(po japońsku) Pokaż Tetsuyi.
Właśnie. Patrzę.
Solomon, kto to jest?
Hana.
Mogłaś mi powiedzieć, że przyjdziesz.
Cieszę się, że przyszłam.
Teraz te suki wiedzą, do kogo należysz.
Co ona sobie myśli?
Solomon, patrz.
Nie mam dzisiaj kasy.
Patrz.
Ten ryż jest twardy.
Nie dotykaj, jeśli nie kupujesz.
Jest w opakowaniu. Można go dotykać.
Myślisz, że Ameryka taka jest?
Jak sklep osiedlowy?
Zapakowana, gotowa do zakupu. Z masą możliwości. Podoba mi się to.
Hej.
Powinniśmy uciec razem do Ameryki.
Co ty gadasz? Nie mamy tyle kasy.
Kasę można łatwo zdobyć, jeśli masz gdzieś, skąd pochodzi.
Ale to ważne, skąd pochodzi.
Amen, Solomonie.
Za dobrze cię wychowali. Czeka cię nudne życie.
To nie dla mnie.
Chcę zobaczyć wszystko.
Hawaje. Paryż. Pingwiny.
Ale głównie Hawaje.
Panie Nagano,
moja mama zawsze powtarza, jaki pan jest mądry.
Ale jest pan żonaty, prawda? Straciła swoją okazję.
Próbowałem smażonego kurczaka twojej mamy, Hano.
Powiedz jej, że to ja straciłem okazję.
SŁODYCZE
Nie róbmy tego.
Udowodnij, że znaczę dla ciebie więcej niż te suki ze szkoły.
Wiesz, co do ciebie czuję.
Zrób to.
Chwila, co masz w kieszeni?
Uciekaj!
Hana!
To moja wina!
To do tego się posuwasz?
- Nie wstyd ci? - Przepraszam. Zapłacę.
Już ma ciężkie życie z samotną matką.
Obiecuję, że tu nie wrócę!
Tak łatwo ci nie odpuszczę!
Wiem, jak sobie radzić z takimi jak ty.
Bydlak!
Halo? Złapałem złodzieja. Proszę go aresztować.
Proszę, tata mnie zabije!
Znowu jakiś koreański łobuz.
Proszę go zabrać.
Szybko.
Muszę coś zrobić, bo nigdy się nie nauczy.
Proszę przyjechać.
Przestań!
Nie rób tego! Solomon!
Coś ci jest?
Nie, nic.
Jest pan jego ojcem?
Nigdy wcześniej nic takiego nie zrobił.
Dlatego mówimy na to pierwsze wykroczenie.
Tak to się zaczyna.
To się więcej nie powtórzy.
Przyrzekam.
Właściciel prosił, żeby powiadomić szkołę.
Ale wtedy go zawieszą!
Może nawet wyrzucą.
Popełnił przestępstwo.
To były tylko słodycze!
Wiem, że postąpił źle
i dostanie ode mnie surową naganę.
Proszę go wypuścić.
Słucham.
Tak, właśnie się tym zajmuję.
Dlaczego?
Ale złodzieje sklepowi powinni…
Rozumiem.
Tak. Dobrze.
Popatrz na mnie.
Wygląda na to, że masz wpływowego przyjaciela.
Możesz iść.
- To wszystko? - Dostałem polecenie, żeby go wypuścić.
Kto to dzwonił?
To już nieważne.
Wytłumacz się.
Dlaczego to zrobiłeś?
To jej wina, prawda?
- Nie! - Powiedz prawdę.
Hana nie ma z tym nic wspólnego.
W porządku.
Wierzę ci.
Coś takiego… nie może się więcej powtórzyć.
Ale nie ujdzie ci to na sucho.
Wysyłam cię do Ameryki.
- W końcu postanowiłem. - Nie chcę!
Twoja matka nigdy nie chciała, żebyś tu dorastał.
Ale ja chciałem mieć cię przy sobie. Byłem egoistą.
