(ภาษาเกาหลี) พ่อ ผมกลับมาแล้ว
ฮันซูเอ๊ย กลับช้าอีกแล้วนะ
ผมต้องไปส่งจดหมายข้ามเมืองให้เขา
แกเป็นครูสอนพิเศษ ไม่ใช่คนรับใช้
ช่วยเตือนให้พวกนั้นรู้ตัวหน่อยดีไหม
ครับ
มาเถอะ! หิวท้องจะกิ่วแล้ว
หาอะไรดีๆ กินกันให้อร่อยดีกว่า
ไปกันเลย
ฮันซู! ฮันซู!
(ภาษาญี่ปุ่น) เรื่องที่พ่อโม้ไว้จริงหรือเปล่า
แกคิดเลขเก่งกว่าเขาอีกเหรอ
แปลกใจนะครับ ที่คุณพ่อพูดอย่างนั้น
ทั้งที่เวลาอยู่ด้วยกัน เขามีแต่คอยชี้ข้อผิดของผม
พ่อที่ดีก็ต้องทำแบบนั้นนั่นแหละ
มีแต่พวกโง่ถึงจะชมลูกจนเหลิง
เมื่อไหร่แกถึงจะมาทำงานกับฉันล่ะ
ฉันมีกิจการหลายอย่างที่ต้องดูแล
ฉันหาคนที่ดีดลูกคิดไวๆ มาสักพักแล้ว
ถ้าได้ทำงานให้เจ้านายก็ถือว่าลูกโชคดีมาก
แต่ตอนนี้เขาทำงานเป็นครูสอนเลข
ให้ครอบครัวเศรษฐีอเมริกันอยู่
เจ้านายคงทราบนี่ครับ
งานแบบนั้นเป็น โอกาสหายากของคนอย่างพวกเรา
แสดงว่าแกก็เลียตีนพวกอเมริกันเหมือนกันรึ
ตระกูลโฮล์มส์ดีต่อผมมากครับ
แน่สินะ
ถ้ามีเหลือกินเหลือใช้ จะทำดีต่อคนก็ไม่ใช่เรื่องยาก
น่าเสียดาย
ภาษาญี่ปุ่นของแก
คล่องขึ้นมากแล้วนะ
แต่แกยังต้องฝึกอีกเยอะ ถ้าอยากเป็นพวกเราจริงๆ
เกนตะ แกเก่งขึ้นนะเนี่ย
(โยโกฮาม่า) (ปี 1923)
คุณก็ทำตัวเป็นเด็กโง่เหมือน คำที่ใครๆ พูดกัน
หากคุณอยากประสบความสำเร็จในชีวิต คุณต้องพยายามหน่อย
ลองถามคุณพ่อสิ
ผมไม่อยากเอาตัวเองไปเจอยาขมทรมาน ถ้าไม่จำเป็นนะ
ทรมานอีกแล้วรึ
รอให้ถึงช่วงเวลาดื่มไม่ได้หรือไง
แม่จะได้เตรียมใจพร้อม รับความทรมานของลูกมากกว่านี้
คุณแม่ก็ล้อได้ แต่ผมอึดอัดคับข้องใจจริงนะครับ
โถ จริงหรือจ๊ะ คับข้องเรื่องอะไรกัน ลูกแม่
ลูกขาดสารอาหารเหรอ
ขาดที่ซุกหัวนอนปลอดภัยหรือเปล่า
หรืออาจมีอาการป่วยอะไร ซึ่งไม่มีทางรักษาเหรอ
- ให้แม่ตามหมอไหม - ผมเกลียดเวลาคุณแม่ทำแบบนี้
แต่แม่ต้องทำ
ช่วยบอกเชฟนะจ๊ะว่า ให้เสิร์ฟมื้อค่ำตอนสามทุ่ม
คืนนี้จะมีแขกพิเศษ ทุกอย่างต้องเรียบร้อย
"รวมบทความทฤษฎีคณิตศาสตร์"
ฮันซู เธออ่านแล้วเข้าใจเล่มนี้จริงๆ เหรอ
คิดว่าอย่างนั้นครับ
น่าทึ่งจริงๆ ถือว่าได้ใจฉันไปเต็มๆ
เอาจริงครับ คุณแม่ ผมคิดได้แล้ว เราพาฮันซูไปด้วยดีไหม
