(sa Japanese) Solomon, ipakita mo kay Tetsuya.
Oo, nanonood ako.
Solomon, sino iyon?
Hana.
Dapat sinabi mo sa akin na darating ka.
Natutuwa ako't pumunta ako.
Alam na ngayon ng mga buwisit na naroon kung kanino ka nabibilang.
Bakit ganyan ang kanyang ugali?
Solomon, tingnan mo.
Wala akong pera ngayon.
Tingnan mo.
Matigas ang kanin.
Huwag mong hawakan kung di mo bibilhin.
Nakabalot ito. Ito ay sinadya para mahawakan.
Sa tingin mo ganito ang dating ng Amerika?
Tulad ng isang tindahan?
Prepackaged na lahat, handang bilhin. Napakaraming pagpipilian. Gusto ko ito.
Huy.
Dapat tayong tumakas papunta sa Amerika nang magkasama.
Ano ang sinasabi mo? Wala tayong ganoong kalaking pera.
Madali lang ang pera, kung walang kang pakialam kung saan ito nanggagaling.
Siyempre mahalaga kung saan ito nanggagaling.
Amen kay Solomon.
Masyadong maayos ang palaki ng pamilya. Nakakabagot na buhay ang naghihintay.
Hindi iyan para sa akin.
Gusto kong makita ang lahat ng ito.
Hawaii. Paris. Ang mga penguin.
Pero higit sa lahat, Hawaii.
Nagano-san,
laging pinupuri ng nanay ko kung gaano ka katalino.
Pero may asawa ka, hindi ba? Napalagpas niya ang pagkakataon niya.
Natikman ko na ang piniritong manok ng iyong ina, Hana-chan.
Sabihin mo sa kanya na ako ang nawalan.
KENDI
Huwag nating.
Patunayan na mas mahalaga ako kaysa sa mga buwisit mula sa paaralan.
Alam mo na kung ano ang nararamdaman ko.
Gawin mo ito.
Sandali, ano ang nasa bulsa mo?
Takbo!
Hana!
Nagano-san, ako iyon!
Ito na ang kinahinatnan mo!
-Hindi ka ba nahihiya? -Paumanhin. Babayaran ko ito.
Mahirap na nga ang buhay niya na may diborsyadong ina.
Ipinapangako ko, hindi na kami babalik!
Hindi ka makakatakas ng ganoon kadali!
Alam ko kung paano pakitunguhan ang mga katulad mo.
Bastardo ka!
Hello? Nakahuli ako ng magnanakaw sa tindahan ko. Arestuhin ninyo siya.
Pakiusap, papatayin ako ng tatay ko!
Isa pang Koreano, mga nanggugulo.
Gusto ko siyang ipadampot.
Ngayon din.
Pero kung wala akong gagawin, hindi matututo ang batang ito.
Pumunta kayo kaagad.
Solomon, huwag!
Huwag mong gawin ito! Solomon!
Nasaktan ka ba?
Hindi, ayos lang ako.
Ikaw ang kanyang ama?
Hindi siya kailanman gumawa ng anumang tulad nito.
Dahilan iyan kung bakit namin tinatawag itong unang pagkakasala.
Ganito ito nagsisimula.
Hindi, hindi na niya ito gagawing muli.
Ipapangako ko ito.
Hiniling sa amin ng may-ari ng tindahan na ipaalam ito sa kanyang paaralan–
Pero siya ay masususpendi!
O baka mapaalis.
Pero siya ay nakagawa ng isang krimen.
Kendi lang naman iyon!
Alam ko na mali ang ginawa niya,
at papagalitan ko siya ng matindi para dito.
Hinihiling ko na pakawalan siya, pakiusap.
Hello?
Oo, inaayos ko ang sitwasyong iyan ngayon.
Bakit?
Pero ang magnanakaw ay dapat…
Nauunawaan ko.
Oo. Nauunawaan ko.
Tingnan mo ako.
Mukhang mayroon kang maimpluwensiyang kaibigan sa mundong ito.
Maaari ka nang umalis.
-Iyan na lang ba? -Inutusan akong pakawalan siya.
Sino ang tumawag na iyon?
Hindi na mahalaga ngayon.
Ipaliwanag mo ang iyong sarili.
