(po koreańsku) Jestem, tato.
Znowu się spóźniłeś, Hansu.
Musiałem dostarczyć wiadomość na drugi koniec miasta.
Jesteś korepetytorem, nie chłopcem na posyłki.
Może warto im o tym przypomnieć.
Tak.
No już! Burczy mi w brzuchu.
Chodźmy na królewską ucztę.
Chodź.
Hansu!
(po japońsku) To prawda, co mówi twój ojciec?
Umiesz liczyć lepiej niż on?
Dziwi mnie, że mówi coś takiego,
skoro ciągle wytyka mi błędy.
Po tym poznać godnego ojca.
Tylko idioci chwalą swoje dzieci za nic.
To kiedy możesz zacząć pracę dla mnie?
Prowadzę wiele interesów, którymi trzeba się zająć.
Szukam kogoś, kto sprawnie obsługuje liczydło.
Miałby wielkie szczęście, mogąc dla szefa pracować,
ale ma już posadę jako korepetytor matematyki
u zamożnej amerykańskiej rodziny.
Jak pan wie,
taka praca to rzadka okazja dla ludzi takich jak my.
Czyli ty też podlizujesz się Amerykanom?
Państwo Holmes dobrze mnie traktują.
Oczywiście.
Łatwo być dobrym, kiedy to nic nie kosztuje.
Co za marnotrawstwo.
Twój japoński
bardzo się poprawił.
Ale musisz pracować ciężej, jeśli chcesz być jednym z nas.
Genta, poprawiłeś się.
JOKOHAMA
Zachowujesz się jak głupiec, za jakiego uchodzisz.
Jeśli chcesz odnieść w życiu sukces, musisz się przyłożyć.
Spytaj swojego ojca.
Wolałbym uniknąć tej strasznej udręki, jeśli mogę.
Udręka, już?
Nie mógłbyś poczekać chociaż do popołudnia?
Wtedy lepiej znoszę twoją udrękę.
Dokuczasz mi, a czuję niepokój, matko.
Doprawdy? A cóż cię tak niepokoi, synu?
Jesteś pozbawiony pożywienia?
Grozi ci brak schronienia?
Być może cierpisz na dolegliwość, na którą nie ma lekarstwa?
- Posłać po lekarza? - Nie znoszę, kiedy to robisz.
Ależ muszę.
Powiadom, proszę, kucharza, że kolacja musi być podana o 21.00.
Mamy dziś ważnych gości. Wszystko musi być idealne.
„Eseje o teorii liczb”.
Hansu, naprawdę to wszystko rozumiesz?
Tak mi się wydaje.
Zdumiewające. Jestem zachwycona.
Coś mi przyszło do głowy. Może zabierzemy ze sobą Hansu?
Byłby dla mnie istnym skarbem na Yale.
Inaczej mi się nie uda. Wiesz o tym.
Ciekawy pomysł.
Porozmawia z ojcem.
À propos ojca,
Hansu, zanieś mu to, dobrze?
Muszę iść,
ale odgoń te ciemne chmury.
Spróbuj, dobrze?
Nie rozumiem tych oporów.
Mówisz o znacznej inwestycji
w kraj, który nie jest nawet nasz.
Czy oni w ogóle chcą naszych pieniędzy?
Czy to ważne?
Wystarczy, że to my zbijamy fortunę.
Ale jak długo?
Jokohama może przyjąć nasz świat, ale reszta kraju?
Mieli okazję się na nas przygotować.
A teraz, tak naprawdę,
kiedy wtargnęliśmy już w ten kraj, nie ma powrotu.
Mówię ci, nie bądź głupcem,
który buntuje się przeciw postępowi.
Wiesz, co dzieje się z takimi ludźmi?
Kończą z wszystkimi pieniędzmi w banku.
No proszę.
Cóż to za młodzieniec przybył mnie łaskawie uratować?
Kolejna wiadomość.
Wiadomość odebrana.
A teraz powiedz mi,
jak mój syn ostatnio sobie radzi?
Stara się, jak może, proszę pana.
Czyli wciąż przeciętnie.
Miłego wieczoru.
Ma łeb na karku.
Ciekawe, co z niego będzie.
Nigdy nie będziemy mieć dobrego zawodnika?
Nie marnuj umysłu na takie bezsensowne rozważania.
Pamiętaj, że nie jesteś jednym z nich.
Ale czemu Amerykanie są w tylu rzeczach dobrzy?
