเป็นทางเลือกได้อยู่
พูดอย่างนี้ แสดงว่าคุณมีแผน ว่ามาสิ
ถ้านับรวมทั้งโคลตันกับอาเบะซัง
เขาลงทุนกับโปรเจกต์นี้ไปแล้วเกือบ หนึ่งหมื่นล้านเยน
แต่เขาจะไม่สามารถขายที่ซึ่งกว้านซื้อไว้ง่ายๆ
หากที่ส่วนสำคัญยังไม่เป็นของเขา
ตรงนี้มีโอกาส โอกาสกำไรงามด้วย
เพราะใครก็ตามที่ได้ที่ดินของผู้หญิงคนนั้น จะตั้งราคาเท่าใดก็ได้
ทำไมถึงคิดว่ารอบนี้เขาจะยอมขายให้คุณ
ไม่ขายหรอก ผมรู้อยู่แล้ว
แต่คุณ…
ก็มีวิธีของคุณไม่ใช่เหรอ
คุณบีบให้เขาขาย
ผมจะจัดการเรื่อง ขายต่อให้โคลตันกับอาเบะซัง
ผมจะรีดเอาเลือดจากเขาทุกหยด นั่นคือประเด็น
เห็นตึกทั้งหมดนั่นไหม
จะว่าไงถ้าผมบอกว่า ในอีกสองปี
ที่ดินทั้งหมดนั้นจะมีค่า เพียงหนึ่งในสี่ของมูลค่าตอนนี้
เป็นไปไม่ได้
คุณคิดว่าอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดนั้น มีอะไรเป็นหลักค้ำประกัน
ปกติก็สินทรัพย์ด้านอื่นๆ ของบริษัท
แล้วถ้าผมบอกว่าธนาคารใช้ตัวที่ดินนั่นแหละ เป็นหลักค้ำประกันล่ะ
บ้าแล้ว
แต่ก็เป็นเรื่องจริง
ทุกคนเสียสติกันไปหมด
มัวแต่วุ่นวายกับความโลภ คิดว่างานเลี้ยงครั้งนี้จะไม่มีวันจบ
แต่มันจบแน่
ทันทีที่ธนาคารเรียกหนี้คืน ทุกอย่างจะพังครืน
เราจึงต้องรีบจัดการ
มีอีกเรื่องหนึ่งครับ
แต่นี่เป็นคำขอส่วนตัว
ผมอยากช่วยเพื่อนเก่าคนหนึ่ง
แม่ว่า ลูกลองคิดใหม่
รอดูว่าอีกวันสองวันจะรู้สึกยังไงไม่ดีเหรอ
ถ้ารอก่อน…
แม่จ๋า
หนูไม่มีทางดีขึ้นแล้ว
หนูแค่… เหนื่อยมาก
หนูพร้อมจะหลับไปยาวๆ แล้ว
แม่จะไปบอกหมอให้นะ
แม่ขา
แม่รู้จ้ะ
แม่รู้
ผมแค่ไม่เข้าใจ
เรื่องมันพลาดไปถึงขนาดนี้ได้ยังไง
ตั้งสติไว้ก่อน อย่าเอาแต่สมเพชตัวเอง
เรื่องยังไม่จบ
แต่คุณแม่…
สาวคนหนึ่งกำลังจะตาย
ปรับทัศนคติของแกหน่อย
ผมรู้น่า
แต่แม่ไม่กังวลเลยหรือไง
อยู่กันมาได้ตั้งนาน
จู่ๆ คนพวกนั้น จะแทรกกลับเข้ามาในชีวิตพวกเราทำไม
โซโลมอนเป็นเด็กดี
เราเลี้ยงเขามาดี…
แต่แม่ก็เลี้ยงโนอาดีไม่ใช่เหรอ
ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
แค่เพราะเรารักเขา ไม่ได้แปลว่าเรารู้จักตัวตนของเขา