Bakit mo ginawa iyon?
Kagagawan niya ito, hindi ba?
-Hindi! -Sabihin mo sa akin ang katotohanan.
Walang kinalaman si Hana rito.
Sige.
Naniniwala ako sa iyo.
Hindi na ito maaaring mangyari muli.
Pero hindi ka makakalusot nang ganoon kadali.
Ipapadala kita sa Amerika.
-Sa wakas ay nakapagpasiya na ako. -Ayaw ko!
Alam mo, ang iyong ina hindi niya ginusto na dito ka lumaki.
Pero ginusto kong manatili kang kasama ko. Naging makasarili ako.
Nakikita ko na ngayon na nagmali ako.
Hindi, Hindi ko iiwan si Hana!
Alam mo ba kung gaano kasama ang maaaring nangyari ngayong gabi?
Ayaw kong umalis. Dito ang tahanan ko.
Mananatili ang bahid na yan palagi dito. Aalis ka.
Malulungkot ang iyong lola.
pero kukumbinsihin ko siya na ito ang pinakamainam para sa iyo.
Pumasok ka na.
BATAY SA AKLAT NI MIN JIN LEE
(sa Korean) Nawala na ba ang katinuan ng isipan mo?
Alam mo ba kung anong klaseng mga babae ang nagpupunta sa lugar na iyon?
Hinaan mo ang boses mo.
Alam na ng buong kapitbahayan!
Paano ko nalaman sa palagay mo?
Sinubukan lang naming tumulong.
Hindi na ba ako ang pinuno ng tahanang ito?
Dahil iyan ang ibinalita mo sa mundo!
Hindi naman sa ganoon.
Siyempre ikaw nga.
At ikaw. Wala ka bang kahihiyan?
Mahirap na nga ang buhay para sa mga katulad natindito…
nang walang katulad ninyong dalawa na kumikilos nang walang kahihiyan.
Hindi nakapagtataka na iniisip nila ang pinakamasama sa atin!
Wala siyang kinalaman dito.
Ako lang ang nakaisip nun.
Wala kaming mga problemang ito hanggang sa dumating ka sa bahay na ito.
Ano ang gagawin ko ngayon?
Paano ko maipapakita ang aking mukha,
gayong alam na ang kababaihan ang nagbayad ng aking mga utang?
Ang aking bayag ay nangingilabot!
Bakit ganyan ka magsalita?
Saan mo nakuha ang relo?
Ibinigay ito sa akin ng nanay ko.
Ang iyong ina?
Isang biyuda na may boardinghouse ay may ganyang relo?
Hindi ako makahinga dito.
Alam naming nagkamali kami. Nagpapaumanhin kami para dito.
Pakiusap, bumalik ka sa bahay.
-Sunja! -Hindi ito maaari.
Hindi pa oras para isilang ang sanggol.
Sa kasamaang palad, kakaunti ang magagawa natin.
Matagal nang may sakit ang iyong anak na babae.
Sa sandaling ito, hindi na siya matutulungan.
At kung kumalat ang mga balita na mayroon kaming pasyente ng AIDS dito…
Sa madaling salita, hindi kami handang pangalagaan siya.
Pakiusap huwag mong sabihin iyan.
Pinapayuhan kita na gamutin siya sa bahay.
Isang doktor ng pamilya para protektahan ang kaniyang–
Hindi. Karapat-dapat siya sa iyong pangangalaga.
Nauunawaan ko ang nararamdaman mo.
Pero di ko maaaring hilingin sa aking mga tauhan na pangalagaan ang iyong anak–
Gagawin ko ito.
Ilipat natin ang pasyente sa isang hiwalay na lugar.
Palagay ko ay maaalagaan namin ang iyong anak.
Maraming salamat sa iyo.
Bueno sige.
Salamat sa pagsasalita mo.
Sa pagsasalita nang tapat, wala itong lunas.
Hindi namin alam kung gaano katagal siyang mananatili.
Maaaring ilang buwan.
Maaaring ilang linggo o ilang araw.
Ikinalulungkot kong pumunta sa iyo nang ganito, pero desperado ako.
Naisip ko noong una siya ay kasama niya ang mga barkadahan sa may pantalan,
pero natatakot akong kasangkot siya sa bagay na mas mapanganib.
