(ภาษาญี่ปุ่น) โซโลมอน เอาให้เท็ตสึยะดู
เนี่ย ดูอยู่
(โอซาก้า) (ปี 1975)
โซโลมอน นั่นใครน่ะ
ฮานะ
น่าจะบอกก่อนว่าจะมา
ก็ดีแล้วที่ตัดสินใจมา
พวกแร่ดแถวนั้นจะได้รู้ว่า นายเป็นของใครกันแน่
ทำไมต้องขนาดนั้น
โซโลมอน ดูสิ
วันนี้ฉันไม่มีเงินเลย
เอ้านี่
ข้าวแข็งแล้วนะ
ถ้าไม่ซื้อก็อย่าไปจับของเขา
เขาห่อไว้ ทำมาให้จับเหอะ
นายว่าอเมริกาจะเป็นแบบนี้ไหม
เหมือนร้านสะดวกซื้อเนี่ยเหรอ
ทุกอย่างทำแยกห่อมาพร้อมให้ซื้อ มีตัวเลือกให้มากมาย ฉันชอบมากนะ
นี่
เราหนีไปอเมริกาด้วยกันเถอะ
พูดเรื่องอะไรน่ะ เราไม่มีเงินขนาดนั้น
หาเงินน่ะง่าย ถ้าไม่สนว่าเงินมาจากไหน
แต่จะไม่สนได้ยังไงล่ะ
โซโลมอนนักบุญ
ครอบครัวเลี้ยงมาดีเกินไป ชีวิตต่อไปคงมีแต่ความน่าเบื่อ
ฉันไม่เอาด้วยหรอก
ฉันอยากไปเห็นให้หมด
ฮาวาย ปารีส ไปดูเพนกวินด้วย
แต่อยากไปเห็นฮาวายมากที่สุด
(เดลี สต็อป)
นากาโนะซังคะ
คุณแม่ชมเสมอเลยว่าคุณฉลาดมาก
แต่คุณแต่งงานแล้วสินะคะ แม่พลาดโอกาสละ
ฉันเคยกินไก่ทอดฝีมือคุณแม่ฮานะจังด้วยนะ
บอกแม่เถอะว่าคนที่พลาดคือฉันมากกว่า
(ลูกอม)
อย่าเลย
พิสูจน์สิว่าฉันมีความหมาย มากกว่าพวกแร่ดที่โรงเรียน
รู้อยู่แล้วนี่ว่าฉันคิดกับผู้หญิงพวกนั้นยังไง
ทำซะ
เดี๋ยว เอาอะไรยัดใส่กระเป๋าไปน่ะ
หนีเร็ว!
ฮานะ!
นากาโนะซัง ฉันเป็นตัวการ!
กลายเป็นเด็กแบบนี้ไปแล้วเหรอ!
- ไม่รู้จักอายฟ้าดิน - ขอโทษครับ ผมจ่ายได้
ชีวิตเด็กคนนั้นลำบากอยู่แล้ว ที่แม่หย่ากับสามี
สัญญา ผมจะไม่กลับมาที่นี่อีก!
ฉันไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก!
ฉันรู้ว่าจะจัดการกับพวกแกยังไง
ไอ้ลุงเวร!
สวัสดีครับ ผมจับเด็กลักของได้ในร้าน ช่วยมาจับตัวไปที
ขอเถอะครับ คุณพ่อฆ่าผมแน่!
เด็กเกาหลีอีกแล้ว พวกตัวปัญหา
ผมอยากให้มันนอนโรงพัก
เดี๋ยวนี้เลย
แต่ถ้าไม่ทำอะไร เด็กพวกนี้ก็ไม่ได้บทเรียน
รบกวนมาให้ไว้เลยนะครับ
โซโลมอน หยุด!
อย่านะ! โซโลมอน!
เจ็บตรงไหนรึเปล่า
ไม่ฮะ ผมไม่เป็นไร
เป็นคุณพ่อของเขาใช่ไหมครับ
ลูกผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน
นั่นคือสาเหตุที่เราเรียกว่าความผิดครั้งแรก
เริ่มจากอะไรเล็กๆ แบบนี้นั่นแหละ
ไม่ครับ เขาไม่มีทางทำอะไรแบบนี้อีก
ผมสาบาน
เจ้าของร้านขอให้เราแจ้งโรงเรียนเขาด้วย…
ถ้าอย่างนั้นเขาจะโดนพักการเรียน!
หรืออาจโดนไล่ออก
แต่เขาทำผิดกฎหมาย
แค่ขนมกล่องเดียว!