คุณรู้หรือไม่ว่า สามีคุณมีส่วนร่วมกับ
กับคณะมนตรีใหญ่สหภาพแรงงานญี่ปุ่น
มันคืออะไรนะคะ
คุณเคยอ่านหรือเขียน บทความต่อต้านรัฐบาลใดๆ หรือไม่
ฉัน…
อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้
คุณเคยเข้าร่วมการประชุมหรือ การชุมนุมใดที่มีมุมมองต้านองค์จักรพรรดิไหม
ฉันไม่เคยไปชุมนุมอะไรเลย
ฉันไม่เคยได้ยินคำพวกนั้น จนกระทั่งวันนี้
แต่คุณสมรสกับหนึ่งในผู้ก่อการ
ชายคนที่ฉันรู้จัก…
เป็นสามีคนหนึ่ง
พ่อคนหนึ่ง
บาทหลวงคนหนึ่ง…
เป็นคนดี
ขอโทษครับ
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงพูดออกมา
คุณแม่
แกคิดว่าฉันจะยอมให้เรื่องแบบนั้น เกิดขึ้นกับโซโลมอนเหรอ
แกบ้าหรือเปล่า
โซโลมอนไม่ใช่พี่ชายแกนะ
และเรื่องที่เกิดตอนนั้น
แม่ไม่มีทางยอมให้มันเกิดซ้ำสอง
กลับกันเถอะ
อีกไม่นานยาจะออกฤทธิ์นะคะ
ประมาณห้าหรือสิบนาที
ถ้าต้องการอะไร เรียกได้เลยนะคะ
แค่มองหน้าฉันมันไม่ทำให้ติดหรอกนะ
เขาไม่ได้ตั้งใจ
ยาจะออกฤทธิ์ภายในห้าหรือสิบนาที
ตอนนั้นฉันจะกลับมาดูนะคะ
แต่ถ้าต้องการอะไรก่อนนั้น กดปุ่มนี้เลย
ฉันจะมาดูทันทีค่ะ
ต้องการอะไรอีกไหมคะ
ขอบคุณค่ะ
โซโลมอน…
อยู่ไหนนะ
เมื่อไหร่ถึงจะมา
โนอา
อัปป้า!
- โนอา! - พอแล้ว!
- อัปป้า! - หุบปาก!
- โนอา! - อัปป้า!
ปล่อยพ่อผมนะ!
โนอา!
อัปป้า! อัปป้า!
อย่าเอาตัวพ่อผมไป! พ่อทิ้งเราไปไม่ได้!
อัปป้า อย่าไปนะฮะ!
ทิ้งเราไปไม่ได้นะ!
อัปป้า!
ผ่านมาเกือบ 50 ปีแล้วจากเมื่อครั้งที่มี อุกกาบาตแล่นเฉียดใกล้โลกขนาดนี้
ขณะที่โคจรรอบดวงอาทิตย์…
อุกกาบาตลูกนี้จะเข้ามาเฉียดโลก ในระยะ 500,000 ไมล์
นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่า อุกกาบาตลูกนี้
เดินทางเร็ว 46,000 ไมล์ต่อชั่วโมง…
จะทำอะไรของคุณ
คุณได้เอกสารที่ ผ.อ.โรงพยาบาลลงนามไว้เองแล้วนี่
ใช่ แต่คุณทำได้ยังไง…
นั่นไม่สำคัญ
เราจะไปเที่ยวกัน พร้อมนะ
- ฉันอยากไป - จะไปไหนกัน
พูดอะไรของเธอ
ระวังด้วยครับ!
เขาจะทำอะไรน่ะ ช้าๆ หน่อยสิ!
เข็นเร็วไปแล้ว
ฮาวายไง
ออมม่าฮะ!