เขาจะช่วยผมได้เยอะมาก ตอนเข้าเยลปีหน้า
ไม่อย่างนั้นผมต้องสอบตกแน่ คุณแม่ก็รู้
ก็น่าคิดอยู่
แม่จะไปขอคุณพ่อให้
พูดถึงคุณพ่อ
ฮันซู รบกวนเอานี่ไปส่งให้เขาหน่อยได้ไหมจ๊ะ
แม่ต้องไปแล้ว
แต่ลูก เลิกจมจ่อมซึมเซาเสียที
อย่างน้อยก็พยายามหน่อยนะจ๊ะ
ผมไม่เข้าใจว่าคุณลังเลอะไร
คุณกำลังพูดถึงเงินจำนวนมหาศาล
ที่จะลงทุนในประเทศซึ่งไม่ใช่ประเทศของเรา
ให้ตาย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่ต้องการเรา หรือเงินของเราไหม
มันสำคัญตรงไหน
ตราบใดที่เราเป็นฝ่ายได้กำไรอย่างงาม
แต่จะได้กำไรอีกนานแค่ไหน
โยโกฮาม่าอาจเปิดใจรับโลกของเรา แต่ส่วนอื่นๆ ในประเทศนี้ล่ะ
พวกนั้นเคยลอง ตั้งกำแพงปิดกั้นเรามาแล้ว
แต่ตอนนี้ พูดตรงๆ
เมื่อแง้มเปิดประเทศออกมาแล้ว จะปิดกลับเข้าไปได้อย่างไรกัน
ผมบอกเลยนะ อย่าทำตัวเป็นเจ้าโง่
ที่ก่นด่าวิจารณ์การเปลี่ยนแปลงหรือความก้าวหน้า
เพราะรู้ไหมจะเกิดอะไรขึ้นกับคนอย่างนั้น
เราคือกลุ่มที่มีเงินล้นธนาคารไง
ก็…
อ้าว ดูนั่น
พ่อหนุ่มน้อยที่มากู้ชีวิตผมไว้เป็นใครกัน
ข้อความอีกแล้วสินะ
ได้รับข้อความแล้ว
ทีนี้ บอกฉันหน่อย
ทุกวันนี้ลูกชายของฉันเรียนเป็นยังไงบ้าง
เขาก็พยายามเต็มที่ครับ คุณท่าน
อ้อ แสดงว่ายังไม่ได้ความเหมือนเดิม
สวัสดีตอนค่ำ
เด็กนั่นหัวดีนะ
อยากรู้เหมือนกันว่าจะโตไปได้ถึงไหน
เหมือนโดนสาปให้ ไม่มีนักกีฬาชาติตัวเอง
อย่าดูถูกปัญญาตัวเอง ด้วยความคิดไร้สาระแบบนั้น
อย่าลืม แกไม่ใช่พวกเขา
แต่ทำไมพวกอเมริกันถึงเก่งอะไรหลายอย่าง
คนเราน่ะ รู้อะไรรู้กระจ่างอย่างเดียวพอ
อย่างเดียว
แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ต้องมั่นใจว่าเราเชี่ยวชาญมากที่สุด
เรื่องเก่งของพ่อคือดีดลูกคิดเหรอ
ลูกคิดเป็นแค่อุปกรณ์
ไม่ใช่ พ่อเก่งเรื่องหาเงินให้คนอื่น
งั้นก็ช่วยหาให้เราเองบ้างสิ
พ่อเพิ่งบอกว่ายังไง
คนเรารู้อะไรต้องรู้กระจ่างแค่อย่างเดียว
งั้นผมควรจะรู้ดีเรื่องไหน
แกคิดว่าจะเลือกได้งั้นเหรอ
ส่วนใหญ่แล้ว ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่
มันจะเป็นชะตาที่เราไม่อาจปฏิเสธ
