(po japońsku) Nieważne, co robię. Ciągle to samo.
Zawsze się na mnie rzucają.
Hej, przestań się mazać!
To wstyd.
Ale łzy same mi lecą.
Następnym razem to im polecą.
Zawsze tak mówisz, ale nigdy nie wygrywamy.
Bo zawsze się poddajesz!
Mówiłem ci, rób tak…
(po koreańsku) Noa!
Na razie! Mam dziś przyjęcie.
Przynieś mi wafle ryżowe twojej cioci!
Tato!
Odsuń się! Śmierdzisz czosnkiem.
Noa, nie bądź taki.
To święto nie tylko twojego młodszego brata.
Musisz zrozumieć,
że niedawno wiele dzieci umierało przed pierwszymi urodzinami.
To święto nas wszystkich.
No nie wiem.
Wydaje mi się, że zawsze to on jest najważniejszy.
Noa,
jesteś teraz starszym bratem.
Twój brat będzie na tobie polegał.
Ale przysięgasz, że ja też miałem takie przyjęcie?
Jak mógłbym kłamać w takiej sprawie?
Było nam wtedy trudniej,
ale tobie niczego nie brakowało.
Powinieneś dziękować za to mamie.
I na pewno wybrałem czerwoną przędzę?
Nawet nie wiesz, jak się z tego cieszyliśmy.
Ale nie czeka mnie zbyt fajna przyszłość.
Czemu nie mogłem wybrać łuku i strzały?
Noa,
wierz mi, że z długiego życia nie warto drwić.
Mozasu powinien wybrać monety.
Ma w brzuchu dziurę, więc musi być bogaty.
Czemu się śmiejesz, tato? Mówię poważnie.
Naprawdę się o to pomódl.
Dziękujemy, że przyszliście na urodziny naszego syna.
Jak widzicie, świetnie się rozwija.
Bóg nas pobłogosławił.
Rytuał doljabi
łączy nas nie tylko z wami wszystkimi, ale też z naszymi przodkami…
Dość już tych słów.
Zachowaj je na kazania.
Mój brat chce już poznać los mojego syna.
Jak mogę mu tego odmówić?
Czas, żeby Mozasu wybrał swoje przeznaczenie.
Nie mogę wybrać za niego?
Mozasu, wybierz!
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
Czyli
nadchodzi.
Koniec.
Radzę się przygotować.
Czy… bardzo ją boli?
Nie chce nam powiedzieć.
Tak.
Ból jest ogromny.
Możemy podać jej morfinę,
ale muszę panią poinformować,
że przy dawce potrzebnej do przytępienia jej bólu
będzie z nami ciałem,
ale niekoniecznie duchem.
Nie. Nie chcę, żeby taka była.
Ale Etsuko, dla Hany najlepiej…
Nie wtrącaj się!
Zwolnijcie!
Stratujecie się nawzajem
i na ziemi zostanie jakieś ciało.
Za dużo tu teraz ludzi.
Mamo!
Co się dzieje? Coś ci się stało?
Czekałem prawie godzinę.
Czemu nie przyszedł?
Jak to?
Tata nie odebrał cię ze szkoły?
Patrz, mamo.
Coś się dzieje.
Przepraszam. Proszę mnie przepuścić.
Sprawdzaliście tam?
Podobno jest zdrajcą.
Pani Baek!
Gdzie mój mąż?
Aresztowany.
Aresztowany?
Za co?
Nie chcą powiedzieć.
Mówią tylko, że to poważne przestępstwo.
Gdzie on teraz jest?
Przesłuchują go na posterunku.
Musieli go z kimś pomylić.
Muszę tam iść.
Słuchaj, dziecko.
Ci ludzie przyszli tu, szukając konkretnie Isaka.
Wiesz, co to znaczy?
To znaczy, że ktoś na niego doniósł.
Musisz być ostrożna
i musisz się modlić.
Noa,
przyprowadź wujka na posterunek.
Możesz to zrobić?
Idź.
