(sa Korean) Ama, narito na'ko.
Hansu, huli ka na naman.
Kinailangan kong pumunta sa kabilang dako ng bayan para maghatid ng mensahe.
Ikaw ay isang tutor, hindi isang utusan.
Marahil sulit na ipaalala sa kanila ito.
Oo.
Halika na! Gutom na tiyan ko.
Humanap tayo ng pista para sa mga hari.
Halika na.
Hansu! Hansu!
(sa Japanese) Totoo ba, ang sinasabi sa akin ng ama mo?
Mas mahusay ka sa mga kalkulasyon kaysa sa kanya?
Nasorpresa ako na sinabi niya ang gayong bagay,
isinasaalang-alang na itinuturo lang niya sa akin ang mga pagkakamali ko.
Palatandaan ng isang nararapat na ama.
Tanging ang mga tanga ang pumupuri sa kanilang mga anak nang dahil sa wala.
Kailan ka masisimulang magtrabaho para sa akin?
Marami akong negosyo na kailangan ng pagaasikaso.
Ako ay naghahanap ng isang taong mabilis sa abacus.
Magiging masuwerte siya para magtrabaho para sa iyo, amo,
pero siya ay may posisyon na bilang isang tagapagturo ng math
para sa mayayamang Amerikanong pamilya.
Tulad ng alam mo,
ang trabahong tulad nito ay bihirang pagkakataon para sa mga katulad namin.
Sumisipsip ka rin sa mga Amerikano?
Ang pamilya Holmes ay mabuti sa akin.
Siyempre ganun nga sila.
Madaling maging mabuti kapag walang kapalit na halaga.
Sayang.
Ang iyong Japanese,
ito ay talagang bumuti.
Pero kailangan mong magsikap nang husto kung gusto mong maging isa sa amin.
Genta, mas gumaling ka na.
Ginagampanan mo ang pagiging hangal katulad ng sinasabi ng mga tao.
Kung gusto mong magtagumpay sa buhay, kailangan mong ilaan ang iyong sarili.
Tanungin mo ang inyong ama.
Ayaw kong magdusa ng gayang matinding paghihirap kung hindi kinakailangan.
Paghihirap kaagad?
Hindi man lang ba ito makapaghihintay hanggang oras ng cocktail?
Mas handa na akong tumanggap ng ang iyong paghihirap sa ganoon.
Tinutukso mo ako, pero ako ay may tunay na pagkabalisa, Inay.
Ah, talaga? At ano ang pagkabalisa na iyon, anak ko?
Pinagkaitan ka ba ng pagpapakain?
Nasa mapanganib na pangangailangan ng tirahan?
Marahil ay naghihirap mula sa sakit ng katawan na walang lunas?
-Magpapatawag ba ako ng doktor? -Naiinis ako kapag ginawa mo ito.
Ah, pero kailangan ko.
Pakisabi sa kusinera na 9:00 ihahanda ang hapunan.
Mayroon kaming mahalagang bisita ngayong gabi. Dapat ay maayos ang lahat.
"Sanaysay sa Teorya ng Mga Numero."
Hansu, talaga bang nauunawaan mo ang lahat ng ito?
Naniniwala ako.
Pambihira. Tawagin mo akong nabighani.
Pero talaga, Inay, may naisip ako. Bakit hindi natin isama si Hansu?
Napakalaking tulong siya para sa akin sa Yale sa susunod na taon.
Kung hindi, babagsak ako. Alam ninyo ito.
Iyan ay isang ideya.
Kakausapin niya ang aking Ama.
Nabanggit mo ang iyong Ama,
Hansu, humayo ka at iabot mo ito sa kanya, puwede ba?
Dapat na akong umalis.
Pero ikaw, itulak ang madilim na mga ulap.
Subukan mo, puwede ba?
Hindi ko maintindihan ang pag-aatubili mo.
Isang malaking halaga ng kapital ang sinasabi mo
na ipupuhunan sa isang bansa na hindi naman sa atin.
Litik, iniisip ko kung gusto nila tayo rito, o ang ating pera.
Ano ang halaga niyan?
Basta tayo ang kumikita ng maraming pera.
Pero gaano katagal?
Maaaring tanggap ng Yokohama ang ating mundo, pero ang ibang bahagi ng bansa?
Nagkaroon sila ng pagkakataon na ihanda ang sarili laban sa atin.