Nag-aalala ako. Siya ang panganay ko.
Kung may mangyayari sa kanya…
Umaasa ako na kakausapin mo siya.
Bakit mo naisip na magtatagumpay ako?
Mas mahusay kung si Pastor Yoo.
Pero mas bata ka, mas masigla.
Mas mauunawaan mo siya.
Baguhan pa lang ako. Hindi ko kayang…
Hindi na niya sinasagot ang aking mga tanong.
Sinasabi sa akin na mas ligtas ako, kung mas kaunti ang nalalaman ko.
Ano ang ibig niyang sabihin sa ganun?
Nawala na sa akin ang asawa ko.
Kung mawawala ko rin ang anak ko…
Huwag mabalisa ang iyong sarili.
Pupuntahan ko siya.
Alam ko na may ilan na tingin ay masyado ka pang bata,
masyadong walang alam dahil sa iyong may pribilehiyo na pagpapalaki,
pero pakiramdam ko ay mapalad kami na makasama ka.
Salamat, pero kailangan ko pang patunayan ang aking sarili.
Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko.
Maaabot mo siya. alam kong magagawa mo.
Salamat.
Halika na.
Naisip ng nanay ko na pati ikaw ay subukan.
Ang pag-ibig ng isang ina ay hindi madaling mabuwal.
Magpasalamat ka para dito.
Mayroon akong kailangan puntahan.
Maglalakad ako nang kasabay mo kung ganoon.
Sige.
Araw-araw, naglalakad ako sa mga kalsadang ito,
at naalala ko kung gaano ako namuhay nang nakapikit.
Narinig ko ang tungkol sa iyong ama.
Ilang taong gulang ka noong pumanaw siya?
Labing-apat.
Siguro ito ay isang mabigat na pasanin,
napakabata jka pa para pakainin ang iyong pamilya.
Sino ang walang kwentong katulad nito dito?
Tanungin mo ang sinuman.
Paano malalaman ng isang taong tulad mo?
Hana, dapat kang pumunta sa Amerika.
Mas alam nila ang tungkol dito doon.
May kaibigan ako mula sa kolehiyo na sikat na surgeon ang kanyang ama.
Kakausapin ko siya.
Nakikinig ka ba?
Hana, pakingan mo ako.
Ito ay hindi na mababago.
Ano?
Ikaw lang ang 14-taong-gulang na batang nagsasalita tulad niyan, Solomon.
Hindi ako pupunta sa Amerika.
Pagkatapos ay ano ang gagawin mo?
Walang mababagong anuman sa pananaliti dito.
Mamamatay lang ako.
Solomon, hindi ka pa rin marunong tumanggap ng biro.
Sobrang nakakaaliw.
Pero di mo kailanman nakikita ang mga bagay kung ano talaga ang mga ito, di ba?
Hindi kailanman.
Oras na para buksan ang iyong mga mata, Pastor.
Ang mga lalaking iyon at ako,
pumunta kami sa lupa…
Para saan?
Para makapagdala ang subway ng higit pang mga manggagawa at nang mas mabilis.
Para mabali ang kanilang mga likod tulad namin.
Pero naririnig mo ba kaming humihingi ng pabuya?
Isang lang, kahit ano, para mahiwalay sa mga hayop na dumudumi sa lansangan.
Naiitindihan ko ang sinasabi mo, totoo.
Pero para magsalita nang lantaran tulad nito…
Hindi lamang ikaw at ang iyong pamilya,
pero lahat tayo ay makakaramdam ng martilyo kapag hinampas nila tayo.
Lahat ng mga taong ito!
Palagay mo ba ay hindi ko alam?
Hindi mo ba naiisip na ang mukha ng nanay ko ay sumasagi sa aking mga panaginip,
nanginginig sa aking paggising na may luha sa aking mga mata?
Naiisip ko ang lahat ng ito. Mga kapatid kong lalaki, mga babae
kahit mga estranghero na di ko pa nakikilala.
Pero kung papayagan ko ang aking mga kinatatakutan na hubugin ako…
Hindi ko na makikilala aking sariling pagkatao.
Paano ko tatawagin na aking katawan iyan?