Teraz widzę, że to był błąd.
Nie mogę zostawić Hany!
Wiesz, o ile gorzej mogło się dzisiaj skończyć?
Nie chcę wyjeżdżać. To mój dom.
Tutaj już zawsze będziesz miał tę reputację. Jedziesz.
Twoja babcia będzie smutna,
ale przekonam ją, że tak jest dla ciebie lepiej.
Wsiadaj.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
(po koreańsku) Zwariowałaś?
Wiesz, jakie kobiety tam chodzą?
Mów ciszej.
Cała okolica już wie!
Gdzie to niby usłyszałem?
Próbowałyśmy tylko pomóc.
Nie jestem już głową tej rodziny?
Bo to właśnie oznajmiłaś światu!
To nie tak.
Oczywiście, że jesteś.
A ty co? Wstydu nie masz?
Nasi już i tak mają tu źle…
a wy jeszcze tak bezwstydnie się zachowujecie.
Nic dziwnego, że nami pomiatają!
Ona nie miała z tym nic wspólnego.
To był tylko mój pomysł.
Zanim się nie pojawiłaś, nie mieliśmy takich problemów.
Co mam teraz zrobić?
Jak mogę pokazać się po tym,
jak głupie kobiety spłaciły moje długi?
Jaja mi się kurczą!
Dlaczego tak mówisz?
Skąd miałaś ten zegarek?
Matka mi go dała.
Twoja matka?
Wdowa prowadząca pensjonat miała taki zegarek?
Nie mogę tu oddychać.
Wiemy, że źle zrobiłyśmy i przepraszamy.
Proszę, wróć do domu.
- Sunja! - To niemożliwe.
Jeszcze za wcześnie na poród.
Niestety niewiele możemy zrobić.
Pani córka choruje od dłuższego czasu.
Teraz nie można jej już pomóc.
A jeśli rozejdą się plotki, że mamy tu pacjentkę z AIDS…
Innymi słowy, nie jesteśmy przygotowani, żeby się nią opiekować.
Proszę tak nie mówić.
Radzę zająć się nią w domu.
Lekarz rodzinny może…
Nie. Zasługuje na waszą opiekę.
Rozumiem panią,
ale nie mogę prosić personelu, żeby zajmował się pani córką…
Ja to zrobię.
Odseparujemy pacjentkę.
Myślę, że możemy się nią zaopiekować.
Bardzo panu dziękuję.
Dobrze.
Dziękuję za gotowość.
Mówiąc wprost, nie ma na to lekarstwa.
Nie wiemy, jak długo wytrzyma.
Może kilka miesięcy.
Może kilka tygodni, a nawet tylko kilka dni.
Przepraszam, że przychodzę, ale jestem zdesperowana.
Wcześniej myślałam, że jest w portowym gangu,
ale obawiam się, że wplątał się w coś groźniejszego.
Bardzo się martwię. To mój najstarszy syn.
Gdyby coś mu się stało…
Miałam nadzieję, że mógłby pan z nim porozmawiać.
Skąd pomysł, że coś wskóram?
Lepszy byłby pastor Yoo.
Ale pan jest młodszy, bardziej energiczny.
Lepiej go pan zrozumie.
Dopiero zacząłem, nie mogę…
Nie odpowiada już na moje pytania.
Mówi, że im mniej wiem, tym lepiej.
Co to może oznaczać?
Straciłam tu już męża.
Jeśli stracę też syna…
Proszę się nie martwić.
Pójdę do niego.
Wiem, że niektórzy uważają pana za zbyt młodego
i nieobytego, bo dorastał pan w dobrze sytuowanej rodzinie,
ale ja się cieszę, że jest pan z nami.
Dziękuję, ale muszę się dopiero wykazać.
Zrobię, co w mojej mocy.
Przemówi mu pan do rozsądku. Wiem o tym.
Dziękuję.
Chodźmy.
Więc matka postanowiła spróbować z tobą.