At ngayon, talaga,
kapag ang isang bansa ay nabuksan na, paano ito makakabalik sa dati?
Sinasabi ko sa iyo, huwag kang maging ganoong klaseng hangal
na nagagalit laban sa pagbabago ng pag-unlad.
Dahil alam mo kung ano ang nangyayari sa mga taong tulad nito?
Sa katapusan ay kami ang nagkakaroon ng lahat ng pera sa bangko.
Kaya…
Ah, tingnan mo ito.
Sino ang binatang ito na dumating para iligtas ako?
Isa pang mensahe.
Natanggap ang mensahe.
Ngayon, sabihin mo sa akin.
Kumusta ang anak kong iyon sa mga panahong ito?
Sinisikap niyang gawin ang makakaya niya, ginoo.
Hindi pa rin kahangahanga, kung ganon.
Masiyahan kayo sa inyong gabi.
Mahusay na isipan, ang isang iyon.
Magiging interesanteng makita kung ano ang kahihinatnan niya.
Tayo ba ay hindi kailanman magkaroon ng mahusay na manlalaro?
Huwag insultohin ang iyong utak ng mga wlang halagang ideya.
Tandaan, hindi ka isa sa sakanila.
Pero ang mga Amerikano, bakit sila mahusay sa napakaraming bagay?
Kailangan mo lang maging mahusay sa isang bagay.
Isa.
Pero anuman ito, siguraduhin mong ikaw ang pinakamahusay.
Iyan ba ang abacus para sa iyo?
Iyon lang ang kasangkapan.
Hindi, mahusay akong kumita ng pera para sa ibang tao.
Hindi mo ba kayang kumita ng pera para sa atin?
Ano ang sinabi ko?
Kailangan lang ng Isang taong maging mahusay sa isang bagay.
Kung ganon sa anong bagay ako dapat maging mahusay?
Sa tingin mo ba ay magkakaroon ka ng pagpipilian?
Kadalasan, gugustuhin mo man o hindi,
hindi ito makakaila.
Ikaw muna, Ama.
At alam mo ba na sa edad ko?
Inakala kong ako ay magiging isang mangingisdang gaya ng aking ama.
Ganoon kasi dati.
Pero ikaw,
Hindi ka magiging mangingisda.
At walang mga silid sa likod, walang mga papeles ng pustahan,
walang paglilinis ng dugo sa sahig.
Kung ano ang iyong bagay, ito ay para makaalis tayo boxing hall na iyon.
Palagay ko ay tatanungin nila ako kung gusto kong sumama sa Amerika.
Sa Yale.
Babayaran nila ang iyong pag-aaral?
Hindi.
Hindi para sa akin, kay Andrew.
Ang walang kwentang anak nila?
Kung hindi dahil sa kanyang pribilehiyo, malulunok siya ng buo ng mundong ito.
Sa halip, ang aking anak ang dapat na magdala ng kakulangang iyon.
Pero, Ama,
sa Amerika, sinasabi nila na kahit ang taong tulad natin ay maaaring umangat.
"Mga taong katulad natin."
Sa pagtaya ng ating mga pag-asa at pangarap laban sa atin,
ganyan nila tayo naloloko.
Pero kahit na ganoon,
gusto kong pumusta ka.
Pupunta ka sa Amerika.
Pero paano ka?
Ano naman ang tungkol sa akin?
Lagi mong sinasabi na tayo ay isang team,
na lagi tayong magkadikit.
Siguro oras na para baguhin ang ating pananaw.
Bakit titingin pababa kung maaari kang umangat sa halip?
Oras na para tumingin sa mas mataas.
Hansu,
may pagkakataon kang gawin ang mga bagay na hindi ko kinaya.
Sa kalangitan sa gabi, may dalawang bituin.
Mukhang malapit sa isa't isa, pero, sa katotohanan, sila ay napakalayo.
Ang distansya ay hindi natin maiisip.
Pero kahit pa,
mukhang hindi sila mapaghihiwalay,
hindi ba?
Isang toast.
Ano ang lintik na ito?
Hindi ko pa ito nagagawa.
Isinusumpa ko.
Humiram ako ng kaunting pera.
Ibabalik ko sana ito sa sandaling mabayaran ako.
kinailangan ko kaagad ang pera,
kung hindi, magtatanong ako sa iyo.
Nahihiya ako.