At kapag walang katawan, puwede ko bang tawagin na tao ang sarili ko?
Solomon…
pagkatapos mong umalis papunta sa Amerika…
Tumititig ako dati sa mga magagagarbong tahanan at iniisip…
kung gaano kaganda na lumaki sa sa isang pamilyang tulad nito.
Sigurado, ang mga bata ng mga pamilyang iyon ay
di nakaramdaman ng kawalang kabuluhan na wala silang mabuting kahihinatnan.
Nakuha ko ang sakit na ito mula sa lalaki na nagmula sa mga pamilyang iyon.
Alam mo,
sa mga mahilig magmabayabang tungkol sa kanilang mga ninuno na samurai.
Bakit mo sinasabi sa akin ito?
Dahil kailangan mong malaman kung paano ako namuhay.
At kailangan mong makita kung ano ang kinahinatnan ko.
Ang Hana na dati mong kilala ay wala na.
Hindi tayo tao. Hindi sa kanila.
At ang kahihiyang ito, ay nagtutulak sa atin na uminom,
at lumaban,
at umuwi para gulphin ang ating mga asawa.
Doon, alam natin na hindi tayo ang pinakamababa.
Mayroon pang taong mas mababa.
Tayo ay naglalaro sa kanilang mga patakaran,
pero hindi ba tayo ay nanlalamig pa rin, gutom pa rin?
Panahon na para wasakin natin ang mga patakarang iyon.
Mag-ingat sa iyong mga salita.
May mga naaresto na sa pagsasabi ng mas kaunti pa diyan.
Hindi mo pa rin ito nakikita, di ba?
Siguro dahil sa suit.
Sandali.
Ano ang sasabihin ko sa iyong ina?
Sabihin sa kanya na may anak siyang nagpapasalamat sa pagmamahal ng ina.
Solomon, tignan mo ako.
Hindi ka kailanman magiging isa sa kanila,
kahit na sa iyong magandang damit, ang iyong magarbong pinag-aralan.
Oo, iiwanan nila nakabukas ang pinto ng may sapat na puwang
para sa tingin mo may pagkakataon ka,
pero huwag kang magpalinlang.
Mukhang nahihirapan ka.
Kilala kita. Ikaw si Mamoru Yoshii.
Narinig ko rin ang tungkol sa iyo. Ang batang nasira ang deal.
Iyan ba ang sinasabi nila?
Hindi ako isang tao na may magandang reputasyon.
Palagay ko tayong dalawa…
ay maraming pagkakatulad.
Ayos ka ba?
Huwag kang mag-alala sa akin.
Ang kababaihan ay dati pang nanganganak, hindi ba? Magpatuloy.
Umalis ka at hanapin mo si Yoseb, dali.
Nag-aalala nang husto si Kyunghee.
Oo, hanapin siya nang mabilis.
Maaari siyang maging padalos-dalos kapag nagiging ganito siya.
May ideya ka ba kung saan siya pupunta?
Siya ay nasa bar sa ibaba ng hintuan ng trambiya.
Pero wag mo naman sana siyang masyadong husgahan.
Huwag mag-alala. Gagawin ko itong tama.
Alam mo ba kung sino ako?
Ako ay mula sa mga maharlika!
Ang pamilya ko ay mula sa pinakamatandang bahay sa Pyongyang!
Wow, ikaw ay isang maharlika? Talaga nga ba?
Ako, ako' ay isang maharlika rin!
At ito ring mabuting ginoo dito.
Ako rin! Galing din sa mga maaharlika!
Sino ka para kutyain ako?
Ang boss ko ay umaasa sa akin.
Maaari mo bang sabihin ang pareho tungkol sa iyong mga baboy?
Parang mas kabaliktaran nito, sa nakikita ko.
Lagi kong iniisip kung paano mo nagawa,
paano mo napanatili ang iyong trabaho nang ganito katagal.
Ano ka? Isang espiya ng mga Hapon?
O isang magnanakaw?
Yoseb!
Ano ang ginagawa mo rito?
Ipinadala ka ba niya?
Si Sunja ay manganganak na.
Sige.
Gusto kong tapusin ang inumin ko.
Wala akong silbi doon.
Nalulungkot ka para sa iyong sarili ngayon.