Matczyna miłość tak łatwo nie gaśnie.
Bądź za nią wdzięczny.
Muszę gdzieś iść.
Odprowadzę cię.
Jak chcesz.
Codziennie tędy chodzę
i widzę, jak długo żyłem z zamkniętymi oczami.
Słyszałem o twoim ojcu.
Ile miałeś lat, kiedy zmarł?
Czternaście.
Musiało być ci ciężko
zarabiać tak szybko na rodzinę.
Czy ktokolwiek tutaj miał inaczej?
Wystarczy spytać.
Ale skąd ty miałbyś to niby wiedzieć?
Powinnaś jechać do Ameryki.
Tam się na tym lepiej znają.
Ojciec mojego kolegi ze studiów jest znanym chirurgiem.
Skontaktuję się z nim.
Słuchasz mnie?
Hana, słuchaj mnie.
Jest jak jest.
Co?
Byłeś jedynym czternastolatkiem, który tak mówił.
Nie pojadę do Ameryki.
To co zamierzasz zrobić?
Zostanie tu nic nie zmieni.
Po prostu umrę.
Solomonie, dalej nie znasz się na żartach.
To takie słodkie.
Ale nigdy nie dostrzegałeś prawdziwej istoty rzeczy.
Nigdy.
Czas otworzyć oczy, pastorze.
Ci mężczyźni i ja
idziemy do piachu…
Po co?
Żeby metro mogło wozić więcej pracowników szybciej i dalej.
Żeby harowali tak jak my.
Ale czy prosimy o nagrody?
Chcemy mieć cokolwiek, co odróżni nas od zwierząt srających na ulicy.
Rozumiem cię, naprawdę.
Ale mówisz o tym tak otwarcie…
Nie tylko twoja rodzina,
ale my wszyscy poczujemy uderzenie ich młota.
Wszyscy!
Myślisz, że o tym nie wiem?
Że w snach nie nawiedza mnie twarz matki
i nie budzę się ze łzami w oczach?
Myślę o wszystkich. O moim rodzeństwie,
a nawet o obcych, których jeszcze nie poznałem.
Ale jeśli pozwolę, żeby kształtował mnie strach…
nie rozpoznam już własnych konturów.
Czy nadal będę miał wtedy ciało?
A czy bez ciała mogę być nadal człowiekiem?
Solomonie…
kiedy wyjechałeś do Ameryki…
chodziłam patrzeć na domy bogaczy i wyobrażałam sobie…
jak wspaniale byłoby dorastać w takiej rodzinie.
Ich dzieci na pewno
nie czuły nigdy pustki, wiedząc, że nic dobrego z nich nie wyrośnie.
Zaraziłam się od jednego gościa z takiej rodziny.
Wiesz,
takiego, który lubi się chwalić samurajskimi przodkami i innymi bzdurami.
Po co mi to mówisz?
Bo musisz wiedzieć, jak wyglądało moje życie.
I musisz zobaczyć, jak skończyłam.
Hany, którą znałeś, już nie ma.
Nie jesteśmy ludźmi. Nie dla nich.
To upokorzenie sprawia, że pijemy,
kłócimy się,
a po powrocie do domu bijemy żony.
Tam przynajmniej wiemy, że nie jesteśmy najniżej.
Pod nami jest ktoś jeszcze.
Przestrzegamy ich zasad,
a i tak marzniemy i głodujemy.
Czas złamać te zasady.
Uważaj, co mówisz.
Ludzi aresztowano za znacznie mniej.
Wciąż tego nie widzisz, co?
Może to przez ten garnitur.
Czekaj.
Co mam powiedzieć twojej matce?
Powiedz, że jej syn jest wdzięczny za matczyną miłość.
Popatrz na mnie.
Nigdy nie będziesz jednym z nich,
nawet elegancki i wykształcony.
Mogą otworzyć drzwi na tyle szeroko,
żebyś myślał, że masz szansę,
ale nie daj się oszukać.
Ciężki dzień?