Pakiusap, bigyan mo ako ng ilang oras. Kukunin ko ang pera.
Alam mo kung ano ang mangyayari kapag tumakbo ka.
Pero saan ako pupunta?
Mayroon akong anak.
Hinding-hindi ko siya hahayaang makita akong tumakas.
Mayroon ka hanggang sa tanghaling sa pagtunog ng kampana.
Oo, sa tanghalian.
Ipinapangako ko.
Binalaan kita na ang babaeng iyon ay problema.
Ama.
Ama!
Magkano ang perang iyon?
Dalawang daan.
Pero narinig mo ako.
Babayaran ko ito kaagad.
Ninakaw mo ang perang iyon.
Hindi.
Nagmamakaawa siya sa akin. Ano ang magagawa ko?
Sabihin mo na hindi.
Ang lahat ng ito ay napakasimple para sa iyo
dahil hindi ka pa kailanman naging kasama ng isang babae.
Pero isang araw, ikaw ay magmamahal,
at ikaw rin, ay mawawala ang iyong sarili sa kanya.
Hindi ko gagawin ang ginawa mo.
Hindi kailanman.
Ikinalulungkot kong naging sanhi ako sa iyo sobrang problema.
Pero hindi ko inisip na gagawin mo iyan.
Alam mong ako ay isang mahirap na tao.
Oo.
Pero,
ang nagawa ay tapos na.
Pero kailangan kong ibalik kaagad ang pera.
Magkano ang natitira?
Maaari mo bang ibalik ang binili mo?
Hindi iyon para sa akin.
Ang pera ay para sa isang kaibigan.
Ipinahiram mo ang pera?
Hindi.
Hindi ko na makikitang muli ang perang iyon.
Siya… Iyan lang kung sino siya.
Ikaw ang pinakamatalinong taong kilala ko, subalit…
Pupunta ako kay G. Holmes.
Hindi.
Kung sasabihin ko sa kanya ang sitwasyon,
Alam kong pahihiramin niya ako ng pera.
At kung siya ay magpasya na hindi ka dalhin sa Amerika?
Sino ngayon ang may pakialam diyan?
Hindi mo ba naintindihan kung gaano kadelikado si Ryochi?
Pupunta ka. Iyan ang katapusan.
Hindi ako.
Walang hiya ka!
Matapos ng lahat ng isinakripisyo ko para sa iyo, sinusuway mo ako?
Ama.
Sa iyong mga mata,
Nakikita ko ang repleksyon ng isang lalaking katawa-tawa.
Hindi iyan ang nakikita ko.
Alis! Alis!
Gusto kong sumakay ka sa barkong iyon
at umalis ka na ang kahabag-habag na lugar na ito!
Hindi ako aalis!
Makinig ka!
Umalis ka.
Huwag ka nang babalik.
Kahit kailan!
Ayaw ko.
Hindi kita iiwan.
Ayaw ko nang makita kang muli, naririnig mo?
Mag-isa ka na! Umalis ka rito!
Ama!
Mula ngayon …
…kailangang patayin mo ako sa puso mo.
Magiging mas mahusay ka dahil dito.
Ito lang ang tangging paraan.
Tumigil. Ayaw mong makita ito.
Magtatrabaho ako dito hanggang sa mabayaran ang utang.
Hindi siya kasangkot dito.
Mangyaring hayaan siyang umalis.
Magtatrabaho ako hangga't kailangan.
Ni hindi ko kailangang ng suweldo.
Pero ang aking anak ay hindi bahagi nito.
Ano sa palagay mo ang mangyayari
kapag naririnig ng mga tao na nagnakaw ka mula sa akin, at wala akong ginawa?
Sa mundong ito, kung paano ka nakikita ay ang lahat.
At ang ganitong uri ng kahihiyan ay sumusunod sa iyo.
Wala akong pakialam sa akin.
Ang iniisip ko lang ay ang anak ko.
Ang pamilyang tinuturuan niya ay dadalhin siya sa Amerika.
Kung sasabihin mo sa akin na mamatay, mamamatay ako!
Pero hindi na siya ulit makakakuha ng ganitong pagkakataon.
Pakiusap, hayaan mo siya.
Ako dapat ang magbayad ng utang na ito.
Amo!
Ama.
Tumayo ka, Ama.
Genta.
Ang pag-ibig ng isang ama ay isang marangal na bagay.