ผมรู้แล้วว่าสิ่งที่ลูกทำผิดกฎหมาย
และผมจะตักเตือนลูกอย่างหนัก
ขอร้องละครับ ปล่อยเขาไปเถอะ
สวัสดีครับ
ครับ กำลังจัดการอยู่
ทำไมกัน
แต่เด็กลักเล็กขโมยน้อยควรจะ…
อย่างนั้นหรือครับ
ครับ เข้าใจแล้วครับ
ไอ้หนู มองหน้าฉันนี่
ดูเหมือนมีมิตรสหายระดับสูงในสังคมสินะ
กลับไปได้แล้ว
- ไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอครับ - เขาโทรมาสั่งให้ผมปล่อยเด็กคนนั้น
ใครเป็นคนโทรมาสั่ง
ไม่สำคัญ
อธิบายมา
แกทำอะไรแบบนั้นทำไม
เป็นเพราะเด็กนั่นอีกแล้วใช่ไหม
- ไม่ใช่! - บอกความจริงมา
ฮานะไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย
ก็ได้
พ่อจะเชื่อ
จะปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกไม่ได้
แต่ไม่ให้พ้นผิดไปง่ายๆ หรอกนะ
พ่อจะส่งแกไปอเมริกา
- ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว - ผมไม่อยากไป!
แกรู้นี่ว่า อามอนี ไม่เคยอยากให้แกโตที่นี่
แต่พ่ออยากเก็บแกไว้ใกล้ๆ ตัว พ่อเห็นแก่ตัว
ตอนนี้รู้แล้วว่าตัวเองคิดผิด
ไม่นะ ผมทิ้งฮานะไม่ได้!
รู้หรือเปล่าว่าเรื่องคืนนี้ อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้แค่ไหน
ผมไม่อยากไป ที่นี่บ้านผม
อยู่ที่นี่แกจะมีตราบาปติดตัวไปตลอด ยังไงก็ต้องไป
ถ้าแกไป ฮัลมอนี ของแกคงจะเศร้า
แต่พ่อจะกล่อมย่าเองว่า นี่เป็นทางที่ดีที่สุดของแกแล้ว
ขึ้นรถ
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
(ภาษาเกาหลี) เสียสติไปแล้วหรือไง
รู้ไหมว่าผู้หญิงพรรค์ไหนถึงไปในที่แบบนั้น
พูดเบาๆ หน่อยค่ะ
คนทั้งบางเขารู้กันหมดแล้ว!
คิดว่าฉันได้ข่าวมาจากไหนแต่ต้น
เราแค่อยากช่วย
ฉันไม่ใช่หัวหน้าครอบครัวแล้วใช่ไหม
ทำอย่างนั้น ก็เหมือนประกาศให้โลกรู้ว่าฉันไร้น้ำยา!
ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ
คุณยังเป็นผู้นำของเรา
ส่วนคุณ ยางอายไม่มีบ้างหรือไง
คนอย่างเราก็ลำบากลำบนพออยู่แล้ว…
โดยที่คุณสองคนไม่ต้องทำเรื่องน่าอายแบบนี้
แบบนี้น่ะสิ พวกนั้นถึงได้มองเราต่ำตม!
คุณพี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลยค่ะ
เรื่องนี้เป็นความคิดของฉันคนเดียว
เราไม่เคยมีปัญหาอะไรแบบนี้ จนกระทั่งคุณมาอยู่ที่นี่
แล้วจะให้ทำยังไง
จะแบกหน้าไปเจอใครได้
โดยรู้เต็มอกว่ามีนางโง่มาจ่ายหนี้แทน
ความเป็นชายหดหายหมดกัน!