Znam pana. Nazywa się pan Mamoru Yoshii.
Ja też o tobie słyszałem. Chłopak, który zatopił umowę.
Tak o mnie mówią?
Ja też nie mam za dobrej reputacji.
Myślę, że mamy…
dużo ze sobą wspólnego.
Jak się czujesz?
Nie martw się o mnie.
Kobiety rodzą od zawsze. Lepiej idź.
Znajdź szybko Yoseba.
Kyunghee się martwi.
Tak, znajdź go.
W takich chwilach bywa lekkomyślny.
Wiesz, dokąd mógł pójść?
Do baru przy przystanku.
Ale proszę, nie osądzaj go zbyt surowo.
Nie martw się, naprawię to.
Wiecie, kim jestem?
Jestem arystokratą!
Pochodzę z jednej z najstarszych rodzin w Pjongjang!
O rany, jesteś arystokratą? Nie gadaj.
Ja też jestem arystokratą!
Ten dżentelmen również.
I ja należę do arystokracji!
Będziesz się ze mnie naśmiewał?
Mój szef na mnie polega.
Czy to samo można powiedzieć o twoich brudnych świniach?
Chyba jest raczej odwrotnie.
Zawsze się zastanawiałem,
jak ci się udało tak długo utrzymać tę robotę.
Kim jesteś? Japońskim szpiegiem?
A może złodziejem?
Yoseb!
Co ty tu robisz?
To ona cię wysłała?
Sunja rodzi.
Idź.
Chcę to dopić do końca.
Na nic się tam nie przydam.
Użalasz się teraz nad sobą.
Hej! Proszę tu polać!
Co ty tu robisz? Idź do żony.
To ona kazała mi po ciebie iść.
A co z tobą? Też jesteś arystokratą?
Jaka to teraz różnica?
To tutaj nic nie znaczy.
Sukinsyn.
Właśnie tego chcą.
Zwrócić nas przeciw sobie.
Hej, naprawdę wierzysz, że jesteśmy teraz wszyscy tacy sami?
Ty, który miałeś służącego?
A gdzie on teraz jest?
Trud naszych rodziców na nic się nie zda, jeśli będziemy rozwodzić się nad utratą.
To głupota, bracie.
Po co walczyć między sobą?
Rodzina w ciebie zainwestowała.
Choate, Yale. Drogie résumé.
U pana było podobnie.
UCLA, prawo na Stanfordzie.
A teraz obaj wróciliśmy.
Podobno salon pachinko twojego ojca prosperuje.
Czemu nagle mówi pan o pachinko?
Ta gra mnie interesuje.
Czemu? Jest dobra dla ludzi, którzy nie mają innych opcji.
Może kiedyś tak było.
Nie nadążam.
Chce pan wejść w biznes pachinko?
Nie tutaj.
Przez ludzi takich jak twój ojciec rynek jest zatłoczony.
Ale w Korei, Tajlandii, Makau…
Kto wie? Może nawet w Vegas.
A jak ten pański wielki plan
wygląda od strony prawnej?
Pytasz, czy jest legalny?
Tak.
Bardzo…
Bardzo kochałem dziadka,
ale nie jest tak, że nie wiedziałem, kim był
ani czym się zajmował.
Nie neguję tego.
Dla świata mógł być złoczyńcą,
ale dla mnie
był kimś, kto ocalił mnie
przed ojcem-narkomanem,
jego własnym synem.
Chcę przez to powiedzieć…
że nie wstydzę się swojego dziadka,
ale…
nim nie jestem.
Tacy jak my
nie muszą pozostawać w cieniu rodziny.
Już nie.
Zastanów się nad tym.
Gdzie twój chłopak yakuza?
To, że ma salon pachinko, nie znaczy jeszcze, że należy do yakuzy.
Przyjechaliśmy szybko,
więc wrócił po potrzebne rzeczy.
Zawsze mnie to zastanawiało.