Musisz być dobry tylko w jednej rzeczy.
Tylko jednej.
Ale cokolwiek to jest, musisz być w tym najlepszy.
Dla ciebie to liczydło?
To tylko narzędzie.
Jestem dobry w zarabianiu dla innych.
To nie możesz zarobić dla nas?
Co ja powiedziałem?
Trzeba być dobrym tylko w jednej rzeczy.
To w czym ja powinienem być dobry?
Myślisz, że będziesz miał wybór?
W większości przypadków, chcemy tego czy nie,
to już ustalone.
Ty pierwszy, tato.
A ty wiedziałeś w moim wieku?
Myślałem, że będę rybakiem, tak jak mój ojciec.
Tak to wtedy wyglądało.
Ale ty…
ty nie będziesz rybakiem.
Nie będziesz też obstawiał zakładów
ani czyścił podłogi z krwi.
Cokolwiek będziesz robił, pozwoli to nam zostawić tę halę bokserską.
Wydaje mi się… że poproszą mnie, żebym pojechał z nimi do Ameryki.
Na Yale.
Zapłacą za twoją edukację?
Nie.
Nie chodzi o mnie, tylko o Andrew.
Tego ich syna nieudacznika?
Gdyby nie jego pozycja, świat połknąłby go w całości.
Zamiast tego to mój syn musi znosić jego niekompetencję.
Ale tato,
ponoć w Ameryce nawet tacy jak my mogą rozwinąć skrzydła.
„Tacy jak my”.
Obracają nasze nadzieje i marzenia przeciw nam
i tak nas właśnie oszukują.
Ale nawet mimo to
chcę, żebyś podjął to ryzyko.
Popłyniesz do Ameryki.
A co będzie z tobą?
Ze mną?
Mówiłeś, że jesteśmy drużyną.
Że zawsze będziemy ze sobą związani.
Może czas zmienić perspektywę.
Po co patrzeć w dół, kiedy można wzlecieć?
Czas podnieść wzrok.
Hansu,
masz szansę robić rzeczy, których ja nigdy nie mogłem.
Kiedy na nocnym niebie widać dwie gwiazdy,
może się wydawać, że są blisko siebie, ale tak naprawdę są bardzo daleko.
Dzieli je dystans nie do wyobrażenia.
Ale nawet wtedy
stąd
wyglądają na nierozłączne,
prawda?
Toast.
Co to ma być?
Nigdy tego nie robiłem.
Przysięgam.
Pożyczyłem trochę pieniędzy.
Miałem je zwrócić, kiedy tylko dostanę wypłatę.
Potrzebowałem ich od razu.
Inaczej bym pana poprosił.
Tak mi wstyd.
Proszę dać mi parę godzin. Przyniosę pieniądze.
Wiesz, co będzie, jeśli uciekniesz.
Dokąd miałbym uciec?
Mam syna.
Nigdy bym nie pozwolił, żeby widział, jak uciekam.
Masz czas do południa.
Dobrze, do południa.
Obiecuję.
Ostrzegałem cię przed tą dziewczyną.
Tato.
Tato!
Ile to było?
Dwieście.
Ale słyszałeś.
Zamierzałem od razu oddać.
Ukradłeś te pieniądze.
Nie.
Błagała mnie. Co miałem robić?
Odmówić.
Dla ciebie to takie proste,
bo nigdy nawet nie byłeś z kobietą.
Ale kiedyś się zakochasz
i też stracisz dla niej głowę.
Nie zrobię tego, co ty.
Nigdy.
Przepraszam za ten kłopot,
ale nie myślałam, że się do tego posuniesz.
Wiesz, że jestem biedny.
Tak.
No cóż,
mleko się rozlało.
Ale muszę natychmiast je oddać.
Ile zostało?
Możesz oddać to, co kupiłaś?
To nie było dla mnie…
tylko dla przyjaciela.
Pożyczyłaś te pieniądze?
Nie.
Już ich więcej nie zobaczę.
Po prostu… taki już jest.
Jesteś najmądrzejszym mężczyzną, jakiego znam, a jednak…
Pójdę do pana Holmesa.
Nie.
Jeśli wyjaśnię mu sytuację,
na pewno pożyczy mi pieniądze.
A jeśli nie weźmie cię do Ameryki?
Kogo to teraz obchodzi?
Nie rozumiesz, jak niebezpieczny jest Ryochi?