Ako mismo ay isang ama.
Pero ang tao sa itaas
ay kailangang mapanatili ang kaayusan, kahit ilusyon lang.
Naniniwala ako na ang pagiging bukas-palad ay malakas.
At tingnan natin kung gaano kalayo ang mararating mo sa pagiging bukas-palad.
Ano ang…
Lumabas ka rito! Hansu, takbo!
Hansu!
Hansu.
Hansu!
Umalis ka na! Kumilos!
Pumunta sa mas mataas na lugar!
Maaaring may mgaaftershock pa. Takbo!
Dito ang daan!
Kailangan nating maghintay.
Talaga bang magagawa mo ito?
Papatayin mo ba ang tatay ko?
Para sa kapakanan ng kanyang karangalan,
may utang siyang dapat bayaran.
Pero ang kamatayan na nakuha niya…
Mula noong dumating dito,
Napanood ko ng tatay ko na nagtiis ng napakaraming kahihiyan.
At para iwan siya nang ganoon na lang…
Alam kong nilunok niya ang kanyang pagmamalaki noong nagtrabaho sa akin.
Kaya huwag mong sayangin ang sakripisyong iyon.
Alam mo kung ano ang kailangan mong gawin.
Sundin mo ang Yankee na pamilya mong iyan, naririnig mo ako?
At kalimutan ang lahat ng ito, kahit siya.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin.
Siya ang tatay ko.
-Siya ang lahat ng mayroon ako! -Tumayo ka!
Tingnan mong mabuti!
Hindi lang ikaw ang nagdurusa ngayon.
Ngayon, napakaraming bagong ulila.
Pero sa mga oras tulad nito,
pinapanday ng tao ang kanyang kapalaran
Magkakaroon ng mga nagdurusa at nagpapatuloy,
at ang mga taong maaari lang malunod sa kanilang mga kalungkutan.
Huwag maging isa sa mga hangal na iyon.
Hahanapin ko ang aking pamilya.
Kumilos ka na.
Kunin mo ang bagong buhay na iyon.
Hansu?
Andrew.
Tingnan ang sarili mo. Diyos ko.
Nasaan ang tatay mo?
Ay, Hansu.
Terible iyan.
Sasama ka pa rin saamin, Hindi ba?
Dapat malaman mo, hindi na ikami babalik.
Gusto kong pumunta.
Pakitapos ang paglagay ng lahat ng ito.
Ah, at, Andrew, ang pilak na kandelarya. Ito ay sa, ah, nasa pamingalan.
Hindi siya dapat bumalik sa loob ng bahay.
Mabilis lang siya. Hindi ba?
Ay, tulungan mo ako dito.
Sandali lang.
Oo, kailangan na nating umalis.
Si G. Holmes?
Ay, siya ay…
Umalis siya para ihanda ang barko. Maglalayag tayo kaagad.
Iwanan na ang karitela.
Ang kalsada, nawala na.
Paano tayo makakapunta sa dagat ngayon?
-Hindi tayo dapat bumaba doon. -Ito ang tanging paraan.
Kalimutan na ang karitela.
Nawala na ang mga kalsada.
Hanapin ang inyong mga pamilya.
-Inay? -Andrew!
-Inay! -Gng. Holmes!
Inay! Hansu!
Andrew!
Inay, dali! Dito! Takbo!
Ikaw.
Ano iyon?
Ano ang ginagawa mo?
Maaari ka nang lumabas ngayon.
Hindi mo na kailangang magtago pa.
Lumabas ka na ngayon.
Narito ako.
Pakiusap umupo ka.
Mayroon ka bang sake?
Sa kasamaang palad, ininom ng lupa ang lahat ng ito.
Maaari kaming maglabas ng tsaa.
Ligtas ba ang iyong pamilya?
Hindi pa ako nakakauwi. Bumagsak ang tulay sa may templo.
At ang kalsada sa likod ng istasyon nasusunog.
Papunta sa tulay sa may parke noong nagkita tayo.
Pero kung mananatili tayo sa kalsadang ito, maabutan ko sila.
Sana'y ligtas sila.
Ano ito? Ano ang nangyari?
Nagkaroon ng malaking jailbreak sa Kulungan sa Negishi.
Tatlong daang Koreanong bilanggo ay kabilang sa mga tumakas.
At sila ay patungo dito.