Na pewno mógł przebierać w kobietach,
mimo że jest Koreańczykiem.
Dlaczego wybrał ciebie?
I nie zostawił cię, nawet kiedy się dowiedział,
jak często rozkładałaś nogi dla innych.
Nie wysilaj się.
Nie zmusisz mnie do kłótni.
Więc będziesz tylko zanudzać mnie do śmierci?
W takim razie przynieś mi nóż, to od razu się zabiję!
Babciu,
ty też przyszłaś.
Cholerny zjazd rodzinny.
Idź mi kupić kawę.
Etsuko wydała dużo pieniędzy, próbując cię znaleźć.
Koreańczycy i ich obsesja na punkcie pieniędzy.
Wszyscy jej mówili, że nie ma szans,
ale nie chciała się poddać.
Żadna matka nie porzuca nadziei, kiedy chodzi o jej dziecko.
Po co tu przyszłaś?
Powiedz prawdę. Nawet jej nie lubisz.
Nie mogłaś też znieść, że jestem z twoim kochanym wnukiem.
Wiem, że o nas wiedziałaś.
Babciu,
wszyscy myślą, że jesteś taka święta.
Ale gdyby Solomon dowiedział się,
że to ty kazałaś mi uciec,
jak sądzisz, co by powiedział?
No co?
Nie pamiętasz, co powiedziałaś, kiedy Solomon wyjechał do Ameryki?
Powiedziałaś, że to dobrze, że się od nas uwolnił,
bo gdyby został, tylko byśmy go zniszczyli.
Mówiłaś o mnie. Ja bym go zniszczyła.
Od tamtej pory nienawidzę cię za to,
choć wiem, że miałaś rację!
Myślałaś, że mówiłam o tobie?
Mówiłam… o sobie.
O sobie?
Kiedyś miałam innego syna.
On też był dobry.
Ale ponieważ zniszczyłam jego życie…
już go nie ma.
Dlaczego dziecko nie idzie?
Nie wiem.
Dość tego!
Jak mamy spać w tym hałasie?
Nie może tu pani tak wpadać!
Patrz na te biodra!
Co pani robi?
Odbierałam porody świń i wiem, jak to działa.
Pomóż mi.
Chodź tu!
Posłuchaj mnie! Przynieś czystą pościel i i wodę. Już!
Stań na nogach!
Nie mam już siły.
Przyj!
Razem!
Mamo!
Jeszcze!
W tym trudnym świecie
Jaka pozostaje nam nadzieja?
Czy nie wystarczą nam już
Bogactwo i pomyślność?
Zdrowie!
Rutynowa inspekcja.
Muszę sprawdzić pańską torbę.
- Proszę wstać. - W czym problem?
Nic złego nie zrobiłem.
Muszę sprawdzić pańską torbę.
To tylko ubrania robocze.
Proszę mi ją dać.
Hej, co pan ma w kieszeniach kurtki?
Proszę wstać.
No już.
Proszę. To dla moich świń.
Siedź.
Musisz mocniej przeć. Dobrze ci idzie.
Brawo. Jeszcze tylko trochę!
Musisz przeć, żeby dziecko wyszło.
- Już nie mogę. - No już, jeszcze raz!
Dasz radę.
Sunjo, jesteś silna.
Jeszcze raz! Trochę mocniej.
Wtedy dziecko wyjdzie.
Wyjdzie. Przyj!
Bardzo dobrze.
Jak mogliśmy tak siedzieć?
Pomyśleć, że nic nie zrobiłem…
Oczywiście, że nic!
Na tym polega przetrwanie.
Czemu masz wszystko dźwigać?
Jak długo jeszcze będziesz to robił? Nie dość wycierpiałeś?
Zlitowałeś się nad taką dziewczyną, przyjąłeś ją do domu…
Przestań już!
Nie możesz tak mówić o Sunji.
Nie pozwolę na to.
Przepraszam. To były złe słowa.
Nie chodzi tylko o słowa,
ale też o twoje myśli.