ทำไมถึงต้องใช้อารมณ์ขนาดนี้
ไปเอานาฬิกานั่นมาจากไหน
คุณแม่ให้ติดตัวมาค่ะ
คุณแม่เหรอ
แม่ม่ายที่ดูแลบ้านเช่า มีนาฬิกาหรูขนาดนั้นน่ะนะ
อยู่บ้านแล้วอึดอัด หายใจไม่ออก
เรารู้นะคะว่าทำผิด เราขอโทษ
ขอร้องค่ะ กลับบ้านเถอะ
- ซุนจา! - เป็นไปได้ยังไง
ยังไม่ถึงกำหนดคลอดเลย
(โตเกียว) (ปี 1989)
น่าเสียดาย เราช่วยอะไรแทบไม่ได้
ลูกสาวคุณป่วยมาระยะหนึ่งแล้ว
มาถึงจุดนี้ก็ไม่มีทางรักษา
และถ้ามีข่าวหลุดออกไปว่า ที่นี่มีคนไข้โรคเอดส์…
พูดตรงๆ ก็คือ พวกเราไม่พร้อมที่จะดูแลคนไข้ครับ
อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ
ผมอยากแนะนำให้รับตัวกลับไปดูแลที่บ้าน
ให้แพทย์ประจำตระกูล…
ไม่ค่ะ ลูกควรได้รับการรักษาที่นี่
ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณครับ
แต่ผมไม่อาจขอให้บุคลากร เสี่ยงชีวิตดูแลลูกสาวคุณได้…
ผมยอมนะครับ
เราย้ายคนไข้ไปอยู่ปีกตึกต่างหากได้
ผมว่าเราช่วยดูแลลูกสาวคุณได้
ขอบคุณมากครับ
เข้าใจแล้ว
ขอบคุณมากครับที่เสนอตัว
เรียนตามตรง ตอนนี้ยังไม่มีทางรักษาโรคนี้
เราไม่รู้ว่าเธอจะอยู่ได้นานแค่ไหน
อาจจะหลายเดือน
อาจแค่ไม่กี่สัปดาห์ หรือแค่ไม่กี่วัน
ขอโทษนะคะที่มารบกวนแบบนี้ แต่ฉันจนตรอกแล้วจริงๆ
ตอนแรกฉันนึกว่าลูก ไปอยู่กับพวกนักเลงวัยรุ่นแถวท่าเรือ
แต่ตอนนี้เกรงว่าเขาไปยุ่งกับ เรื่องอันตรายกว่านั้นมาก
ฉันกังวลที่สุดค่ะ นั่นลูกคนโตของฉัน
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา…
อยากให้คุณพ่อช่วยคุยกับเขาให้หน่อย
ทำไมถึงคิดว่าผมคุยแล้วเขาจะฟัง
คุณพ่อยูน่าจะเหมาะกว่า
แต่คุณพ่อหนุ่มกว่า ยังมีกำลังวังชา
คุณพ่อน่าจะเข้าใจเขาได้มากกว่า
ผมยังเป็นแค่บาทหลวงฝึกหัด ผมไม่…
ลูกไม่ยอมตอบคำถามฉันแล้ว
พูดแต่ว่ายิ่งฉันรู้น้อย ฉันก็จะปลอดภัยกว่า
พูดแบบนั้นหมายความว่าอะไรกัน
ฉันเสียสามีไปแล้วคนหนึ่ง
ถ้าต้องเสียลูกไปอีกคน…
อย่าเพิ่งด่วนร้อนใจ
ผมจะไปคุยกับเขาให้
ฉันรู้นะคะว่ามีบางคน ที่คิดว่าคุณพ่อยังหนุ่มเกินไป
หรืออ่อนต่อโลกเกินไป เพราะโตมาด้วยชีวิตสุขสบาย
แต่ฉันรู้สึกว่าเราโชคดีมากที่คุณพ่อมาอยู่กับเรา
ขอบคุณครับ แต่ผมยังต้องพิสูจน์ตัวเองอีกเยอะ
ผมจะพยายามสุดความสามารถ
คุณพ่อต้องพูดจนเขาเข้าใจได้ ต้องทำได้แน่ๆ
ขอบคุณนะคะ
กลับกันจ้ะ
แม่ผมคิดว่าจะลองส่งคุณมาคุยอีกแรงล่ะสิ
ความรักของแม่ไม่มีทางหยุดได้ง่ายๆ
จงยินดีเถิด
ผมมีธุระต้องไปทำ
ผมจะเดินไปด้วย
ตามใจ
ผมเดินตามถนนสายนี้ทุกวัน
และมันก็ย้ำให้ผมรู้ตัวว่า ผมใช้ชีวิตโดยไม่เคยลืมตามามองโลกแค่ไหน
ผมรู้เรื่องคุณพ่อของคุณแล้ว
เขาเสียตอนคุณอายุเท่าไหร่
สิบสี่
คงเป็นภาระหนักมากสินะ
ทั้งที่ยังเด็ก แต่ต้องหาเลี้ยงครอบครัว
คนแถวนี้ก็เจอชีวิตแบบนี้ทั้งนั้น
ถามใครดูก็ได้
คนอย่างคุณจะไปรู้อะไร
(โคคา-โคล่า)
ฮานะ ไปอเมริกาเถอะ
ที่นั่นมีความรู้เรื่องโรคมากกว่าตรงนี้
เพื่อนมหาวิทยาลัยฉัน คุณพ่อเขาเป็นหมอผ่าตัดชื่อดัง
จะติดต่อเขาให้
ฟังอยู่รึเปล่า
ฮานะ ฟังกันหน่อยสิ
เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
เอ๊ะ
นายเป็นเด็กอายุ 14 คนเดียว ที่พูดแบบนั้นนะ โซโลมอน
ฉันไม่ไปอเมริกาหรอก
งั้นจะทำยังไง
อยู่ตรงนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
ฉันก็แค่ตายไง
โซโลมอน โตป่านนี้ยังไม่รู้จักรับมุกอีก
น่ารักจริงๆ
แต่นายไม่เคยเห็นโลกแบบที่เป็นจริงเลย ใช่มั้ยล่ะ
ไม่เคยทำได้
ถึงเวลาเปิดตาดูโลกแล้ว คุณพ่อ
คนพวกนั้นกับผม
เราลงไปทำงานใต้ดิน…
เพื่ออะไร
เพื่อรถใต้ดินจะได้พาคนงาน ออกไปทำงานไกลขึ้นอีก
ให้พวกนั้นต้องทำงานหนักหลังแทบหักแบบเรา
แต่เราคิดจะเก็บเศษหาเลยจากที่นั่นมั้ย ก็ไม่
แค่ขออะไรสักนิด ที่จะทำให้พวกเรา แตกต่างจากสัตว์ที่ขี้อยู่กลางถนน
ผมเข้าใจสิ่งที่คุณพูดนะ เข้าใจจริงๆ
แต่การพูดออกมาในที่แจ้งแบบนี้…
ไม่ใช่แค่คุณกับครอบครัวตัวเอง
แต่เวลาเขาจัดการที พวกเราทุกคนจะโดนลูกหลงไปด้วย
คนทั้งหมดเลย!