Balita ko ay matagal na nilang pinaplanong tumakas.
Sinasamantala nila ngayong ang kalamidad bilang kanilang pabalat.
Ano ang dapat nilang gawin?
Masunog hanggang mamatay?
Pero sino ang nakakaalam kung anong kaguluhan ang idudulot nila.
Ang ating kababaihan at mga bata ay nasa kalye.
Paano natin sila mapoprotektahan mula sa mga mapanganib na elemento?
Kumalma ka.
Narinig mo na ba? Isang gang ng mga Koreano ang nakatakas!
Aabutin sila ng ilang oras sa paglalakad papunta dito…
Tila, narito na sila, at naririnig ko na sila ay nag nanakaw.
Binibini, saan mo naririnig ito?
-Sino ka? -Ang nagtatanong. Ngayon sumagot ka.
Huwag uminom ng tubig mula sa balon.
Sinasabi nilang nilason ng mga Koreano ito.
Itigil ang pagkalat ng walang basehan na sabi sabi.
Halika. Kailangan kong hanapin ang aking pamilya.
Salamat. Ano ang utang ko sa iyo?
Ngayon, wala.
May nangyayari. Manatiling malapit.
Isa siya sa kanila. Paano natin siya pagtitiwalaan?
Tulungan mo kami!
Kilala ko ang may-ari ng kamalig.
Pumunta sa kamalig.
Hahayaan niya kayong magtago roon.
Magmadali! Bilisan!
-Ano ang sinasabi niya? -Kilala niya ang may-ari.
Sinabi niyang pumunta sa kamalig. Dalian!
Dapat kang magtago na kasama kanila.
Wala nang oras. Pumasok sa karitela!
Dali!
Huwag kang gagalaw. Kahit pa huminga.
-Bilisan! -Hanapin sila!
Apat na lalaki ang tumakbo papunta dito. Saan sila nagpunta?
Ano ang ginawa nila?
Naririnig ko ang mga Koreano ay nangugulo sa buong lungsod.
Mayroon pa.
Pumasok sa mga bumagsak na bahay, nagnanakaw ng anumang may halaga.
Kailangan nating mahuli ang mga ito, o kukunin nila ang lahat.
Mga animal.
Bakit ang lakas ng loob nilang ginagawa ito sa atin?
Hinahayaan natin silang makapasok,
binigyan sila ng trabaho,
at ito ang nakukuha natin.
Nakita mo ba sila o hindi? Sabihin mo sa akin.
Nakalayo na sila.
Oo, nakita namin ang mga ito.
Apat sila.
Papunta doon!
Tara na!
Ano ang naroon?
Kamalig lang.
Mabuting wala rito ang may-ari.
Pero magugulat siya pag nakita ang gulo pagbalik niya.
Tignan ito.
Hindi mo ba narinig ang matandang lalaki? Sinabi niya na hindi sila pumunta diyan.
Siguro pumasok sila noong di kayo nakatingin.
Sila ay tuso.
Natagpuan ko sila! Narito sila!
Halika na!
Sunugin ito!
Kailangan na nating umalis.
Wala ka nang magagawa.
Ihahagis ka lang nila roon.
Kilala ko ang ilan sa mga taong iyon.
Ama!
Hinintay ka namin, at naisip wala ka na.
At pusta ko ay ginusto mo ito.
Ikinalulungkot kong binigo kita.
Paano kang nakakapagbiro sa panahong ganito?
Dahil magkakasama na tayo muli.
Hansu, halika.
Aalagaan natin siya.
May utang ka pa rin ng iyong ama na babayaran.
NOONG SEPTEMBER 1, 1923,
ISANG LINDOL NA 7.9 MAGNITUDE ANG SUMUBOG SA REHIYON NG KANTO.
MAHIGIT 100,000 NA BUHAY ANG NAWALA,
KABILANG ANG MGA INOSENTENG KOREANO
NA ISINANGKALAN PARA SA MGA PAGWASAK PAGKATAPOS
NG MGA JAPANESE NA MGA VIGILANTE.
PINAGTATALUNAN ANG EKSAKTONG BILANG NG MGA KOREANONG PINASLANG…
PERO MARAMING MANANALAYSAY ANG NAGSAABING NASA LIBU-LIBO ANG NAMATAY.
BATAY SA AKLAT NI MIN JIN LEE
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sherry Ingram