Płyniesz. To nie podlega dyskusji.
Nie.
Ty niewdzięczniku!
Po tym, co dla ciebie poświęciłem, śmiesz się sprzeciwiać?
Ojcze.
W twoich oczach
widzę odbicie niepoważnego człowieka.
Wcale cię tak nie postrzegam.
Idź!
Masz wejść na ten statek
i opuścić to nędzne miejsce!
Nie zrobię tego!
Słuchaj!
Idź.
Nigdy tu nie wracaj.
Nigdy!
Nie zgadzam się.
Nie zostawię cię.
Nie chcę cię więcej widzieć!
Jesteś sam! Wynoś się stąd!
Tato!
Od teraz…
musisz uśmiercić mnie w sercu.
Tak będzie dla ciebie lepiej.
To jedyna droga.
Nie chcesz tego widzieć.
Będę tu pracował, dopóki nie spłacę długu.
Jego to nie dotyczy.
Proszę go puścić.
Będę pracował tyle, ile trzeba.
Nawet bez zapłaty.
Ale mój syn nie może brać w tym udziału.
Jak myślisz,
co będzie, kiedy ludzie dowiedzą się, że mnie okradłeś, a ja nic nie zrobiłem?
Na tym świecie liczy się tylko to, jak nas widzą.
A taki wstyd do nas przylega.
Nie zależy mi na sobie.
Myślę tylko o swoim synu.
Rodzina, w której uczy, zabiera go do Ameryki.
Jeśli każesz mi umrzeć, to umrę!
Ale to jego jedyna szansa.
Proszę, zostaw go.
To ja muszę spłacić ten dług.
Szefie!
Tato.
Wstań, tato.
Genta.
Ojcowska miłość to szlachetna sprawa.
Sam jestem ojcem.
Ale człowiek na szczycie
musi zachowywać porządek, nawet jeśli jest on tylko iluzją.
Wierzę, że wielkoduszność ma większą moc.
Zobaczymy, jak daleko zajdziesz dzięki wielkoduszności.
Co jest?
Uciekaj stąd, Hansu!
Hansu!
Otrząśnijcie się! Chodźcie!
Wejdźcie wyżej!
Mogą pojawić się wstrząsy wtórne. Uciekaj!
Tędy!
Musimy to przeczekać.
Naprawdę by to pan zrobił?
Zabiłby pan mojego ojca?
Przez wzgląd na jego honor.
Miał dług do spłacenia.
Ale śmierć, jaka go spotkała…
Odkąd tu przyjechaliśmy,
raz po raz byłem świadkiem upokorzeń mojego ojca.
A teraz mam go tak zostawić…
Wiem, że twój ojciec musiał zapomnieć o dumie, żeby dla mnie pracować.
Nie marnuj więc jego poświęcenia.
Wiesz, co musisz robić.
Płyń z tą jankeską rodziną, słyszysz?
I zapomnij o tym wszystkim, nawet o nim.
Nie wiem, co robić.
To mój ojciec.
- Miałem tylko jego! - Wstań!
Rozejrzyj się!
Nie tylko ty dzisiaj cierpisz.
Jest wiele nowych sierot.
Ale w takich czasach
człowiek jest kowalem swojego losu.
Jedni pocierpią i ruszą naprzód,
a inni pogrążą się w swojej niedoli.
Nie bądź takim głupcem.
Poszukam swojej rodziny.
A ty się zbieraj.
Złap to nowe życie.
Hansu?
Andrew.
Ale wyglądasz. O Boże.
Gdzie twój ojciec?
To okropne.
Ale i tak płyniesz, prawda?
Musisz wiedzieć, że nie wrócimy.
Chcę płynąć.
Załadujcie to, proszę.
Andrew, srebrny kandelabr. Jest w kredensie.
Nie może wchodzić do domu.
Zaraz wrócisz, prawda?
Pomóż mi z tym.
Czekaj.
Musimy jechać.
A pan Holmes?
Poszedł przygotować statek. Od razu wypłyniemy.
Proszę zostawić wóz.
Nie ma już dróg.
To jak dotrzemy na brzeg?
- Nie możemy iść tędy. - To jedyna droga.
Zostawcie wóz.
Nie ma już dróg.
Odszukajcie swoje rodziny.
- Mamo? - Andrew!
- Mamo! - Proszę pani!
Mamo! Hansu!
Andrew!