Uy! Isang dagdag na tasa dito!
Bakit ka narito? Pumunta ka sa iyong asawa.
Siya ang nagsabi sa akin na hanapin ka.
At ikaw? Makarlika ka rin ba?
Mahalaga ba iyan ngayon?
Ang mga ganyan ay walang halaga rito.
Bastardo.
Ito ang gusto nila,
na tayo ay mag-away-away.
Uy, naniniwala ka ba na magkakapareho na tayo ngayon?
Ikaw, na may tagapaglingkod para sa lahat ng iyong mga pangangailangan?
At nasaan na siya ngayon? Mmm?
Di mas madali ang paghihirap ng ating mga magulang kung iisipin lagi ang nawala.
Iyan ay laro ng hangal, kapatid.
Ano ang silbi ng pakikipaglaban sa kapwa natin?
Ang iyong pamilya ay tiyak na ginawa kang kapital.
Choate, Yale. Mamahaling résumé.
Masasabi ang parehong bagay tungkol sa iyo.
UCLA, Stanford Law.
At ngayon pareho tayong bumalik.
At naririnig kong mabuti ang pachinko parlor ng tatay mo.
Bakit mo biglang binanggit ang pachinko?
Interesante sa akin ang pachinko.
Bakit? Ito ay para sa mga tao na walang iba pang pagpipilian.
Marahil mahabang panahon na ang nakararaan.
Hindi ako nakakasunod.
Gusto mo bang pumasok tayo sa pachinko?
Hindi dito.
Masyadong maraming tao sa merkado, salamat sa taong katulad ng inyong ama.
Pero sa Korea, Thailand, Macau.
Sino ang nakakaalam? Baka pati sa Vegas.
At itong malaking ideya mo,
Ito ba ay lehitimo?
Ibig mong sabihin ito ba ay legal?
Oo.
Ako…
Mahal ko nang husto ang lolo ko.
Pero hindi ito tulad nang di ko alam kung sino siya,
o kung ano ang kanyang ginagawa.
Hindi ko itinatanggi.
Maaaring nakita siya ng mundo bilang isang kontrabida,
pero para sa akin,
siya ang taong nagligtas sa akin
mula sa aking ama na may adiksyon sa droga,
ang sarili niyang anak.
Ang sinusubukan kong sabihin ay…
Hindi ko ikinahihiya ang lolo ko.
Gayunpaman…
Ako ay hindi siya.
At mga taong katulad natin,
hindi natin kailangang lumakad sa anino ng ating pamilya.
Hindi na.
Pag-isipan mo lang ito.
Nasaan ang iyong kasintahan na yakuza?
Hindi siya isang yakuza dahil lang sa siya'y may-ari ng isang pachinko parlor.
Dumating kami rito nang nagmamadali,
kaya bumalik siya para kunin ang ilang mga bagay na kakailanganin namin.
Lagi akong nagtataka.
Sigurado ako na marami siyang pagpipilian na babae,
sa kabila ng pagiging Koreano.
Pero bakit ka niya pinili?
At hindi ka niya iniwan, kahit na matapos niyang marinig
kung gaano kadalas kang bumukaka para sa lahat ng mga lalaking iyon.
Huwag mong aksayahin ang iyong hininga.
Hindi mo ako mauudyok na makipa-away.
Kaya't babagutin mo lang ako hanggang sa mamatay ako?
Kung gayon, dalhan mo ako ng kutsilyo para mamatay na ako ngayon!
Lola,
narito ka rin.
Ito'y isang lintik na reunion.
Bilhan mo ako ng kape.
Gumastos ng malaking halaga ng pera si Etsuko-san sa paghahanap sa iyo.
Kayong mga Koreano ay nahuhumaling sa pera.
Sinabi sa kanya ng lahat na wala nang pag-asa,
pero ayaw niyang sumuko.
Walang ina na maaaring sumuko sa kanyang anak.
Bakit ka narito?
Sabihin mo sa akin ang katotohanan. Ni hindi mo siya gusto.
Tulad ng kinamuhian mo noong kasama ko ang minamahal mong apo.
Alam ko na alam mo ang tungkol sa amin ni Solomon.
Lola,
iniisip ng lahat na isa kang santa.