คิดว่าเรื่องนั้นผมไม่รู้เหรอ
คิดว่าเวลาฝัน ผมไม่ได้หลอนถึงหน้าแม่
จนสะดุ้งตื่นทั้งที่น้ำตาคลอเบ้าเหรอ
ผมคิดถึงทุกคน น้องชาย น้องสาว
หรือแม้แต่คนแปลกหน้าที่ยังไม่เคยเจอ
แต่ถ้าปล่อยให้ความกลัวครอบงำจิตใจ…
สุดท้ายผมจะไม่รู้แล้วว่า ตัวตนของผมเป็นใครกันแน่
แล้วจะเรียกว่านั่นเป็นตัวของผมเองได้ยังไง
แล้วถ้าไม่เหลือตัวตน จะเรียกตัวเองเป็นชายได้ยังไง
โซโลมอน…
ตอนนายไปอเมริกา…
ฉันเคยมองบ้านหรูๆ แล้วจินตนาการว่า…
จะดีแค่ไหน หากได้โตขึ้นมาในครอบครัวอย่างนั้น
พวกลูกหลานของบ้านใหญ่โตแบบนั้น
คงไม่เคยต้องรู้สึกโหวงในใจว่า ชีวิตนี้ไม่มีทางทำอะไรดีงามได้
แต่ฉันติดโรคนี้มาจาก คนที่มาจากครอบครัวแบบนั้นเลย
นึกออกไหม
พวกที่ชอบคุยโม้ว่า มีบรรพบุรุษเป็นซามูไรอะไรเทือกนั้น
เล่าเพื่ออะไรกันเนี่ย
เพื่อที่โซโลมอนจะได้รู้ ว่าที่ผ่านมาฉันใช้ชีวิตยังไง
จะได้เห็นว่าตอนนี้ฉันกลายเป็นแบบไหน
ฮานะคนที่นายเคยรู้จักตายไปนานแล้ว
พวกเราไม่ใช่คน อย่างน้อยก็ในสายตาพวกนั้น
และยิ่งถูกตอกย้ำให้เสียเกียรติ ก็ยิ่งทำให้พวกเราไปดื่มเหล้า
และทะเลาะเบาะแว้งกัน
ก่อนจะกลับบ้านไปทุบตีเมีย
อย่างน้อยเวลาอยู่บ้าน เราก็รู้ว่าเราไม่ได้อยู่ในจุดต่ำที่สุด
รู้ว่ามีคนที่ต่ำต้อยกว่าเรา
เราเล่นตามกฎของพวกนั้นมาตลอด
แต่เราก็ยังหนาว ยังหิวโหยอยู่ไม่ใช่เหรอ
ถึงเวลาแหกกฎพวกนั้นให้หมดแล้ว
พูดอะไรระวังหน่อย
คนที่พูดน้อยกว่านี้ยังโดนจับไปแล้ว
จนตอนนี้ก็ยังดูไม่ออกสินะ
สงสัยสูทบังตาหมด
เดี๋ยวสิ
จะให้กลับไปบอกคุณแม่ว่ายังไง
บอกไปว่าแม่มีลูกชาย ที่สำนึกในความรักของแม่
โซโลมอน มองฉันสิ
ยังไงนายก็ไม่มีทางเป็นพวกนั้นได้
ต่อให้แต่งตัวดีแค่ไหน เรียนมาได้ปริญญาหรูแค่ไหน
แน่ละ พวกนั้นจะแง้มประตูพอให้เห็น
ให้คิดว่าพอจะมีโอกาส…
แต่อย่าโง่ไปหน่อยเลย
วันนี้เป็นวันไม่ดีสินะ
ผมจำคุณได้ คุณคือโยชิอิ มาโมรุ
ผมก็ได้ยินชื่อเสียงคุณมาเหมือนกัน พ่อหนุ่มที่ล้มสัญญาโครงการยักษ์
เขาพูดกันอย่างนั้นเหรอ
ชื่อเสียงผมก็ไม่ได้ใสสะอาดอะไร
ผมว่าเราสองคน…
มีอะไรเหมือนกันเยอะทีเดียว
ยังไหวหรือเปล่า
ไม่ต้องห่วงฉันค่ะ
ผู้หญิงเราก็คลอดลูกมานักต่อนักแล้ว ไม่ใช่เหรอ ไปเถอะ
ไปตามตัวโยเซบกลับมาเร็วๆ
พี่กุงงีเป็นห่วงแย่แล้ว
ใช่ ช่วยตามเขากลับมาเร็วๆ
เวลาอารมณ์ขึ้นแบบนี้เขาจะบุ่มบ่าม
พอจะรู้ไหมว่าเขาจะไปที่ไหน
น่าจะอยู่โรงเหล้าใต้สถานีรถราง
แต่อย่าไปถือสาหาความอะไรพี่เลยนะคะ
ไม่ต้องห่วง ผมจะแก้ปัญหาเอง
รู้ไหมกูเป็นใคร
กูเป็นชนชั้นบรรดาศักดิ์น่ะโว้ย!