Noa, co ty tu robisz?
- Musisz przyjść! Aresztowano tatę. - Aresztowano?
- Naprawdę? - Zabrali go na posterunek.
Mama tam teraz jest.
Muszę powiadomić szefa.
Poczekaj tu.
Mamy godzinę.
Chodźmy wyciągnąć tatę.
Nie rozumiem tego.
Jak to możliwe?
Doprowadziłeś do zawarcia tej umowy.
Czemu cię zwolnili?
W ostatniej chwili zmieniła zdanie.
Ale dlaczego?
Bo jej tak poradziłem.
Dlaczego?
Bo tak chciałem.
Nie rozumiem, ale dość tego.
Wracaj do Ameryki, rozumiesz?
Nie mogę wrócić.
Straciłem wizę.
To co my zrobimy?
Ameryka nie jest rozwiązaniem. To mrzonka.
O co ci chodzi?
Tato, nikt mnie teraz nie zatrudni.
Jedyną osobą, która będzie ze mną pracować,
jest Yoshii.
Kilka dni temu do mnie przyszedł.
Słyszał, co się stało.
Nieważne, co proponuje.
Nie będziesz się z nim zadawał!
Chce otworzyć salony pachinko…
Pachinko? Ty?
Zawsze z babcią mówicie, że to żaden wstyd.
Nie dla mnie, ale dla mojego syna?
Wiem, jakich Yoshii nagadał ci bredni.
Powiedział, że to wszystko legalne,
prawda?
Wiesz, skąd wiem?
Bo jego dziadek kiedyś powiedział mi to samo.
Tak jak ty, chciałem za dużo i za szybko.
Ale dzięki twojej mamie i babci nie spotkał mnie ten los.
Gdyby nie one, kto wie, co by się stało.
To było dawno temu.
Mamoru Yoshii nie miał nic…
To ta sama krew!
Płynie przez dziadka do wnuka.
To jakiś absurd.
Nie pozwolę na to!
Za żadne skarby świata.
Mówisz, jakby to się nie liczyło. Pieniądze, sukces.
Wcale tego nie mówię.
Rozumiem cię,
ale twoje marzenia
są dla mnie za małe.
Noa, co oni mówią?
Tatę przesłuchuje jakaś „wyższa policja” czy coś takiego.
Mówi, że tata jest słaby, więc umrze w więzieniu.
Co się dzieje?
Wujek ma kłopoty.
Mówi, że tata wróci do domu, jeśli jest niewinny,
ale jeśli jest winny…
Teraz powiedział, że już dość.
Inni ludzie czekają.
Wyjaśnię to szefowi.
Będzie wściekły, kiedy się dowie, jak mnie potraktowano.
I wtedy nam pomoże?
Isak będzie mógł wrócić dzisiaj do domu?
Mój brat nie spędzi w celi ani jednej nocy.
Nie Isak.
Nigdy.
Co to za mina?
Co ja właśnie powiedziałem?
Przyprowadzisz tatę do domu.
Oczywiście. Wkrótce go przyprowadzę.
Przepraszam.
Ma pani chwilę?
Czego pani chce?
Pani męża też zabrali?
Mojego szwagra.
Trzy miesiące temu.
Trzy miesiące?
I od tamtej pory go pani nie widziała?
Nie.
Kiedy aresztowano pani męża?
Dziś rano.
Ale to karygodny błąd.
On jest tylko pastorem. Nie angażuje się w politykę.
Jest pani żoną pastora Baeka.
Skąd…
Skąd pani zna mojego męża?
Nie tutaj.
Noa, chodź.
Naprawdę wszędzie są szpiedzy?
Zwłaszcza teraz, kiedy ma być więcej wojny.
Ale przecież zawsze jest gdzieś wojna.
Co to ma wspólnego z nami?
Czy to nie my najmocniej odczuwamy jej skutki?
Pani mąż nas tego nauczył.
Dobrze go pani zna?
Mój szwagier zna go lepiej.
