(berbahasa Jepun) Solomon, tunjuk pada Tetsuya.
Ya, saya sedang tengok.
Solomon, siapa dia?
Hana.
Awak patut beritahu awak mahu datang.
Mujurlah saya datang.
Sekarang perempuan di sana tahu awak milik saya.
Kenapa dengan dia?
Solomon, lihat.
Saya tak ada duit hari ini.
Lihat.
Nasi ini keras.
Jangan sentuh jika awak tak mahu beli.
Ia dibungkus untuk disentuh.
Awak rasa Amerika begini?
Seperti kedai mudah beli?
Semua dah dibungkus, sedia untuk dibeli. Ada banyak pilihan. Saya sukakannya.
Hei.
Kita patut lari ke Amerika bersama-sama.
Apa maksud awak? Kita tiada duit sebanyak itu.
Duit senang didapati, jika kita tak peduli sumbernya.
Sudah tentu sumbernya penting.
Solomon yang baik.
Keluarga awak besarkan awak terlalu baik. Awak akan ada kehidupan membosankan.
Saya tak begitu.
Saya mahu lihat semuanya.
Hawaii. Paris. Penguin.
Paling penting, Hawaii.
Nagano-san,
mak selalu puji awak pandai.
Tapi awak sudah berkahwin, bukan? Peluangnya terlepas.
Saya pernah rasa ayam goreng ibu awak, Hana-chan.
Beritahu dia saya yang terlepas.
GULA-GULA
Jangan.
Buktikan yang saya lebih bermakna berbanding perempuan di sekolah tadi.
Awak tahu saya suka awak.
Lakukannya.
Tunggu, ada apa dalam poket awak?
Lari!
Hana!
Nagano-san, saya yang ambilnya!
Awak jadi pencuri!
- Awak tak malu? - Maaf. Saya akan bayar.
Kehidupan dia cukup sukar dengan ibu tunggal.
Saya janji kami takkan kembali!
Awak tak boleh terlepas begitu saja!
Saya tahu cara uruskan budak seperti awak.
Awak tak guna!
Helo? Saya tangkap pencuri dalam kedai saya. Sila tahan dia.
Tolong, ayah akan marah saya!
Seorang pembuat kacau Korea lagi.
Saya mahu dia ditangkap.
Sekarang.
Tapi mereka takkan menyesal jika saya tak buat sesuatu.
Datang cepat.
Solomon, berhenti!
Jangan lakukannya! Solomon!
Awak cedera?
Tidak, saya okey.
Awak ayahnya?
Dia tak pernah buat begini.
Sebab itu kami panggilnya kesalahan pertama.
Ini cara ia bermula.
Tidak, dia takkan lakukannya lagi.
Saya janji.
Pemilik kedai minta kami beritahu sekolahnya…
Tapi dia akan digantung sekolah!
Mungkin dibuang sekolah.
Tapi dia dah lakukan jenayah.
Ia cuma gula-gula!
Saya tahu dia salah
dan saya akan tegur dia dengan tegas.
Saya minta awak tolong lepaskan dia.
Helo?
Ya, saya sedang uruskan hal itu.
Kenapa?
Tapi pencuri barang kedai patut…
Baiklah.
Ya. Saya faham.
Pandang saya.
Nampaknya awak ada kawan yang berkuasa.
Awak boleh pergi sekarang.
- Begitu saja? - Saya diarahkan untuk lepaskan dia.
Siapa yang hubungi mereka?
Itu sudah tak penting.
Beritahu ayah.
Kenapa awak buat perkara begitu?
Sebab dia, bukan?
- Bukan! - Beritahu ayah yang sebenar.
Ia tiada kaitan dengan Hana.
Baik.
Ayah percayakan awak.
Perkara begini tak boleh berlaku lagi.
Tapi awak tetap dihukum.
Ayah akan hantar awak ke Amerika.
- Ayah sudah buat keputusan. - Saya tak mahu!
Awak tahu ibu awak tak mahu awak membesar di sini.
Tapi ayah mahu awak bersama ayah. Ayah pentingkan diri sendiri.
Sekarang ayah tahu yang ayah salah.
Saya tak boleh tinggalkan Hana!