คุณพ่อกินก่อนเลยครับ
ตอนพ่ออายุเท่าผม พ่อรู้ตัวหรือยัง
พ่อนึกว่าจะเป็นชาวประมงเหมือนปู่
สมัยนั้นก็มีแค่นั้น
แต่แกน่ะ
ห้ามแกไปเป็นชาวประมง
ห้ามทำงานสกปรกหลังร้าน ห้ามเป็นเด็กเดินตั๋วพนัน
ห้ามคอยตามล้างตามเช็ดเลือดให้ใคร
ไม่ว่าแกเลือกเป็นอะไร ต้องเป็นสิ่งที่พาเราออกจากสนามมวยนั่นได้
ผมรู้สึกว่า ตระกูลนั้นกำลังจะ ชวนผมไปอเมริกากับพวกเขา
ไปเรียนที่เยล
เขาจะจ่ายค่าเรียนให้แกด้วยเหรอ
ไม่
ไม่ได้จ่ายให้ผม จ่ายให้แอนดรูว์
ไอ้ลูกชายเหลือขอนั่นน่ะนะ
ถ้าไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง เด็กนั่นจมดินไปนานแล้ว
แต่ลูกชายฉันกลับต้องเป็นคน แบกรับความเหลื่อมล้ำนั้นไว้
แต่พ่อฮะ
ว่ากันว่า ถ้าไปอเมริกา คนอย่างเราก็เจริญรุ่งเรืองได้
"คนอย่างเรา"
พวกมันเอาความหวังและความฝันของเรา มาเดิมพันว่าเราจะไปไม่ถึงไหน
มันก็หลอกเราได้เพราะแบบนั้น
แต่ถึงอย่างนั้น
พ่อก็อยากให้แกยอมเสี่ยงอยู่ดี
แกต้องไปอเมริกา
แล้วพ่อล่ะ
แล้วฉันทำไม
พ่อพูดเสมอว่าเราร่วมหัวจมท้าย
บอกว่าเราจะตัวติดกันไปเสมอ
อาจถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนมุมมองแล้ว
จะยอมก้มหน้าทนทำไม ถ้าแกสามารถบินสูงลิ่วได้
ถึงเวลาเงยหน้ามองฟ้าแล้ว
ฮันซู
แกมีโอกาสจะได้ทำสิ่งที่พ่อไม่เคยทำได้
บนฟ้ายามราตรีจะมีดาวสองดวง
ดาวสองดวงที่ดูแล้วเหมือนอยู่ใกล้กัน แต่ที่จริงอยู่ไกลกันมาก
ไกลจนเราไม่อาจวัดได้
แต่ถึงอย่างนั้น
มองจากตรงนี้
ดาวสองดวงนั้นแทบจะแยกจากกันไม่ออก
ไม่ใช่เหรอ
ขอดื่ม
นี่เรื่องเวรอะไร
ผมทำครั้งนี้เป็นครั้งแรก
จริงๆ นะครับ
ผมแค่ขอยืมเงินไปก่อน
ได้ค่าจ้างเมื่อไหร่จะเอามาใส่คืนให้
ตอนนั้นแค่จำเป็นต้องใช้เงินด่วน
ไม่อย่างนั้น ผมคงขอเจ้านายก่อนแล้ว
ผมอายเหลือเกิน
ขอเวลาสองสามชั่วโมง ผมจะไปหามาคืนให้ครับ
รู้นี่ว่าถ้าแกหนีจะเกิดอะไรขึ้น
จะให้ผมหนีไปไหนล่ะครับ
ผมมีลูกชาย
ผมไม่ยอมให้เขาเห็นพ่อหนีหางจุกตูด
ให้เวลาจนกว่าระฆังเที่ยงจะดัง
ครับ ก่อนเที่ยง
ผมสัญญา
ฉันเตือนแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นจะก่อปัญหา
คุณพ่อ
คุณพ่อ!