แม่คะ…
หนูจะหลับแล้วนะ
ฝันดีนะจ๊ะ
ฮานะจัง
ราตรีสวัสดิ์จ้ะ
จากนี้แม่จะดูแลทุกอย่างเอง
ไม่ต้องกลัว
ย่าเคยคิดว่านาฬิกาพกเรือนนี้เป็นของต้องสาป
แต่ตอนนี้ย่ารู้แล้ว
นาฬิกาเรือนนี้ช่วยครอบครัวเราไว้
รับไป เผื่อมันจะช่วยหลานไว้ได้เหมือนกัน
ย่าก็หวังได้แค่นั้น
(วิชาคณิตศาสตร์ประถม 6 สังคมศึกษา)
ไอ้หมาพวกนั้นเป็นอะไร
เอาไปไกลๆ ซะ!
เดี๋ยวคนก็ตื่นกันทั้งบาง
น้องสะใภ้
อะไรกันเนี่ย
ทำกิมจิเหรอ
ทำทำไมเยอะแยะ
ฉันจะดองไว้ครึ่งหนึ่ง
แล้วเอาอีกครึ่งหนึ่งไปขายในตลาด
หวังว่าจะมีคนที่ชอบกินกิมจิสด
คุณเขาต้องไม่พอใจแน่ๆ
เรามีทางเลือกอะไรอีกล่ะคะ
พยายามเข้าใจหน่อยนะคะ
คิดว่าฉันจะหางานใหม่ไม่ได้เหรอ
ถึงได้ลุกขึ้นมาทำแบบนี้ใช่ไหมล่ะ
บอกไว้เลย มีคนบอกว่า มีตำแหน่งงานในโรงงานผลิตยาง
แน่นอนค่ะ เรารู้ว่าเดี๋ยวคุณก็หางานใหม่ได้
ซุนจาก็แค่ทำเรื่องแบบนี้ชั่วคราว
ฉันไม่คิดจะลบหลู่ คุณพี่รู้ดีอยู่แล้วนะคะ
แต่ตอนนี้เราไม่มีรายได้อะไรเลย
อีกไม่กี่วันเงินเก็บของทั้งบ้านจะหมดแล้ว
ฉันต้องคิดถึงลูกๆ ก่อน
นึกว่าฉันไม่คิดหรือไง
คิดว่าฉันไม่ทรมานเหรอ
ที่น้องชายฉันอยู่ในคุกที่ไหนไม่รู้
เขาอยู่ในคุกเลยนะ!
ต่อให้ต้องไปขอทานหรือติดหนี้ เด็กพวกนั้นก็ต้องมีกิน
ถ้ายังอยู่ในบ้านฉัน
ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้ฉันได้ช่วยนะคะ
เพราะถ้าฉันไม่ลุกขึ้นมาทำอะไร…
ฉันก็ทำใจรับความรู้สึกสิ้นหวังนี้ไม่ได้เช่นกัน
ทำไมถึงหน้าหงอยแบบนั้น
อุตส่าห์กำลังไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ
สมัยลุงอายุเท่าหนู
เราไม่มีเงินให้ไปเรียน
ได้เรียนก็ถือว่าโชคดีแล้ว อย่าใช้โอกาสทิ้งๆ ขว้างๆ
ลุงเป็นใครครับ
ทำไมถึงเลือกเดินทางนี้
มีทางที่เร็วกว่านี้นะ
รู้ได้ยังไงว่าโรงเรียนผมอยู่ไหน
ฉันรู้อะไรหลายอย่าง
ความรู้คือสิ่งที่คุ้มครองชีวิตฉัน
จำไว้ให้ดีล่ะ
คุณพ่อชอบเดินทางนี้มากกว่า
ทำไมกัน
ระหว่างทางจะมีคุณยายคนหนึ่งที่มีเปียโน
ยายนั่งเล่นทุกเช้าระหว่างเราเดินไปเรียน