ครอบครัวกูสืบเชื้อสาย จากตระกูลเก่าแก่ที่สุดในเปียงยาง!
โหย เป็นขุนนางเหรอ ไม่บอกให้เร็วกว่านี้
นี่ก็ขุนนางเหมือนกัน!
คุณท่านตรงนี้ก็ด้วยนะ
ฉันด้วย! ศักดิ์สูงเลย!
กล้าดียังไงถึงมาล้อกู
เจ้านายไว้ใจพึ่งพากู
หมาโสมมข้างถนนอย่างพวกมึง พูดแบบเดียวกันได้ไหมล่ะ
ดูแล้วน่าจะเป็นตรงข้าม
กูสงสัยมานานละว่ามึงทำได้ยังไง
ทำไมถึงได้ทำงานเดิมได้นานขนาดนั้น
มึงเป็นอะไรแน่ เป็นสายให้ไอ้ยุ่นรึเปล่า
หรือเป็นไอ้ขี้ขโมย
พี่!
มาทำอะไรที่นี่
นางนั่นส่งมาเหรอ
ซุนจาเจ็บท้องแล้ว
ก็ไปสิ
ฉันจะดื่มแก้วนี้ให้หมดก่อน
ฉันไปก็ช่วยอะไรไม่ได้
ตอนนี้พี่ก็แค่กำลังสมเพชตัวเอง
คุณ! ขอตรงนี้อีกแก้ว!
อยู่ต่อทำไม กลับบ้านไปหาเมียไป
เขาคือคนที่ส่งผมมาตามพี่
แล้วนี่ใครกันเนี่ย เป็นคุณชายกับเขาด้วยรึเปล่า
มันสำคัญตรงไหนล่ะ
มาอยู่ที่นี่ เรื่องพวกนั้นก็ไม่มีความหมาย
ไอ้เวร
พวกนั้นต้องการแบบนี้
อยากให้เราทะเลาะกันเอง
เฮ้ย แกเชื่อว่า พวกเราเท่ากันหมดจริงๆ เหรอ
แกคือคนที่เคยมีคนรับใช้ คอยรองมือรองตีนทุกอย่างนะ
แล้วตอนนี้พวกนั้นอยู่ไหนล่ะ
มานั่งคิดถึงสิ่งที่เสียไปแล้ว ก็ไม่ช่วยให้ความตกต่ำของพ่อแม่เราดีขึ้น
มีแต่คนโง่ที่มัวจมกับอดีต พี่
ทะเลาะกันเองไปทำไม
เห็นชัดเลยนะว่า ครอบครัวลงทุนกับตัวคุณ
ส่งเรียนโชต แล้วต่อเยล ซื้อประวัติราคาแพง
คุณก็ไม่ต่างกัน
ยูซีแอลเอ นิติฯ สแตนฟอร์ด
แล้วตอนนี้ก็กลับมาอยู่ตรงนี้ทั้งคู่
ผมได้ข่าวว่า กิจการปาจิงโกะของพ่อคุณก็ไปได้สวย
ทำไมจู่ๆ พูดเรื่องปาจิงโกะขึ้นมา
ผมสนใจปาจิงโกะ
ทำไม มันเป็นกิจการของ คนที่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
เมื่อก่อนก็อาจจะจริง
ผมตามไม่ทันแล้ว
คุณอยากร่วมมือกันทำกิจการปาจิงโกะเหรอ
ไม่ใช่ที่นี่สิ
ที่นี่ทำตลาดจนเกร่อไปหมด เพราะคนอย่างคุณพ่อคุณ
แต่ถ้าเป็นที่เกาหลี ไทย มาเก๊า
หรืออาจจะไปถึงเวกัสก็ได้
แล้วเจ้าแนวคิดบรรเจิดของคุณนี่
เป็นธุรกิจตรงไปตรงมารึเปล่า
หมายถึงถูกกฎหมายรึเปล่าน่ะเหรอ
ใช่ครับ
ผม…
รักคุณปู่ของผมมาก
แต่ใช่ว่าผมจะปิดหูปิดตาว่า เขาเป็นคนแบบไหน
หรือเมื่อก่อนเขาทำอะไร