Awak tahu keadaan malam ini boleh jadi lebih teruk?
Saya tak mahu pergi. Sini rumah saya.
Awak akan sentiasa dianggap pencuri di sini. Awak akan pergi.
Nenek awak akan sedih,
tapi ayah akan yakinkan dia ini yang terbaik untuk awak.
Masuk.
BERDASARKAN BUKU OLEH MIN JIN LEE
(berbahasa Korea) Awak sudah hilang akal?
Awak tahu jenis wanita yang ke tempat begitu?
Perlahankan suara awak.
Seluruh kawasan ini sudah tahu!
Awak fikir bagaimana saya tahu?
Kami cuma mahu membantu.
Saya bukan lagi ketua keluarga ini?
Sebab itu yang awak tunjukkan kepada semua!
Bukan begitu.
Sudah tentu awak ketua.
Awak pula tak ada rasa malu?
Keadaan di sini sudah cukup sukar untuk orang kita…
tanpa awak berdua bertindak tanpa rasa malu.
Patutlah mereka bersangka buruk tentang kita!
Dia tak ada kaitan dalam hal ini.
Ia idea saya seorang.
Kami tiada masalah begini sebelum awak masuk rumah ini.
Apa saya nak buat sekarang?
Bagaimana saya mahu tunjuk muka,
jika ada wanita dungu bayar hutang saya?
Saya dianggap dayus!
Kenapa awak cakap begini?
Awak dapat jam itu dari mana?
Ibu saya beri kepada saya.
Ibu awak?
Seorang balu yang urus rumah penginapan ada jam begitu?
Saya rasa rimas di sini.
Kami tahu kami salah. Kami minta maaf.
Tolonglah balik.
- Sunja! - Tak mungkin.
Belum masa untuk bayi ini lahir.
Malangnya, tak banyak yang kami boleh lakukan.
Anak awak sudah lama sakit.
Pada tahap sekarang, dia sudah tak boleh dibantu.
Jika ada khabar angin kami ada pesakit AIDS di sini…
Itu bermakna kami tak bersedia untuk menjaga dia.
Tolong jangan cakap begitu.
Saya nasihatkan awak rawat dia di rumah.
Doktor keluarga untuk melindungi dia…
Tidak. Dia patut dapat jagaan di sini.
Saya faham perasaan awak.
Tapi saya tak boleh minta pekerja saya menjaga anak awak…
Saya akan rawat dia.
Mari pindahkan pesakit ke sayap berasingan.
Saya rasa kami boleh jaga anak awak.
Terima kasih banyak.
Baiklah.
Terima kasih sebab menawarkan diri.
Sebenarnya, tiada penawar.
Kami tidak tahu berapa lama dia boleh bertahan.
Ia mungkin berbulan.
Mungkin berminggu atau berhari.
Maaf sebab jumpa awak begini, tapi saya terdesak.
Pada mulanya saya sangka dia bersama kumpulan budak lelaki di dok,
tapi sekarang saya risau dia terbabit dengan sesuatu lebih bahaya.
Saya sangat risau. Dia anak sulung saya.
Jika sesuatu berlaku padanya…
Saya harap awak boleh pujuk dia.
Kenapa awak fikir saya boleh pujuk dia?
Paderi Yoo lebih sesuai.
Tapi awak lebih muda dan bertenaga.
Awak akan lebih fahami dia.
Saya cuma pelatih. Saya tak boleh…
Dia sudah tak jawab soalan saya.
Dia cakap lebih selamat jika saya tak tahu.
Apa maksud dia?
Saya sudah kehilangan suami di sini.
Jika saya kehilangan anak…
Jangan bersedih.
Saya akan jumpa dia.
Saya tahu ada orang fikir awak terlalu muda,
terlalu jahil sebab awak dibesarkan dengan mewah,
tapi saya rasa kami bertuah sebab ada awak.
Terima kasih, tapi saya masih perlu buktikan diri saya.
Saya akan cuba yang terbaik.
Saya tahu awak boleh pujuk dia.
Terima kasih.
Mari pergi.
Jadi mak saya minta tolong awak juga.
Kasih sayang seorang ibu takkan mudah luntur.
Bersyukurlah.
Saya perlu pergi tempat lain.