พ่อผมชอบฟังเพลงแบบนั้น
เคยได้ยินเรื่องแผ่นดินไหวคันโตไหม
ผู้ใหญ่ถามก็ต้องตอบสิ
ไม่เคย
เรื่องเกิดก่อนเธอจะลืมตาดูโลก
แผ่นดินไหวรุนแรง
แรงเสียจนแยกโลกของเรา เป็นโลกก่อนเหตุนั้นและหลังเหตุนั้น
ฉันก็เสียพ่อไปในตอนนั้น
รู้ได้ไงว่าผมเพิ่งเสียพ่อไป
อ้อ การคุ้มครอง
ใช่แล้ว
หัวไวนะเรา
ดังนั้น จำไว้ด้วย
เจ้าโนอา
การอยู่แค่ให้มีชีวิตรอดยังไม่พอ
คนอื่นอาจจะสอนอย่างอื่น แต่อย่าไปสนใจ
ลองคิดดูสิ
แมลงสาบก็เอาแต่มีชีวิตรอดไปเรื่อย
นั่นควรจะดีพอแล้วสำหรับพวกเราเหรอ
เราต้องเก่งกว่าทุกคนรอบตัว
ไม่ใช่แค่คนเกาหลี แต่ต้องเก่งกว่าคนญี่ปุ่นด้วย
ต้องเก่งเสียจน ไม่มีใครปฏิเสธสิ่งที่เราควรจะได้
อย่าเข้าใจผิด
ทุกคนจะเกลียดเมื่อเห็นว่าเราก้าวหน้า
แต่ต่อให้เกลียดแค่ไหน ทุกคนจะไม่มีทางเลือก ต้องนับถือเรา
เข้าใจสิ่งที่ฉันพูดไหม
ครับ
อีกเรื่อง
อย่าเหลียวมองกลับหลัง
มองไปข้างหน้า
จงมองไปข้างหน้าเสมอ
ทีนี้ก็ไปโรงเรียนเสีย เลิกทำหน้าหงอยเสียด้วย
แล้วพรุ่งนี้เดินทางลัดนะ
มีแต่คนโง่ถึงจะเลือกทางอื่น
โนอา
อย่าใช้ชีวิตแบบคนโง่
ไม่ชอบเลยที่เธอต้องไปคนเดียว
ไม่อย่างนั้นใครจะช่วยดูโมซาซึ และเตรียมมื้อค่ำล่ะคะ
ไม่ต้องห่วงค่ะ
ฉันทำได้
ส่วนหนู
วันนี้ห้ามโยเยนะ เข้าใจไหม
พอเห็นหน้าลูก ฉันว่าตอนพยายามละไปนี่แหละยากที่สุด
แต่โมซาซึจะโตมา โดยรู้ว่าเธอทำเพื่อเขา
รู้ว่าแม่ทำงานหนักมากเพื่อเลี้ยงเขาจนโต
ขอโทษค่ะ
ขอทางหน่อยค่ะ
ขออภัยค่ะ
ขอทางค่ะ
หล่อนคิดจะทำอะไร
ไปไกลๆ!
ไปเลย ไปไกลๆ! กลิ่นหึ่งขนาดนั้น เดี๋ยวก็ไล่ลูกค้าเราไปหมด
รีบเข็นไปให้ไกลเลย!
ขอโทษค่ะ เพิ่งมาเป็นวันแรก
ไม่ต้องคิดเลย!
รถเข็นเหม็นโฉ่ เข็นไปทางอื่นโน่น!
ไม่งั้นจะให้ลูกเยี่ยวใส่นะ
ขอโทษนะคะ
สาวน้อย มาทางนี้สิ!
มาทางนี้
ขายตรงนี้ก็ได้
ขอบคุณครับ! โอกาสหน้ามาอุดหนุนอีกนะ
เชิญดูเลยครับ!
จ่ายหนึ่งได้ถึงสอง!
กลับมาอุดหนุนกันใหม่นะ
แวะเลยครับ! ตรงนี้มีเนื้อแดดเดียว!
ยินดีต้อนรับ!
มาลองเลย
กิมจิค่ะ กิมจิสดค่ะ!