Na początku traktował pani męża podejrzliwie,
tak jak inni pracownicy tutejszych fabryk.
Ale potem zdobył ich zaufanie, a nawet miłość.
Nauczył ich, że w liczbie jest siła.
Nie przywykliśmy do takich mocnych słów.
Wpoił nam dumę.
Mój mąż zrobił to wszystko?
Tak.
Nawet kiedy mieliśmy puste brzuchy,
karmił nas nadzieją.
Co my teraz zrobimy?
Ile masz lat?
Siedem.
Chłopiec powinien mieć ojca.
Chodźmy.
Musimy powiedzieć o tym Hasegawie.
- Kto to? - Nie wiesz nawet, kim jest Hasegawa?
Wygląda na to, że nic nie wiem.
Najwyższa pora, żebyście się poznali.
Mamo!
Za co go aresztowali?
Nie wiem.
Policja nie chce powiedzieć.
Normalnie podają powód.
Wiedziałem, że pan zrozumie, panie Shimamura.
To jakiś absurd.
Wrzucać go do jednego worka z tymi zdrajcami…
Co ty mówisz? Ze zdrajcami?
Tak. To przecież nie ma sensu.
Mój brat nigdy nie wplątałby się w coś takiego.
Nie mówiłeś, że to przestępstwo polityczne.
Ale mój brat jest niewinny.
- Policja tak nie uważa. - Przysięgam…-
Jesteś jego rodziną. Oczywiście, że tak mówisz.
Stawiasz mnie w trudnej sytuacji.
Inni pracownicy cię szanują,
ale mówi się, że nie da się wyrzec własnej krwi.
Ta sama krew, którą ma w żyłach twój brat, płynie też w tobie.
Proszę, potrzebuję tej pracy. Rodzina na mnie polega.
Przykro mi, ale muszę cię zwolnić.
Wiesz…
chcę, żebyś coś dla mnie zrobił.
Co tylko zechcesz.
Kiedy mnie już nie będzie…
zaopiekuj się nią. Moją mamą.
Hana.
Boisz się?
Tak.
Nigdy sobie nie wyobrażałam, że tak się to skończy.
Tutaj,
w tym dziadowskim pokoju.
Ale takie Hawaje…
Cudownie byłoby tam umrzeć.
Zatopiłabym stopy w ciepłym piasku.
Dałabym się utulić dźwiękowi fal.
Ale na końcu i tak zawsze jest tak samo.
Śmierć to śmierć.
Uciekłam, Solomonie. Wszystko zmarnowałam.
Nie chcę, żeby ciebie to spotkało.
Przepraszam.
Za co mnie przepraszasz?
Zostawiłem cię. Wybacz mi.
Przepraszam, że nie szukałem cię wcześniej.
Zawsze przestrzegałem ich zasad.
Robiłem wszystko, o co mnie prosili.
I zrobili z ciebie głupka, co?
Tak.
Zrobili ze mnie głupka.
Solomonie,
już pora, żebyś przestał się nad sobą użalać.
Wystarczy tego.
Bierz wszystko, za wszelką cenę.
Nie okazuj im żadnej litości.
Bo czy oni kiedykolwiek okazali nam jakąś litość?
Jebać ich.
Zrób to dla mnie.
Zabrali naszego pastora.
Hasegawa z córką ukrywają się, odkąd zaczęły się aresztowania.
Porozmawiaj z nim. Odpowie na twoje pytania.
Mamy wejść i usiąść.
Mówi, że wyglądam jak tata.
Tata tak często o tobie mówił,
że czuje, jakbyś była jej siostrą.
Rozumiem.
Ale dla mnie jesteście obcymi ludźmi.
Nigdy o was nie wspominał.
Nie chciał, żebyśmy o nich wiedzieli.
Żeby nas chronić,
musiał oddzielić od siebie oba światy.
Coś takiego.
Ale co to za miejsce?
Kim tak naprawdę jesteście?
On jest profesorem i…
komunistycznym… kimś?