ผมไม่ปฏิเสธอดีต
โลกอาจมองว่าเขาเป็นตัวร้าย
แต่ในสายตาของผม
เขาคือคนที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้
จากพ่อที่ติดยา
ลูกชายแท้ๆ ของเขา
สิ่งที่ผมพยายามบอกก็คือ…
ผมไม่อายที่มีเขาเป็นคุณปู่
แต่ว่า…
ผมไม่ใช่ปู่
และคนอย่างพวกเรา
ไม่จำเป็นต้องเดินตามรอยเท้าตระกูล
อีกต่อไปแล้ว
ลองคิดดูแล้วกัน
แฟนยากูซ่าของแม่ไปไหนซะล่ะ
เขาเป็นเจ้าของร้านปาจิงโกะ ไม่ได้แปลว่าเขาเป็นยากูซ่า
เมื่อกี้เรารีบร้อนออกมา
เขาเลยกลับไปเอาของจำเป็นที่บ้าน
หนูสงสัยมาตลอดเลยนะ
คนอย่างนั้นคงมีผู้หญิงให้เลือกตั้งเยอะ
ต่อให้เป็นเกาหลีก็เถอะ
ทำไมเขาถึงมาเลือกคนอย่างแม่
แถมยังไม่ได้ทิ้งแม่ ต่อให้รู้ว่า
เมื่อก่อนแม่ใจง่าย นอนอ้าขาให้ชายอื่นๆ มามากแค่ไหน
ไม่ต้องพูดเปลืองน้ำลาย
พูดยังไงแม่ก็ไม่ทะเลาะด้วยหรอก
งั้นจะปล่อยให้หนูเบื่อตายหรือไง
ถ้างั้นก็ขอมีดสักเล่มสิ จะได้ตายให้เห็นตรงนี้เลย!
คุณย่า
มากับเขาด้วยเหรอเนี่ย
แม่งงานรวมญาติชัดๆ
ช่วยไปซื้อกาแฟให้หน่อยไป
เอทสึโกะซังจ่ายเงินมหาศาล จ้างคนตามหาตัวเธอมาตลอด
สมเป็นเกาหลี หมกมุ่นกับเงินกันจัง
ใครๆ ก็บอกว่าหมดหวังแล้ว
แต่เอทสึโกะซังไม่เคยยอมแพ้
ไม่มีแม่คนไหนยอมแพ้เรื่องลูกหรอก
มาทำไมกันแน่
บอกความจริงมา คุณไม่ชอบหน้าแม่หนูด้วยซ้ำ
ก็เหมือนที่ไม่ชอบเลย ที่หนูเป็นแฟนกับหลานชายสุดที่รัก
รู้นะว่าคุณรู้เรื่องโซโลมอนกับหนู
คุณย่า
ใครๆ ก็คิดว่าย่าแสนดี
แต่ถ้าโซโลมอนรู้ความจริงเข้า
ว่าย่าเป็นคนบอกให้หนูออกจากบ้านไป
โซโลมอนจะว่ายังไงนะ
อะไรเนี่ย
จำไม่ได้เหรอว่าตัวเองพูดอะไรไว้ หลังจากโซโลมอนไปอเมริกา
พูดเองว่าดีแล้ว ที่เขาหลุดจากพวกเราไปได้
เพราะถ้าเขาอยู่ต่อ ชีวิตของเขามีแต่จะพัง
ย่าพูดถึงหนูใช่ไหมล่ะ หนูจะทำลายชีวิตเขา
แล้วหนูก็เกลียดคุณมาตั้งแต่นั้น
ต่อให้รู้ว่าคุณพูดถูกก็ตาม!
ตอนนั้นเธอคิดว่าฉันพูดถึงเธอเหรอ
คำเหล่านั้น… หมายถึงตัวฉันเอง
ตัวคุณย่าเหรอ
เมื่อก่อน ฉันเคยมีลูกชายอีกคนหนึ่ง
และเขาก็เป็นเด็กดีมาก
แต่เพราะฉันทำให้ชีวิตเขาพังทลาย…
จนตอนนี้เขาตายไปแล้ว
ทำไมเด็กไม่ออกมาเสียที
พี่ก็ไม่รู้
พอที!