Pero kapag nalaman ni Solomon
na ikaw ang nagsabi sa akin na lumayas,
ano sa palagay mo ang sasabihin niya?
Lintik ano ba?
Hindi mo ba natatandaan ang sinabi mo matapos magpunta si Solomon sa Amerika?
Sinabi mo na mabuting siya ay malayo mula sa amin.
Dahil kung siya ay manatili, ipapahamak lang namin siya.
Ibig mong sabihin ay ako. Ipapahamak ko siya.
At galit na galit ako sa iyo mula noong sinabi mo iyan,
kahit alam kong tama ka!
Akala mo ba ikaw ang tinutukoy ko?
Sinabi ko ang mga salitang iyon… tungkol sa akin.
Ikaw?
Noon, may isa pa akong anak.
At siya ay mabuti rin.
Pero dahil ipinahamak ko ang kanyang buhay…
wala na siya ngayon.
Bakit hindi lumalabas ang sanggol?
Hindi ko alam.
Tama na!
Paano naman makapagpapahinga ang lahat sa ingay na ito?
Wala kang karapatan na pumasok dito!
Tingnan mo ang balakang na iyan!
Ano ang ginagawa mo?
Nakapagpaanak na ako ng maraming baboy para malaman kung paano ito gumagana.
Tulungan mo ako.
Halika na!
Makinig! Marami pang malinis na lino. At tubig. Ngayon na!
Ilagay ang pwersa sa iyong mga paa!
Wala na akong sigla.
Umire ka!
Magkasabay!
Inay!
Sige pa! Sige pa! Sige pa!
Sa mundong ito ng kaguluhan
Ano ang pag-asa mo?
Hindi ba sapat na natamasa mo
Ang kayamanan at kasaganaan?
Tagay!
Espesyal na Mas Mataas na Pulis. Karaniwang inspeksyon.
Kailangan kong suriin ang iyong ari-arian.
-Tumayo ka. -May problema ba?
Wala akong nagawang mali.
Ibigay mo sa akin. Kailangan kong tingnan ang loob.
Mga damit ko lang sa trabaho.
Ibigay ito ngayon.
Huy, ano ang nasa loob ng bulsa ng iyong dyaket?
Tayo.
Madali.
Pakiusap. Ito ay para sa aking mga baboy.
Huwaag kang gumalaw.
Kailangan ng mas malakas na pagtulak! Tama ang ginagawa mo.
Maayos ang ginagawa mo. Kaunti na lang!
Kailangan mong itulak para makalabas ang sanggol.
-Wala na akong magagawa pa. -Sige na, isa pa!
Magagawa mo ito.
Sunja, malakas ka.
Sige na, isa pa! Kaunti pa.
Pagkatapos ay makakalabas na ang sanggol.
Parating na ito. Patuloy na umire!
Mabuti ang ginagawa mo.
Paanong naupo lang tayo doon?
Para isipin na wala akong ginawa…
Siyempre wala kang ginawa!
Iyan ay tinatawag na kaligtasan.
Bakit mo kailangang pasanin ang lahat?
Hanggang kailan mong gagawin ito? Hindi ka ba nagdusa nang sapat?
At para maawa sa babaeng tulad niya, dalhin siya sa ating tahanan…
Tumigil ka na!
Hindi ka dapat magsalita tungkol kay Sunja nang ganyan.
Hindi ko ito papayagan.
Paumanhin. Nagsalita ako ng masama.
Hindi lang ang iyong mga salita,
pero pati ang iyong mga pag-iisip.
Kapatid…
Dapat ay namatay ako sa taong ito.
Pero sa halip, nakatayo ako sa harap mo.
At si Sunja ay dapat pasalamatan para diyan.
Hindi mo alam kung ano ang kanyang ginawa, o kung ano ang kaya niyang gawin.
Pero alam ko.
Paparating na ito!
Patuloy na umire!
Isa pa, umire!
Nakikita ko na ang ulo. Parating na ang sanggol!
Kapag kasama si Sunja, may nararamdaman ako…
na tila ang aking buhay…
ay maaaring maging makabuluhan kahit papaano.
Hindi sa isang malaking antas,
pero pakiramdam ko ay may magagawa ako.
Ayaw kong lumaki ang aking anak sa isang mundo na katulad nito.