Razem z tatą marzyli o zjednoczeniu robotników z różnych krajów.
Żeby walczyć o pokój i godną płacę.
Czyli to prawda.
Obaj działaliście przeciw cesarzowi.
„To cesarz działa przeciw nim”.
W takim razie
co z nami teraz będzie?
Wy, mężczyźni, obrośliście w marzenia,
ale kto nas teraz wyżywi
i odzieje moje dzieci?
Czy w ogóle o nas pomyśleliście?
Mówi, że tata zrobił to dla nas.
Jak pani śmie tak mówić?
Proszę popatrzeć na swoje dłonie.
Nie wiedzą, co to praca.
Za kogo pani się uważa,
żeby mówić mi, że moje obawy są bezpodstawne?
Nie mamy na to czasu.
Musimy wyciągnąć tatę z więzienia.
Mówi, że go nie znajdziemy.
On kłamie!
Mówi, że nie wróci, bo go zdradzono!
Mamo, policja!
Cieszę się.
Będziemy dobrymi partnerami.
Nie przyszedłem rozmawiać o pachinko.
Hotele Colton wciąż są w grze.
Domyślam się, że masz plan? Słucham.
Colton i Abe
zatopili w tym projekcie już prawie dziesięć miliardów jenów.
Ale będzie im trudno szybko sprzedać pobliskie nieruchomości
bez tego kluczowego kawałka ziemi.
To tworzy okazję. I to lukratywną.
Bo kto zdobędzie ziemię tej kobiety, może zażądać każdej ceny.
A czemu tym razem miałaby ci sprzedać?
Nie sprzeda. Wiem o tym.
Ale pan…
pan ma swoje sposoby, prawda?
Skłoni ją pan do tego.
Zajmę się sprzedażą dla Coltona i Abe’a.
A potem ich oskubię. O to właśnie chodzi.
Widzisz to wszystko?
Co powiesz na to, że za dwa lata
cała ta ziemia będzie warta trzy czwarte mniej?
To niemożliwe.
Jak myślisz, co zabezpiecza to wszystko?
Zazwyczaj aktywa innych firm.
A co powiesz na to, że zabezpieczeniem dla banków jest sama ziemia?
To szalone.
Ale prawdziwe.
Wszyscy powariowali.
Obżerają się na uczcie, myśląc, że nigdy się ona nie skończy.
Ale się skończy.
Kiedy tylko pierwszy bank zażąda spłaty, wszystko się zawali.
Więc musimy się pośpieszyć.
Jeszcze jedno.
Tym razem to sprawa osobista.
Chcę zrobić coś dla mojej przyjaciółki.
Nie sądzisz, że powinnaś zobaczyć,
jak poczujesz się za dzień lub dwa?
Dzięki temu…
Mamo.
Mnie się już… nie polepszy.
Jestem… już bardzo zmęczona.
Jestem gotowa na wieczny sen.
powiem lekarzowi
Mamo.
Wiem.
Nie rozumiem.
Jak to się mogło tak popsuć?
Weź się w garść. Nie użalaj się nad sobą.
To jeszcze nie koniec.
Ale mamo…
Umiera młoda dziewczyna.
Dostosuj perspektywę.
Wiem,
ale nie martwi cię to?
Po tylu latach
czemu znów wkraczają w nasze życie?
Solomon to dobry chłopak.
Wychowaliśmy go…
A Noa nie był dobry?
I co się z nim stało?
To, że ich kochamy, nie znaczy jeszcze, że ich znamy.
Wiedziała pani o udziale męża
w Radzie Naczelnej Związków Zawodowych Japonii?
Co to jest?
Czytała pani lub pisała literaturę antyrządową?
Nie…
nie umiem czytać ani pisać.
Uczestniczyła pani w spotkaniach krytycznych wobec cesarza?
Nie uczestniczyłam.
Pierwszy raz słyszę o tych sprawach.
A jednak jest pani żoną agitatora.
Człowiek, którego znam…
jest mężem,
ojcem,
pastorem…
i dobrym człowiekiem.