หนวกหูแบบนี้ชาวบ้านชาวช่องจะพักได้ยังไง
คุณไม่มีสิทธิ์บุกเข้ามาอย่างนี้นะ!
ดูสะโพกนางสิ!
ทำอะไรของคุณ
ฉันทำคลอดหมูมาเยอะ จนรู้น่ะว่าเรื่องพวกนี้ต้องทำยังไง
ช่วยฉันที
มาๆ ลุกขึ้นมา!
ฟังนะ! ไปเอาผ้าสะอาดเยอะๆ ต้มน้ำมาด้วย เร็วเข้า!
ลงแรงไปที่เท้า!
หนูไม่เหลือแรงแล้ว
เบ่ง!
พร้อมๆ กันนะ!
แม่จ๋า!
เบ่ง! เบ่ง! เบ่ง!
ในโลกซึ่งมีแต่ปัญหา
ความหวังของเราอยู่ที่ไหนหนา
หรือแค่อยู่อย่างพอเพียงจะดีกว่า
จะมองหาความเจริญร่ำรวยไปทำไม
ดื่ม!
คณะผู้ตรวจการพิเศษ มาตรวจตามระเบียบ
ขอค้นกระเป๋า
- ลุกขึ้น - มีปัญหาอะไรครับ
กระผมไม่ได้ทำอะไรผิด
เอากระเป๋ามา ผมต้องตรวจในนั้น
มีแต่เสื้อผ้าชุดทำงาน
ส่งมาเร็ว
เฮ้ย ในกระเป๋าเสื้อคลุมมีอะไร
ลุกขึ้น
เร็วสิ
ขอเถอะครับ ผมจะเอาไปเลี้ยงหมู
นิ่งไว้
เบ่งให้แรงกว่านี้อีก! ทำดีแล้วนะ
ทำดีมากแล้ว อีกนิดเดียว!
เธอต้องเบ่ง เด็กถึงจะออกมา
- ไม่ไหวแล้ว - เอาน่า อีกฮึบเดียว!
เธอไหว
ซุนจา เธอเข้มแข็งมาก
เอาน่า อีกนิด! ขออีกนิดเดียว
แล้วเด็กจะหลุดออกมา
เดี๋ยวออกแน่ เบ่งต่อไป!
ทำได้ดีแล้วนะ
เราทุกคนนั่งเฉยอยู่อย่างนั้นได้ยังไง
ยิ่งคิดว่าผมไม่ได้ทำอะไรเลย…
แกก็ต้องไม่ทำอะไรสิ!
เขาเรียกว่าการเอาตัวรอด
แกเป็นอะไรถึงต้องแบกโลกไว้ทั้งใบ
แกจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ชีวิตยังลำบากไม่พออีกเหรอ
แล้วยังไปสงสารผู้หญิงแบบนั้น ลากเข้ามาอยู่ในบ้านของเรา…
พอเสียที!
พี่ไม่มีสิทธิ์พูดถึงซุนจาเมียผมแบบนั้น
ผมไม่ยอม
ขอโทษ ฉันพลั้งปากไม่ทันคิด
ไม่ใช่แค่คำที่พูด
แต่สิ่งที่คิดด้วย
พี่…
เมื่อปีที่ผ่านมา ผมควรจะตายไปแล้ว
แต่ผมมายืนต่อหน้าพี่ได้
นั่นเป็นเพราะซุนจา
พี่ไม่รู้ว่าเขาเคยทำอะไรมา หรือมีความสามารถขนาดไหน
แต่ผมรู้
ออกมาแล้ว!
เบ่งต่อ!
อีกรอบเร็ว เบ่ง!
เห็นหัวแล้ว เด็กเริ่มออกมาแล้ว!