ต้องหาเงินมากแค่ไหน
สองร้อย
แต่แกได้ยินที่ฉันพูดแล้วนี่
ฉันตั้งใจจะเอาไปคืนทันที
พ่อขโมยเงินเขามา
ไม่ใช่
หล่อนขอร้องขนาดนั้น พ่อจะทำอะไรได้
ก็ปฏิเสธไปสิ
แกก็มองเรื่องทุกอย่างเป็นขาวดำง่ายๆ
เพราะแกไม่เคยมีผู้หญิงในชีวิต
แต่วันหนึ่ง แกจะตกหลุมรัก
แล้วแกก็จะไม่เป็นตัวของตัวเอง เวลาอยู่กับหล่อนเหมือนกัน
ผมไม่ทำอย่างที่พ่อทำหรอก
ไม่มีวัน
แหม ขอโทษนะคะที่ทำให้เดือดร้อน
แต่ฉันไม่คิดจริงๆ ว่าคุณจะทำถึงขนาดนั้น
คุณก็รู้ว่าผมยากจน
ค่ะ
งั้น
ที่แล้วก็ให้แล้วกันไป
แต่ผมต้องเอาเงินจำนวนนั้นไปคืนเขา
เหลืออยู่เท่าไหร่
ของที่ซื้อมา เอาไปคืนเขาได้ไหม
เงินนั้นฉันไม่ได้ขอไว้ใช้เอง
ฉันขอให้เพื่อนอีกคนหนึ่ง
คุณเอาเงินนั้นไปให้คนยืมต่อเหรอ
เปล่าค่ะ
ฉันไม่มีทางเห็นเงินจำนวนนั้นอีกแล้ว
เขา… เขาเป็นคนแบบนั้น
คุณเป็นคนฉลาดที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ แต่ก็ยัง…
ผมจะไปขอจากคุณโฮล์มส์
ไม่ได้
ถ้าอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง
เขาต้องยอมให้ยืมเงินแน่
แล้วถ้าหลังจากนั้น เขาตัดสินใจไม่ให้แกไปอเมริกาด้วยล่ะ
ใครจะสนเรื่องนั้น
พ่อไม่เข้าใจเหรอว่า คนอย่างเรียวจิอันตรายแค่ไหน
แกต้องไปอเมริกา เป็นคำขาด
ผมไม่ไป
ไอ้ลูกไม่รักดี!
ฉันเสียสละให้แกขนาดนี้ ยังกล้าขัดคำของฉันอีก
คุณพ่อ
ในสายตาของแก
ฉันเห็นแต่ภาพสะท้อนของคนไร้แก่นสาร
ผมไม่ได้มองพ่อเป็นแบบนั้น
ไปซะ! ไปสิ!
ฉันอยากให้แกขึ้นเรือไป
แล้วไสหัวไปจากแดนต้องสาปนี่!
ผมไม่ไป!
ฟังนะ!
ไปเสีย
แล้วไม่ต้องคิดจะกลับมา
ไม่ต้องกลับมา!
ผมไม่ยอม
ผมไม่ทิ้งพ่อหรอก
ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีก ได้ยินไหม
แกตัวคนเดียวแล้ว! ไสหัวไปซะ!
คุณพ่อครับ!
จากนี้ต่อไป…
ให้ถือว่าพ่อแกตายไปแล้ว
เชื่อเถอะว่าแบบนี้จะดีกว่า
นี่เป็นทางเดียว
หยุดตรงนั้น แกไม่อยากเห็นภาพในนี้หรอก
ผมจะทำงานให้จนกว่าจะหมดหนี้เองครับ
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับลูกผม
ปล่อยเขาไปเถอะครับ
ผมจะทำงานนานเท่าไหร่ก็ได้
ไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้ผมแล้ว
แต่ต้องไม่เอาลูกผมเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้
แกคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าคนได้ข่าวว่าแกขโมยเงินฉัน แล้วฉันวางเฉยไม่จัดการ
ในโลกนี้ ภาพลักษณ์ของเราสำคัญที่สุด
และความอับอายขายหน้าแบบนี้ จะติดตัวเราไปตลอด
ผมไม่ห่วงตัวเองหรอก
ผมคิดถึงแต่ชีวิตของลูกชายครับ
ตระกูลที่เขาไปสอน จะพาเขากลับไปอเมริกาด้วย
ถ้าเจ้านายบอกให้ผมไปตาย ผมก็ยอมตาย!