Bracie…
prawie w tym roku umarłem.
Zamiast tego stoję tu przed tobą,
właśnie dzięki Sunji.
Nie wiesz, co zrobiła ani do czego jest zdolna.
Ale ja wiem.
Idzie!
Przyj jeszcze!
Jeszcze jeden raz!
Widzę główkę. Dziecko już idzie!
Dzięki Sunji mam poczucie…
że moje życie…
może mieć jakieś znaczenie.
Nie na wielką skalę,
ale czuję, że mogę coś zrobić.
Nie chcę, żeby moje dziecko dorastało w takim świecie.
Chcę, żeby…
rozpoznawało kontury swojego ciała
i żeby rozkwitało.
Czy nasze dzieci nie zasługują chociaż na to, bracie?
Ty zasługujesz.
I ja też.
Sunjo, to chłopiec.
Znam tę twarz.
Moja matka.
Mój ojciec.
Znam go.
Chodź, poznaj swojego syna.
Syna?
Mój syn.
I pomyśleć, że zmieniają się w nas.
Szwagrze…
nadasz dziecku imię?
Ja?
Nie zasługuję na ten zaszczyt.
Jesteś głową tej rodziny.
To nie zaszczyt, a obowiązek.
Ten, który otworzył nowy świat…
który zachował wiarę…
kiedy inni ją stracili.
Nazwijmy go Noa.
Czy…
jestem dla ciebie ohydna?
Martwię się tylko o to… że cierpisz.
Wciąż jesteś moją Haną.
Nic tego nigdy nie zmieni.
Jest więcej?
Nie wiedziałam, jak bardzo jestem głodna.
Zawsze jest więcej. Jedz.
Babciu, skąd to wszystko masz?
W hotelu była przenośna kuchenka.
Dodatki przyniosłam z domu.
Dodatki przyniosłaś z domu?
Nie wiedziałam, jak długo tu będziemy.
Patrz, ile mieści się w tym pudełku.
- Jedz. - Nie jestem głodny.
Musisz mieć teraz siłę.
- Jedz. - Mówiłem, że nie chcę.
Bank mnie zwolnił,
bo powiedziałem pani Han, żeby nie podpisywała.
To twoja wina.
Pożałowałem jej
i zrobiłem się słaby.
To nie jest słabość.
Cokolwiek to było,
zniszczyło mnie.
Tak ciężko na to pracowałem.
Naprawdę myślisz, że miałeś ciężkie życie?
Ty też?
Masz mi za złe,
że miałem więcej i nie cierpiałem tak jak ty?
Pewnie. Masz rację.
Nigdy w tym nie wygram.
Ja też miałam wybór.
Dawno temu.
Mogłam mieć wielkie bogactwo, ale je odrzuciłam.
To było przed wojną.
Zanim poślubiłam twojego dziadka.
Czemu je odrzuciłaś?
Jak mogłam prowadzić dwa życia?
Jedno, o którym mogłam mówić, i drugie, w ukryciu.
To ma znaczenie.
Ważniejszy od sukcesu
jest sposób, w jaki go osiągnąłeś.
Wiem, babciu.
Staram się.
Spóźnisz się.
Czemu nie nosisz już garnituru?
Bóg mnie w nim nie potrzebuje.
Tak jest wygodniej.
O co chodzi?
Mam teraz syna.
To, w czym ty zawiodłaś,
udało się innej kobiecie.
Słuchasz mnie?
Niektóre kobiety są bardziej usłużne, prawda?
Nie muszę jej przed tobą tłumaczyć.
Ale dzięki temu
zostajesz zwolniona z małżeńskich obowiązków.
Pewnie się cieszysz.
Wiem, że to małżeństwo jest dla ciebie przekleństwem.
Jest to pewna ulga.
Ale i tak już za późno.
Moje ciało…
splamiłeś je już.
Ale…
twój ukochany syn…
Ciekawe, co o tobie będzie myślał?
Napisy: Marzena Falkowska