เชิญมาชิมสิคะ
ถูกที่สุดในเมืองนี้!
กิมจิ! กิมจิสดๆ ราคาถูกๆ!
เชิญมาลองเลยค่ะ!
กินกิมจิกันหน่อยไหมคะ
ทำสดๆ เลย! เชิญชิมก่อนได้!
เคยกินกิมจิหรือยัง
เพิ่งทำใหม่ๆ เลย! มาชิมสิ!
กินกิมจิกันหน่อยไหม ถูกมากจริงๆ นะ!
ลองครั้งเดียวต้องติดใจ เชิญชิมค่า!
กินกิมจิไหมคะ
กิมจิอร่อยที่สุดในเมืองนี้!
เคยกินกิมจิหรือยังคะ
วันนี้ราคาพิเศษเลยนะ!
กิมจิจ้า! กิมจิสดๆ!
มาชิมกันเลย!
กิมจิอร่อยที่สุดในโอซาก้า!
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ!
เคยกินกิมจิหรือยัง
เพิ่งทำสดๆ! มาชิมสิ!
แวะมาชิมกันเลย!
กิมจิอร่อยที่สุดในเมืองนี้! รับรองไม่ผิดหวัง!
มาชิมได้เลย
กิมจิอร่อยที่สุดในเมืองนี้!
กิมจิอร่อยที่สุดในโลก! มาเร็ว! แวะหน่อย!
กิมจิอร่อยที่สุดในโลก!
สูตรพิเศษของแม่ฉันเอง!
อาหารประจำชาติฉัน!
(ชาวเกาหลีกว่าสองล้านคน ย้ายมาอยู่ญี่ปุ่นในช่วงอาณานิคมญี่ปุ่น)
(ประมาณ 800,000 คนถูกชักนำมา)
(เพื่อเป็นแรงงานราคาถูก โดยรัฐบาลญี่ปุ่นเอง)
(คนส่วนใหญ่กลับไปอยู่ที่มาตุภูมิ)
(หลังจบสงครามโลกครั้งที่สอง)
(แต่ยังมีอีกประมาณ 600,000 คนที่คงอยู่ และกลายเป็นคนไร้สัญชาติ)
(นี่คือเรื่องราวส่วนหนึ่งของผู้หญิงเหล่านี้)
(พวกเขาอยู่อย่างทรหด)
(ญี่ปุ่น) (ปี 2021)
ฉันว่าฉันมาตอนอายุ 18 ได้นะ
(ฮองชาชอล)
ฉันอายุแค่ 13 ปี
เราขึ้นเรือมา
ไม่ใช่เรือบินนะ
(ยีฮงดอล)
ในรูปนี้อายุ 22 ยังสาวอยู่เลย
ฉันมาอยู่ ญี่ปุ่น ตอนอายุ 20 ปี หลังจากเพิ่ง แต่งงาน
ฉันมาจากเกาหลีคนเดียว
อยู่คนเดียวเลย
(รยูชัคนัม)
เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ ร้องไห้หนักมาก
ฉันมาตอนอายุ 11 เริ่มทำงานตอนอายุ 13
ฉันโตมาพร้อมกับความเศร้า
(ชูนัมซุน)
ฉันเลยใจดีกับใครไม่เป็น
ฉันก็ไม่รู้นะว่า
เพราะต้องโตในสภาพแบบนั้นรึเปล่า
ตอนมาถึงใหม่ๆ ทรมานมาก
เดี๋ยวนี้ไม่อยากย้อนกลับไปคิด แต่ก็อย่างว่า…
(อิมยองกิล)
ฉันก็คิดถึงอะไรหลายอย่าง
ฉันเห็นคนตายต่อหน้า
(คิมยองอี)
ตอนยังเป็นเด็กอยู่เลย
นั่นช่วงสงครามน่ะค่ะ
สารวัตรทหารจะมาจับหางม้า ของสาวๆ ที่ผมยาว
แล้วใช้นั่นแหละลากตัวออกไป
ฉันเห็นเขาทำกับตา