Przepraszam.
Nie wiem, czemu mówię takie rzeczy.
Mamo?
Myślisz, że pozwoliłabym, żeby spotkało to Solomona?
Oszalałeś?
Solomon nie jest twoim bratem.
Na to, co stało się wtedy,
więcej już nie pozwolę.
Chodźmy.
Zaraz zadziała.
Pięć do dziesięciu minut.
W razie czego proszę wołać.
Od samego patrzenia się pani nie zarazi.
Nie chciała cię zranić.
Poczuje pani efekt za pięć do dziesięciu minut.
Przyjdę wtedy sprawdzić,
ale w razie czego proszę to nacisnąć.
Przyjdę natychmiast.
Potrzebuje pani czegoś?
Dziękuję.
Solomon…
gdzie on jest?
Kiedy przyjdzie?
Noa.
Tato!
- Noa! - Dość!
- Tato! - Cicho!
- Noa! - Tato!
Puść mojego tatę!
Nie zabierajcie mojego taty! Nie może nas zostawić!
Tato, nie jedź!
Nie możesz nas zostawić!
…minęło prawie 50 lat, odkąd asteroida tak bardzo się zbliżyła.
Na trasie swojego lotu
znalazła się w odległości 800 tysięcy kilometrów od Ziemi.
Naukowcy szacują, że asteroida
leci z prędkością 75 tysięcy km/h…
Co pan robi?
Dyrektor szpitala podpisał zgodę.
Tak, ale jak pan…
To nieważne.
Jedziesz na wycieczkę. Gotowa?
- Chcę jechać. - Dokąd ją zabierasz?
O co ci chodzi?
Ostrożnie!
Co on robi? Zwolnij!
Za szybko idziesz!
Hawaje.
Mamo!
Mamo…
pójdę teraz spać.
Miłych snów.
Moja maleńka Hana.
Miłych snów.
Wszystkim się teraz zajmę.
Nie martw się.
Kiedyś myślałam, że ten zegarek to przekleństwo.
Ale teraz widzę,
że ocalił naszą rodzinę.
Być może ciebie też ocali.
Taką mam nadzieję.
MATEMATYKA - KLASA VI
Co to za pies?
Proszę go zabrać!
Wszystkich pobudzi.
Sunjo,
co to jest?
Robisz kimchi?
Ale czemu aż tyle?
Jedną połowę ukiszę,
a drugą zabiorę na rynek.
Może znajdą się tacy, którzy lubią świeże kimchi.
Nie będzie zadowolony.
Jaki mamy wybór?
Proszę, zrozum.
Myślicie, że nie znajdę innej pracy?
To o to chodzi, prawda?
Mam szansę na zatrudnienie w fabryce opon.
Wiemy, że znajdziesz inną pracę.
Sunja na pewno traktuje to tylko tymczasowo.
Nie lekceważę cię. Wiesz o tym.
Ale nikt z nas teraz nie zarabia,
a za parę dni skończą się nam oszczędności.
Muszę teraz myśleć o chłopcach.
A ja niby nie myślę?
Myślisz, że nie dobija mnie świadomość,
że mój brat jest w więzieniu?
W więzieniu!
Czy będę musiał błagać, czy pożyczać, chłopcy nigdy nie będą głodni.
Nie w moim domu.
Więc pozwól mi pomóc.
Bo jeśli czegoś nie zrobię…
Nie zniosę tej bezradności.
Co to za mina?
Nie idziesz do szkoły?
Kiedy byłem w twoim wieku,
nie było nas stać na szkołę.
To przywilej. Nie lekceważ go.
Kim pan jest?
Czemu tędy idziesz?
Jest krótsza droga.
Skąd pan wie, gdzie jest moja szkoła?
Wiem wiele rzeczy.
To mnie chroni.
Zapamiętaj to sobie.
Mój tata wolał tę drogę.
Dlaczego?
Przy tej ulicy mieszka starsza pani z pianinem.