Saya akan menemani awak.
Baiklah.
Saya berjalan di jalan ini setiap hari,
dan saya teringat saya hidup tanpa menyedari keadaan sekeliling saya.
Saya dengar tentang ayah awak.
Berapa umur awak semasa dia meninggal dunia?
Empat belas.
Pasti tanggungjawab awak berat,
begitu muda perlu menyara keluarga.
Siapa di sini tanpa kisah begitu?
Tanya sesiapa saja.
Orang seperti awak takkan tahu.
Awak patut pergi Amerika.
Mereka lebih maju dalam hal ini.
Ayah kawan saya di kolej seorang pakar bedah terkenal.
Saya akan hubungi dia.
Awak dengar cakap saya?
Hana, dengar cakap saya.
Beginilah keadaannya.
Apa?
Awak saja budak 14 tahun yang cakap begitu, Solomon.
Saya takkan pergi ke Amerika.
Jadi apa awak mahu buat?
Tinggal di sini takkan ubah apa-apa.
Biarlah saya mati saja.
Solomon, awak masih tak pandai bergurau.
Awak sangat comel.
Tapi awak tak pernah sedar perkara sebenar, bukan?
Tak pernah menyedarinya.
Awak perlu tahu perkara sebenar, Paderi.
Saya dan semua lelaki itu,
kami masuk ke bawah tanah…
Kenapa?
Supaya kereta api bawah tanah boleh bawa pekerja pergi lebih jauh dan lebih laju.
Supaya mereka boleh bekerja keras seperti kami.
Awak ada dengar kami minta ganjaran?
Apa-apa saja untuk bezakan kami dengan haiwan di tepi jalan.
Saya faham maksud awak.
Tapi cakap dengan sangat terbuka begini…
Kesannya bukan pada awak
dan keluarga awak saja, mereka hukum kita semua.
Mereka semua!
Awak fikir saya tak tahu?
Awak tak fikir saya bermimpi muka ibu saya,
buat saya terjaga dengan tangisan?
Saya fikirkan mereka semua. Adik-adik saya,
serta orang asing yang saya belum jumpa.
Tapi jika saya biarkan rasa takut mempengaruhi saya…
Saya takkan kenal diri saya sendiri.
Bagaimana saya mahu anggap itu diri saya?
Kemudian bagaimana saya mahu anggap diri saya lelaki?
Solomon…
selepas awak pergi ke Amerika…
saya selalu tenung rumah mewah dan bayangkan…
betapa hebatnya dapat membesar dalam keluarga begitu.
Anak-anak daripada keluarga begitu
pasti tak pernah rasa kekosongan yang mereka takkan berjaya.
Saya berjangkit daripada lelaki yang membesar dalam keluarga begitu.
Awak tahu,
orang yang suka berlagak tentang moyang samurai mereka.
Kenapa awak beritahu saya?
Sebab awak perlu tahu kehidupan saya.
Awak perlu nampak diri saya sekarang.
Hana yang awak kenal sudah tiada.
Mereka tak anggap kita sebagai manusia.
Sebab rasa malu ini kita minum arak
dan berlawan,
kita pukul isteri apabila balik.
Kita tahu kita berkuasa di rumah.
Ada orang lebih rendah.
Kita hidup dengan peraturan mereka,
tapi kita masih kesejukan dan kelaparan, bukan?
Kita perlu tamatkan peraturan itu.
Hati-hati dengan kata-kata awak.
Ada lelaki ditahan walaupun tak bercakap begitu.
Awak masih tak faham, bukan?
Mungkin sebab sut awak.
Tunggu.
Apa saya mahu beritahu ibu awak?
Beritahu dia, anak dia berterima kasih untuk kasih sayangnya.
Solomon, pandang saya.
Awak takkan dapat sertai mereka,
walaupun dengan pakaian mahal dan ijazah awak.
Mereka akan beri awak peluang secukupnya
untuk buat awak fikir awak berpeluang,
tapi jangan tertipu.
Nampaknya awak ada hari yang sukar.
Saya kenal awak. Awak Mamoru Yoshii.
Saya juga ada dengar tentang awak. Awak lelaki yang gagalkan perjanjian itu.
Mereka cakap begitu?