Gusto ko ang aking anak…
ay makilala ang balangkas ng kanyang katawan,
at gusto kong umunlad ang batang ito.
Brother, hindi ba karapat-dapat iyon para sa ating mga anak?
Ito ay dapat sa iyo,
at sa akin rin.
Sunja, ito ay lalaki.
Alam ko ang mukhang ito.
Ang aking ina.
Ang aking tatay.
Kilala ko siya.
Halika, kilalanin ang iyong anak.
Isang batang lalaki?
Ang aking anak.
Para isipin na sila ay pumunta sa atin.
Bayaw…
ano ang ipapangalan mo sa sanggol?
Ako?
Hindi ako karapat-dapat sa karangalang iyon.
Ikaw ang korona ng pamilyang ito.
Ito ay hindi isang karangalan, isa itong tungkulin.
Siya na nagbukas ng isang bagong mundo…
na naniwala…
noong walang ibang naniwala.
Tawagan natin siyang Noa.
Ako ba ay…
mukhang kahindik-hindik para sa iyo?
Nag-aalala lang ako na nasasaktan ka.
Ikaw pa rin ang aking Hana.
Walang magbabago niyan.
Mayroon pa ba?
Hindi ko natanto kung gaano ako nagugutom.
Laging may higit pa. Kumain ng madami.
Lola, saan mo nakuha ang lahat ng ito?
May nabibitbit na kalan ang hotel.
Dinala ko ang putahe mula sa bahay.
Nagdala ka ng mga pagkain mula sa bahay?
Hindi ko alam kung gaano katagal tayo narito.
Tingnan mo kung gaano karami ang nasisilid sa bento box na ito.
-Halika at kumain. -Hindi ako gutom.
Kailangan mong panatilihin ang iyong lakas.
-Kumain. -Sinabi ko sa iyo na ayaw kong kumain.
Tinanggal na ako sa bangko
dahil sinabi ko kay Gng. Han na huwag lumagda.
Kasalanan mo ito.
Nagawa mong maawa ako sa kanya,
at ginawa mo akong mahina.
Hindi iyan kahinaan.
Kung anuman iyon,
ito ang nakasira sa akin.
Lahat ng pinaghirapan ko.
Sa tingin mo ba talaga ay naging mahirap ang buhay mo?
Ganyan ka na rin ngayon.
Masama ba ang loob mo sa akin
sa pagkakaroon ng kung anong wala ka, o sa hindi pagdurusa nang tulad mo?
Sige. Tama ka.
Hindi nga ako mananalo diyan.
Ako rin ay may pinagpilian noon, alam mo.
Matagal na ang nakalipas.
Ako ay maaaring magkaroon ng kayamanan, pero tinanggihan ko ito.
Ito ay bago pa ang digmaan.
Bago ko pinakasalan ang lolo mo.
Bakit hindi mo ito tinanggap?
Paano ako mabubuhay na ang aking buhay ay hati sa kalahati?
Isang buhay na maaari kong ikwento, at ang isang kalahati ay nakatago.
Nangangahulugan iyan ng isang bagay.
Mas mahalaga kaysa maging matagumpay
ay kung paano mo narating ang iyong tagumpay.
Alam ko, Lola.
Sinusubukan ko.
Mahuhuli ka na.
Bakit hindi mo na isinusuot ang iyong suit?
Hindi kailangan ng Diyos na nakasuit ako.
Mas komportable ang pakiramdam ko.
Ano iyon?
May anak na lalaki na ako ngayon.
Kung saan ka nabigo,
may isang babae na nagtagumpay.
Nakikinig ka ba?
Ang ilang kababaihan ay mas matulungin, hindi ba?
Hindi ko kailangang ipaliwanag siya sa iyo.
Pero dahil dito,
Pinakakawalan na kita sa mga tungkulin mo bilang asawa.
Masaya ka siguro.
Alam kong ang kasal na ito ay isang sumpa sa iyo.
Ito ay kaginhawaan, sa palagay ko.
Pero huli na ang lahat.
Ang aking katawan,
nadumihan mo na ito.
Pero…
ang iyong anak na lalaki,
Iniisip ko kung ano ang iisipin niya sa iyo.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sherry Ingram