Grała codziennie rano, kiedy chodziliśmy do szkoły.
Mój tata lubił słuchać tej muzyki.
Słyszałeś o trzęsieniu ziemi w Kantō?
Odpowiada się na pytania dorosłych.
Nie.
To było, zanim się urodziłeś.
Okropne trzęsienie ziemi.
Tak duże, że podzieliło nasz świat na przedtem i potem.
Ja też straciłem wtedy ojca.
Skąd pan wie, że nie ma mojego taty?
No tak, ochrona.
Właśnie.
Szybko się uczysz.
To naucz się tego.
Noa,
nie wystarczy tylko przeżyć.
Ludzie będą mówić inaczej, ale ignoruj ich.
Zastanów się.
Karaluchy też potrafią przeżyć.
Czy to ma nam wystarczyć?
Bądź lepszy od wszystkich dookoła.
Nie tylko Koreańczyków, ale Japończyków też.
Żeby nie odmówili ci tego, na co zasługujesz.
Możesz być pewien…
że znienawidzą cię za twój sukces.
Ale nawet mimo nienawiści będą musieli cię szanować.
Rozumiesz, co mówię?
Tak.
Jeszcze jedno.
Nigdy nie patrz wstecz.
Tylko do przodu.
Zawsze do przodu.
A teraz idź do szkoły i się rozchmurz.
Jutro pójdź krótszą drogą.
Tylko głupcy robią inaczej.
Noa,
nie żyj jak głupiec.
Nie podoba mi się, że idziesz sama.
Kto przypilnuje Mozasu i ugotuje obiad?
Nie martw się.
Dam sobie radę.
A ty
nie rozrabiaj dzisiaj, jasne?
Widok jego buzi jest w tym wszystkim najtrudniejszy.
Ale będzie dorastał, wiedząc, że robisz to dla niego.
Że jego mama ciężko pracowała, żeby go wychować.
Przepraszam.
A pani co?
Z drogi!
Proszę stąd iść! Odstraszy pani klientów tym smrodem.
No już, szybko!
Przepraszam. To mój pierwszy dzień.
Ani mi się waż!
Won z tym śmierdzącym wózkiem!
Mój syn zaraz na niego nasika!
Przepraszam.
Proszę pani, tutaj!
Tutaj.
Tu może pani sprzedawać.
Dziękuję. Zapraszam ponownie.
Zapraszam!
Dwa w cenie jednego!
Zapraszam ponownie.
Proszę bardzo! Mamy suszone mięso!
Zapraszam!
Proszę spróbować.
Kimchi. Świeże kimchi!
Proszę spróbować.
Najlepsza cena w mieście!
Kimchi! Świeże kimchi na sprzedaż!
Proszę spróbować!
Kto ma ochotę na kimchi?
Świeżo przygotowane! Proszę spróbować!
Próbowali państwo kimchi?
Świeżo przygotowane! Proszę spróbować!
Kto ma ochotę na kimchi? Naprawdę tanio!
Proszę spróbować!
Może kimchi?
Najlepsze w mieście!
Próbowała pani kimchi?
Tylko dziś w specjalnej cenie!
Kimchi! Świeże kimchi!
Proszę spróbować!
Najlepsze w Osace!
Dziękuję!
Próbowali państwo kimchi?
Świeżo przygotowane! Proszę spróbować!
Zapraszam!
Nie zawiodą się państwo!
Proszę spróbować.
Najlepsze kimchi w mieście!
Najlepsze kimchi na świecie! Zapraszam!
Najlepsze kimchi na świecie!
Specjalny przepis mojej mamy!
To jedzenie z mojego kraju!
PONAD 2 MLN KOREAŃCZYKÓW PRZENIOSŁO SIĘ DO JAPONII W CZASACH RZĄDÓW KOLONIALNYCH.
OKOŁO 800 000 Z NICH SPROWADZIŁ JAPOŃSKI RZĄD
W CHARAKTERZE ROBOTNIKÓW.