(กังบุนโด)
สมัยนั้นแค่ได้กินกะหล่ำปลี ถือว่าโชคดีแล้วนะ
แต่พวกนั้นก็สั่งให้เราส่งให้ทหาร เพราะมันเป็นขององค์จักรพรรดิ
ข้าวของของเรา ไม่ใช่ของเราสักอย่าง
เราทุกคนเลยกินแต่กิมจิ
เพราะไม่มีอะไรอย่างอื่นกิน
กินกิมจิกันเยอะมาก
ในชามข้าวมีอาหารติดก้นถ้วย
กินข้าวไปก็ไม่เคยอิ่มหรอก
(รีชางวอน)
กินแล้วแทบต้องคว่ำดูให้ดี ให้แน่ใจว่าไม่เหลืออะไรจริงๆ
อยู่กันอย่างนั้นแหละค่ะ
ตอนนี้ชีวิตหรูหราไปแล้ว
ตอนนั้นฉันพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้เลย
ชีวิตจึงลำบากมาก
ฉันไม่ชอบพูดเรื่องนี้หรอก
แต่ลูกๆ ฉันไปอยู่เกาหลีไม่ได้
ฉันเลยจัดการให้พวกเขา เข้าสังคมญี่ปุ่นให้ได้
ตอนนี้คุณชินกับชีวิตในญี่ปุ่นแล้วหรือยัง
(เสียงนักประวัติศาสตร์ แจ็คกี้ คิม-วาชัตกา)
ตอนนี้ก็ชินแล้ว
ตอนแรกก็ลำบาก
แต่ที่นี่กลายเป็นบ้านของฉันแล้ว
ฉันกลับไปเกาหลีไม่ได้ กลับไป บ้านเกิดเมืองนอน ไม่ได้
ที่นี่จึงกลายเป็นบ้านของฉันแล้ว
เหมือนฝันทั้งนั้น
นี่ก็ฝันหนึ่ง นี่เป็นฝันอีกหนึ่ง
ทุกอย่างเหลือแค่ภาพฝัน
ตอนนั้นฉันยังสาวมาก
เอ่อ…
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต
ทำไมถึงคิดแบบนั้น
เพราะทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า
อายุเท่าไหร่คะ
อายุ 98 ปีค่ะ
ฉันอายุ 85 ปี
ฉันอายุ 80…
ไม่สิ 90 แล้ว
ฉันอายุ 98 แล้วมั้ง
หรือ 99 ไม่รู้
ฉันอายุ 93 ปี
คุณเกิดเมื่อไหร่คะ
ปี 1917
ฉันอายุ 92 ปี
เมื่อวันก่อนฉันเพิ่งอายุครบ 100 ปี เขาเลยจัดฉลองให้
ฉันถึงได้มึนแบบนี้
ฉันคิดว่าฉันอายุ 95 นะ
เกิดปีฉลูน่ะ
ไม่มีความลำบากใดๆ ในชีวิตที่ฉันเลือกเอง
ฉันหาลู่ทาง หาทางของตัวเอง ดังนั้นจึงไม่เคยนึกเสียดายอะไรทั้งนั้น
กับทางเดินที่ฉันเลือกมา
ลูกชายฉันทำงานหนักมาก
ฉันได้สะใภ้ ดี แล้วก็มีหลานชายเป็นเด็กดีทุกคน
ทุกคนเรียกฉันว่า ฮัลมอนี แค่นี้ฉันก็ดีใจแล้ว
รอยยิ้มของคุณย่าสดใสมาก
ยังจะมีใครเอาฉันเป็นเจ้าสาวไหมล่ะ
รอยยิ้มสินะ รอยยิ้ม…
เรื่องพวกนี้คงน่าเบื่อสำหรับคุณ แต่ขอบคุณที่รับฟังนะคะ
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์