Mamo, szybko! Tędy!
To ty.
20.48
Co się dzieje?
Co wy robicie?
Można już wyjść.
Nie trzeba się chować.
Wychodźcie.
Tu jestem.
Proszę usiąść.
Ma pan jakieś sake?
Niestety całe wsiąkło w ziemię.
Możemy podać herbatę.
Pańska rodzina jest bezpieczna?
Nie mogłem dotrzeć do domu. Most przy świątyni się zawalił.
A drogi za stacją stoją w płomieniach.
Kiedy cię spotkałem, szedłem w stronę mostu przy parku.
Ale jeśli pójdziemy dalej tą drogą, powinniśmy do nich dotrzeć.
Oby byli bezpieczni.
O co chodzi? Co się stało
Z więzienia Negishi uciekło wielu więźniów.
Wśród nich trzystu Koreańczyków.
Teraz zmierzają w naszą stronę.
Podobno planowali tę ucieczkę od dawna.
A teraz wykorzystują katastrofę.
A co mają robić?
Spalić się?
Ale kto wie, czego się będą dopuszczać?
Na ulicach są nasze żony i dzieci.
Jak je przed nimi ochronimy?
Uspokój się.
Słyszeliście? Uciekł gang Koreańczyków!
Zanim tu dojdą, miną godziny.
Podobno już dotarli i grabią.
Gdzie to pani usłyszała?
- Kim pan jest? - To ja zadaję pytania.
Nie pijcie wody ze studni.
Podobno Koreańczycy ją zatruli.
Skończcie z tymi plotkami.
Chodź. Muszę znaleźć swoją rodzinę.
Dziękuję. Ile płacę?
Dzisiaj nic.
Coś się dzieje. Nie oddalaj się.
To Japończyk. Jak możemy mu ufać?
Pomocy!
Znam właściciela stodoły.
Idźcie do środka.
Pozwoli wam się tam schować.
Szybko!
- Co on mówi? - Zna właściciela.
Mamy szybko wejść do stodoły!
Ty też się z nimi schowaj.
Nie ma czasu. Wchodź na wóz!
Szybko!
Nie ruszaj się. Nawet nie oddychaj.
- Szybko! - Znajdź ich!
Czterech pobiegło tędy. Gdzie są?
Co zrobili?
Podobno Koreańczycy wszczęli zamieszki w mieście.
To nie wszystko.
Wchodzą do zawalonych domów, kradną kosztowności.
Musimy ich złapać, bo wszystko zabiorą.
Co za zwierzęta.
Jak śmią nam to robić?
Wpuszczamy ich,
dajemy im pracę,
a tak się nam odpłacają.
Widzieliście ich czy nie?
Uciekają.
Tak, widzieliśmy.
Czterech.
Tam poszli!
Idziemy!
Co tam jest?
Tylko stodoła.
Dobrze, że właściciela nie ma,
ale kiedy wróci, będzie w szoku, widząc ten chaos.
Sprawdź ją.
Nie słyszałeś, co powiedział? Nie poszli tam.
Może się zakradli.
Są przebiegli.
Znalazłem ich! Są tutaj!
Idziemy!
Podpalcie ją!
Musimy iść.
Nic nie poradzisz.
Wrzucą cię do środka.
Znam niektórych z nich.
Tato!
Czekaliśmy na ciebie, a potem myśleliśmy, że zginąłeś.
Założę się, że na to liczyliście.
Wybaczcie, że was zawiodłem.
Jak możesz żartować w takiej chwili?
Bo znów jesteśmy razem.
Hansu, chodź.
Przez trochę się nim zajmiemy.
Wciąż masz do spłacenia dług ojca.
1 WRZEŚNIA 1923 REGION KANTO
NAWIEDZIŁO TRZĘSIENIE ZIEMI O MAGNITUDZIE W WYSOKOŚCI 7,9.
ZGINĘŁO PONAD 100 000 OSÓB,
W TYM NIEWINNI KOREAŃCZYCY
OSKARŻENI POTEM O ZNISZCZENIA PRZEZ SAMOZWAŃCZYCH JAPOŃSKICH OBROŃCÓW.
NIE MA ZGODY CO DO DOKŁADNIEJ LICZBY ZAMORDOWANYCH KOREAŃCZYKÓW…
ALE WIELU HISTORYKÓW SZACUJE JĄ NA TYSIĄCE.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
Napisy: Marzena Falkowska