แต่ลูกจะไม่ได้โอกาสแบบนี้อีกแล้ว
ได้โปรด ปล่อยเขาไป
หนี้ก้อนนี้เป็นราคาที่ผมต้องจ่าย
เจ้านาย!
คุณพ่อ
พ่อ ลุกเถอะ
เกนตะ
ความรักของพ่อมีเกียรติสูงส่ง
ฉันเองก็เป็นพ่อคน
แต่เมื่อเราเป็นเจ้านายคน
เราจำเป็นต้องรักษากฎไว้ ถึงจะเป็นแค่ภาพลวงก็ตาม
ผมเชื่อว่าพระคุณมีอำนาจกว่าพระเดช
งั้นมาดูกันว่าถ้าใช้แต่พระคุณ แกจะไปได้ไกลถึงไหน ไอ้หนู
นี่มัน…
หนีออกไปซะ ฮันซู หนีเร็ว!
ฮันซู!
ฮันซู
ฮันซู!
(12.10 น.)
เลิกอึ้งได้แล้ว! เดินไป!
หนีขึ้นที่สูงเร็ว!
เดี๋ยวแผ่นดินจะไหวอีกระลอก วิ่งเลย!
ทางนี้!
ตอนนี้ก็ทำได้แต่รอ
คุณจะทำจริงๆ หรือเปล่าครับ
คุณจะฆ่าพ่อผมจริงๆ หรือเปล่า
ฆ่าเพื่อเกียรติของเขาเอง
เขาติดหนี้ซึ่งต้องจ่าย
แต่ที่เขาต้องมาตายแบบนั้น…
ตั้งแต่ย้ายมาที่นี่
ผมได้เห็นคุณพ่อต้อง ยอมทนทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าต่างๆ นานา
แต่พอต้องทิ้งพ่อไว้อย่างนั้น…
ฉันรู้ว่าพ่อของแกกล้ำกลืนศักดิ์ศรี ตอนมาทำงานให้ฉัน
อย่าให้การเสียสละของเขาสูญเปล่า
แกรู้นี่ว่าต้องทำอะไร
ตามไอ้ครอบครัวฝรั่งนั่นไป เข้าใจไหม
แล้วลืมเรื่องที่นี่ให้หมด ลืมแม้แต่พ่อ
ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
นั่นพ่อของผมทั้งคน
- ชีวิตผมมีแต่เขาคนเดียว! - ลุกขึ้น!
หันไปดูให้เต็มตา!