เพราะซุนจา ผมจึงรู้สึกว่า…
ชีวิตของผม…
อาจพอมีความสำคัญอยู่บ้าง
ไม่ใช่สำคัญใหญ่โตอะไร
แต่ผมรู้สึกว่าผมสร้างความเปลี่ยนแปลงได้
ผมไม่อยากให้ลูกโตมาในโลกแบบนี้
ผมอยากให้ลูก…
สามารถแสดงตัวตนที่แท้จริงของเขาได้
และผมอยากให้ลูกคนนี้ประสบความสำเร็จ
พี่ อย่างน้อยลูกหลานเรา ก็ควรได้โอกาสนั้นไม่ใช่เหรอ
พี่ก็ควรได้
ผมก็ควรได้เหมือนกัน
ซุนจาเอ๊ย ได้ลูกชายจ้ะ
ฉันจำหน้านี้ได้
หน้าเหมือนคุณแม่ฉัน
เหมือนคุณพ่อฉัน
ฉันรู้จักเด็กคนนี้
มาสิ มาหาลูกชาย
ลูกชายเหรอ
ลูกฉัน
พอคิดว่าสักวันเขาจะต้องโตมาเป็นพวกเรา
คุณพี่คะ…
รบกวนตั้งชื่อให้หน่อยได้ไหมคะ
ฉันเหรอ
ฉันไม่ควรได้รับเกียรตินั้น
พี่คือหัวหน้าครอบครัวเรา
ไม่ใช่เกียรติ แต่เป็นหน้าที่ต่างหาก
ผู้ซึ่งจะเปิดโลกใหม่…
ผู้ซึ่งมีศรัทธามั่นคง…
ยามที่ผู้อื่นสิ้นศรัทธา
ให้เขาชื่อโนอาแล้วกัน
นี่หนู…
ดูน่าเกลียดมากไหมในสายตาแม่
แม่สนแค่ว่าหนูเจ็บปวดอยู่รึเปล่า
ยังไงหนูก็เป็นฮานะของแม่
ไม่มีอะไรเปลี่ยนได้
มีอีกไหมคะ
หนูไม่รู้ตัวเลยว่าหิวขนาดนี้
มีอีกเสมอจ้ะ กินเยอะๆ เลย
คุณย่า ไปเอาของพวกนี้มาจากไหน
ที่โรงแรมมีเตาแก๊สพกพา
ย่าเอาเครื่องเคียงมาจากบ้าน
ย่าเอาเครื่องเคียงมาจากบ้านเหรอ
ก็ไม่รู้ว่าเราต้องอยู่กันนานแค่ไหน
ดูสิว่ากล่องเบนโตะอัดมาได้ได้เยอะมาก
- มากินมะ - ผมไม่หิว
แกต้องเก็บแรงเอาไว้
- มากิน - บอกแล้วไงว่าผมไม่อยากกิน
ธนาคารไล่ผมออก
เพราะผมบอกคุณย่าเจ้าของที่ว่า อย่าเซ็นสัญญา
ความผิดย่าแท้ๆ
ย่าทำให้ผมสงสารเขา
แล้วทำให้ผมอ่อนแอ
นั่นเรียกว่าความอ่อนแอที่ไหนกัน
จะเป็นอะไรก็แล้วแต่
มันทำลายชีวิตผมแล้ว
ทุกอย่างที่ผมพยายามลำบากลำบนมากมาย
คิดว่าชีวิตตัวเองลำบากนักเหรอ
ย่าก็ด้วยเหรอ
ย่าเคืองผม
เพราะมีสิ่งที่ย่าไม่เคยได้มี หรือไม่เคยต้องทรมานเหมือนย่าหรือไง
ก็ได้ ย่าคิดถูก
แข่งกันยังไงผมก็แพ้
ฉันก็เคยเลือกได้เหมือนกันนะ
เมื่อนานแสนนานมาแล้ว
ฉันอาจจะเลือกรวยไม่รู้เรื่องเลยก็ได้ แต่ฉันปฏิเสธไป
เรื่องมันก่อนสงครามอีก
ก่อนฉันแต่งงานกับปู่ของแกอีก
แล้วทำไมย่าไม่ฉวยโอกาสไว้
จะให้ฉันใช้ชีวิตแบบมีโลกสองใบได้ยังไง
ชีวิตที่พูดถึงโลกส่วนหนึ่งได้ แต่โลกอีกส่วนต้องซ่อนเป็นความลับ
นั่นก็มีความหมายนะ
สิ่งที่สำคัญกว่าการประสบความสำเร็จ
คือเราได้ความสำเร็จเหล่านั้นมายังไง
ผมรู้ คุณย่า
ผมก็พยายามอยู่
เดี๋ยวไปโบสถ์สายนะคะ
ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ใส่สูทล่ะคะ
ผมไม่จำเป็นต้องใส่สูทเพื่อพระเจ้า
แต่งแบบนี้ก็สบายกว่า
มีอะไรคะ
ผมได้ลูกชายแล้ว
จุดที่คุณไม่สามารถทำหน้าที่ได้
มีผู้หญิงคนอื่นทำได้สำเร็จ
ฟังอยู่หรือเปล่า
ผู้หญิงบางคนก็ยอมทนมากกว่าฉันสินะ
ผมไม่จำเป็นต้องอธิบายว่าเขาเป็นใคร
แต่เมื่อเป็นอย่างนี้
คุณไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่ภรรยาต่อ
คุณคงดีใจ
ผมรู้ว่าคุณรู้สึกเหมือน ชีวิตแต่งงานคือการโดนสาป
อย่างน้อยก็โล่งใจได้หน่อยกระมัง
แต่ก็สายไปแล้ว
ร่างกายของฉัน
แปดเปื้อนเพราะคุณไปแล้ว
แต่…
ลูกชายสุดน่ารักของคุณ
อยากรู้จริงว่าเขาจะคิดกับคุณยังไง
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์