WIĘKSZOŚĆ WRÓCIŁA DO OJCZYZNY
PO ZAKOŃCZENIU II WOJNY ŚWIATOWEJ.
ALE OKOŁO 600 000 ZOSTAŁO JAKO BEZPAŃSTWOWCY.
OTO OPOWIEŚCI NIEKTÓRYCH Z TYCH KOBIET.
ONE PRZETRWAŁY.
JAPONIA
Przeprowadziłam się chyba w wieku 18 lat.
Miałam 13 lat.
Przypłynęliśmy statkiem.
Nie samolotem.
Mam tu 22 lata, więc jestem młoda.
Przyjechałam do Japonii, kiedy miałam 20, po ślubie.
Przyjechałam tu z Korei sama.
Zupełnie sama.
Płakałam i płakałam. Cały czas.
Przyjechałam w wieku 11 lat, a zaczęłam pracować w wieku 13.
To było smutne dorastanie.
Dlatego ciężko mi być miłą dla innych.
Zastanawiam się,
czy to z powodu tego, jak dorastałam.
Bardzo cierpiałam po przyjeździe.
Nie lubię teraz o tym myśleć, ale…
o wielu różnych rzeczach jednak myślę.
Widziałam, jak umierają ludzie.
Byłam wtedy jeszcze mała.
To było podczas wojny.
Policja wojskowa łapała za kucyki osoby, które miały długie włosy,
i w ten sposób je odciągała.
Widziałam, jak to robią.
Mieliśmy szczęście, jeśli do jedzenia była kapusta.
Ale kazali nam ją oddawać, bo wszystko należało do cesarza.
Nic, co posiadaliśmy, nie było tak naprawdę naszą własnością.
Dlatego wszyscy jedliśmy kimchi.
Nie mieliśmy nic więcej do jedzenia,
więc jedliśmy dużo kimchi.
Mieliśmy bardzo mało jedzenia,
więc nigdy się nie najadaliśmy.
Obracaliśmy miski do góry dnem, żeby sprawdzić, czy nic nie zostało.
Właśnie tak żyliśmy.
Teraz życie jest zbyt luksusowe.
Nie umiałam mówić po japońsku.
Dlatego było mi bardzo trudno.
Nie lubię tego mówić,
ale moje dzieci nie mogły mieszkać w Korei.
Dlatego chciałam, żeby zasymilowały się z japońskim społeczeństwem.
Przywykła pani do życia w Japonii?
GŁOS HISTORYCZKI
Teraz jestem już przyzwyczajona.
Było ciężko.
To jest teraz moje rodzinne miasto.
Nie mogę jechać do Korei. Nie mogę jechać do mojego kraju.
Dlatego to jest teraz moje rodzinne miasto.
To wszystko jest snem.
To jest snem. To też.
To wszystko to teraz sny.
Byłam wtedy bardzo młoda.
Co mogę powiedzieć?
To był najlepszy okres w moim życiu.
Czemu tak pani myśli?
Bo wszyscy byli blisko siebie.
Ile ma pani lat?
Mam 98 lat.
Mam 85 lat.
Mam 80…
Nie, 90.
Mam 98 lat?
A może 99?
Mam 93 lata.
Kiedy się pani urodziła?
W 1917.
Mam 92 lata.
Niedawno skończyłam 100 lat, więc urządzili mi przyjęcie.
Dlatego taka jestem.
Mam chyba 95 lat.
Urodziłam się w roku krowy.
Życie, które wybrałam, nie było dla mnie trudne.
Obrałam własną drogę i zupełnie nie żałuję,
że nią podążałam.
Mój syn bardzo ciężko pracuje.
Mam dobrą synową i dobre wnuki.
Wszyscy mówią na mnie babcia, więc jestem wdzięczna.
Ma pani promienny uśmiech.
Myśli pani, że ktoś mi się oświadczy?
Mój uśmiech, mówi pani. Mój uśmiech…
Na pewno było nudno, ale dziękuję, że mnie pani wysłuchała.
Napisy: Marzena Falkowska