แกไม่ใช่คนเดียวที่ต้องสูญเสีย
วันนี้จะมีเด็กกำพร้าเพิ่มนับไม่ถ้วน
แต่ในเวลาแบบนี้
คนเราจะสามารถขีดชะตาตัวเองได้
จะมีคนที่ถึงจะเจ็บช้ำแค่ไหนก็ยังก้าวเดินต่อ
และคนที่ทำได้แค่จมอยู่กับความทุกข์ทรมาน
อย่าทำตัวเป็นพวกโง่นั่น
ฉันจะไปตามหาครอบครัว
แกก็ไปได้แล้ว
ไปคว้าชีวิตใหม่ของแกซะ
ฮันซูเหรอ
แอนดรูว์
ดูเธอสิ ตายแล้ว
แล้วคุณพ่อล่ะ
โถ ฮันซู
แย่ที่สุดเลย
แต่นายจะยังไปกับเราใช่ไหม
แต่ต้องบอกนะ เราจะไม่กลับมาที่นี่แล้ว
ผมอยากไปครับ
รบกวนเอาของขึ้นรถให้หมด
อ้อ แอนดรูว์ เชิงเทียนเงินจ้ะ อยู่ในห้องพักคุณพ่อบ้าน
เขากลับเข้าบ้านไปไม่ได้นะครับ
เขาจะรีบไปรีบมา ใช่ไหมจ๊ะ
มาช่วยฉันหน่อย
เดี๋ยวนะ
ใช่ เราต้องรีบไปแล้ว
คุณโฮล์มส์ล่ะ
อ๋อ เขา…
เขาไปเตรียมเรือแล้วจ้ะ เราจะออกจากท่าทันที
ทิ้งรถไว้นี่
ถนนพังไม่เหลือแล้ว
งั้นเราจะไปท่าเรือยังไง
- ไม่เอา ลงทางนั้นไม่ได้ - นั่นเป็นทางเดียว
ทิ้งรถไว้นี่แหละ
ถนนขาดหมดแล้ว
กลับไปหาครอบครัวตัวเองเถอะ
- แม่ฮะ - แอนดรูว์!
- แม่! - คุณนายโฮล์มส์!
แม่! ฮันซู!
แอนดรูว์!
แม่ มาเร็ว! ทางนี้! วิ่งเลย!
แก
(20.48 น.)
มีอะไร
จะทำอะไรน่ะ
ออกมากันได้แล้ว
ไม่ต้องหลบแล้ว
ออกมาเถอะ
ทางนี้ค่ะ
เชิญครับ
มีสาเกไหม
ขออภัยครับ แผ่นดินสูบไปหมดแล้ว
เราบริการชาให้ได้
ครอบครัวคุณปลอดภัยรึเปล่าครับ
ฉันยังกลับไม่ถึงบ้านเลย สะพานข้างวัดถล่มเสียก่อน
และถนนเส้นหลังสถานีรถไฟ ก็ไฟไหม้ทั้งสาย
ฉันกำลังอ้อมไปทางสะพานข้างสวน ตอนที่เจอแกเข้า
แต่ถ้าเดินตามถนนเส้นนี้ต่อไป ก็น่าจะเจอพวกเขาได้
หวังว่าจะปลอดภัย
มีอะไร เกิดอะไรขึ้น
นักโทษแหกคุกเนงิชิ ออกมากันใหญ่เลย
ในจำนวนนักโทษที่หนีออกมา มีนักโทษเกาหลี 300 คน
มันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
ได้ข่าวว่าพวกมัน วางแผนหนีมาพักใหญ่
ตอนนี้เลยฉวยโอกาส ใช้ภัยธรรมชาติเป็นจังหวะหลบหนี
แล้วจะให้ทำยังไง
ยอมโดนไฟไหม้ตายงั้นรึ
แต่ใครจะรู้ว่าพวกนั้นจะก่อเรื่องอีกแค่ไหน
ผู้หญิงกับเด็กๆ ของเรา ต้องออกมาอยู่ข้างถนน
เราจะปกป้องพวกเขา จากตัวอันตรายพวกนั้นยังไง
ไม่ต้องวู่วามหรอกน่า
ได้ข่าวหรือยัง มีแก๊งเกาหลีแหกคุกออกมาได้!
กว่าจะเดินมาถึงตรงนี้ ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง…
เขาบอกว่ามาถึงแล้ว ได้ข่าวว่าเริ่มปล้นสะดมแล้วด้วย
พี่สาว ไปได้ข่าวนี้มาจากไหน
- คุณเป็นใครคะ - เป็นคนที่ถามคำถาม ตอบมาสิ
อย่ากินน้ำจากในบ่อนะ
เขาว่าพวกเกาหลีวางยาไว้หมดแล้ว
เลิกปล่อยข่าวลือไร้สาระเสียที
มาเร็ว ฉันต้องไปหาครอบครัว
เจ้าของร้าน เท่าไหร่
วันนี้ไม่คิดครับ
มีเรื่องอะไรกันไม่รู้ อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้
มันเป็นพวกนั้น จะไว้ใจได้ยังไง
ช่วยเราด้วย!
ฉันรู้จักเจ้าของโรงนา
เข้าไปซ่อนในโรงนาไป
เขายอมให้พวกแกซ่อนที่นั่นได้
ไปสิ! เร็วเข้า!
- เขาว่าอะไรนะ - เขารู้จักเจ้าของ
บอกให้เข้าไปซ่อนในโรงนา เร็วเลย!
แกก็ควรไปซ่อนกับพวกนั้น
ไม่ทันแล้ว ขึ้นไปซ่อนบนรถ!
เร็วสิ!
อย่าขยับนะ ไม่ต้องหายใจด้วย
- มาเร็ว! - หาตัวให้เจอ!
มีคนวิ่งมาทางนี้สี่คน มันไปทางไหน
พวกนั้นทำอะไรมา
ได้ข่าวว่าพวกเกาหลีก่อความวุ่นวายทั่วเมือง
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
มันเข้าไปตามบ้านที่พัง ขโมยของมีค่าออกมา
ต้องจับพวกมันให้ได้ ไม่งั้นมันคงขโมยทุกอย่าง
ไอ้สัตว์พวกนี้
กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับเรา
เรายอมให้พวกมันเข้ามา
หางานให้ทำ
แต่กลับตอบแทนเราแบบนี้
ตกลงลุงเห็นมันรึเปล่า ตอบมา
ไม่งั้นเดี๋ยวมันหนีไปได้
เห็น เห็นสิ
มากันสี่คน
ทางนั้น!
ไปกันเลย!
ในนั้นมีอะไร
โรงนาธรรมดา
ดีนะที่เจ้าของไม่อยู่
แต่กลับมาเจอว่าพังขนาดนั้นคงตกใจ
ไปดูในนั้นสิ
ไม่ได้ฟังที่ตาลุงบอกเหรอ เขาบอกว่าพวกมันไม่ได้ไปทางนั้น
พวกมันอาจจะแอบไปซ่อน ตอนคุณไม่ทันมองก็ได้
ไอ้พวกนี้มันเหลี่ยมจัด
เจอแล้ว! พวกมันอยู่นี่!
ไปกันเร็ว!
จุดไฟเผามันเลย!
เราต้องรีบหนี
แกช่วยอะไรเขาไม่ได้
พวกนั้นมีแต่จะจับแกไปเผาด้วย
(2.12 น.)
ฉันรู้จักคนในกลุ่มนี้
คุณพ่อคะ!
เรารอคุณอยู่นาน จนคิดว่าเสียคุณไปแล้ว
คงฝันอยากให้ฉันตายสินะ
ขอโทษนะที่ทำให้ผิดหวัง
เวลาแบบนี้ยังมาพูดเล่นได้ยังไง
เพราะได้กลับมาเจอกันอีกครั้งแล้วไง
ฮันซู มาสิ
เราจะรับเขามาอยู่ด้วยสักพัก
แกยังต้องจ่ายหนี้ที่พ่อก่อเอาไว้
(วันที่ 1 กันยายน 1923)
(เกิดแผ่นดินไหวที่ความรุนแรงระดับ 7.9 บนภูมิภาคคันโต)
(มีผู้เสียชีวิตทั้งหมดมากกว่า 100,000 คน)
(รวมทั้งคนเกาหลีผู้บริสุทธิ์)
(ซึ่งถูกกล่าวหาเป็นแพะรับบาป ในเหตุการณ์สะเทือนขวัญหลังจากนั้น)
(และตายด้วยน้ำมือของศาลเตี้ยชาวญี่ปุ่น)
(ยังไม่อาจมีข้อสรุปเรื่องจำนวนแน่นอน ของชาวเกาหลีที่ถูกฆ่าในครั้งนั้น…)
(แต่นักประวัติศาสตร์หลายคนอ้างว่า น่าจะมีผู้เสียชีวิตเป็นหลักพัน)
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์