Saya juga tiada reputasi yang baik.
Rasanya kita berdua…
ada banyak persamaan.
Awak okey?
Jangan risau tentang saya.
Wanita sudah melahirkan sejak dulu, bukan? Pergilah.
Pergi cari Yoseb cepat.
Kyunghee sangat risau.
Ya, cari dia cepat.
Dia boleh jadi cuai apabila dalam keadaan begini.
Awak tahu ke mana dia pergi?
Dia ada di bar bawah hentian trem.
Tapi jangan terlalu marah dia.
Jangan risau, saya akan selesaikannya.
Awak tahu siapa saya?
Saya keturunan bangsawan!
Keluarga saya dari salah sebuah rumah paling lama di Pyongyang!
Awak bangsawan? Biar betul.
Saya pun bangsawan!
Dia juga sama.
Saya juga golongan bangsawan!
Siapa awak nak ejek saya?
Bos saya bergantung kepada saya.
Awak boleh cakap begitu tentang bos awak?
Saya nampak sebaliknya.
Saya selalu terfikir cara awak lakukannya,
bagaimana awak boleh bekerja begitu lama?
Siapa awak? Perisik orang Jepun?
Atau pencuri?
Yoseb!
Apa awak buat di sini?
Dia suruh awak ke sini?
Sunja sedang sakit bersalin.
Pergi.
Saya mahu habiskan minuman saya.
Saya tak diperlukan di sana.
Awak kasihankan diri awak.
Hei! Berikan satu cawan lagi!
Kenapa awak ada di sini? Pergi pada isteri awak.
Dia yang suruh saya cari awak.
Awak pun golongan bangsawan?
Itu penting sekarang?
Semua itu tiada makna di sini.
Tak guna.
Itu yang mereka mahu,
supaya kita saling bergaduh.
Hei, awak memang percaya kita semua sama sekarang?
Awak yang ada orang gaji untuk uruskan keperluan awak?
Mana dia sekarang?
Kesusahan ibu bapa kita juga sukar jika mengenangkan apa yang sudah tiada.
Itu benda yang dungu.
Apa gunanya kita saling bergaduh?
Keluarga awak jadikan awak satu pelaburan.
Choate, Yale. Resume yang mahal.
Awak juga sama.
UCLA, Kolej Perundangan Stanford.
Sekarang kita berdua sudah kembali.
Saya dengar kedai pachinko ayah awak semakin maju.
Kenapa tiba-tiba bercakap tentang pachinko?
Saya berminat dengan pachinko.
Kenapa? Ia untuk orang yang tiada pilihan lain.
Mungkin pada masa lampau.
Saya tak faham.
Awak mahu kita menceburi perniagaan pachinko?
Bukan di sini.
Pasaran terlalu padat sebab orang seperti ayah awak.
Tapi di Korea, Thailand, Macau.
Mungkin juga Vegas.
Idea hebat awak ini,
ia sah?
Maksud awak dari segi undang-undang?
Ya.
Saya…
Saya sangat sayang datuk saya.
Tapi bukannya saya tak tahu siapa dia,
atau urusan dia.
Saya tidak menafikannya.
Orang lain mungkin anggap dia penjahat,
tapi pada saya,
dia lelaki yang selamatkan saya
daripada ayah saya yang ketagih dadah,
anaknya sendiri.
Maksud saya…
saya tak malu dengan datuk saya.
Namun…
Kami tidak sama.
Orang seperti kita,
tak perlu ikut jejak langkah keluarga.
Sudah tidak perlu lagi.
Cuba awak fikir.
Mana kekasih yakuza mak?
Dia bukan yakuza hanya sebab dia ada kedai pachinko.
Kami datang tergesa-gesa,
jadi dia balik untuk ambil barang diperlukan.
Saya selalu berfikir.
Saya pasti dia ada ramai wanita boleh dipilih,
walaupun dia orang Korea.
Tapi kenapa dia pilih mak?
Dia tidak tinggalkan mak walaupun selepas dengar
mak pernah bersama ramai lelaki.
Jangan bercakap.
Mak takkan bergaduh dengan awak.
Jadi mak akan buat saya bosan sehingga saya mati?
Jika begitu, bawakan saya pisau dan saya akan mati sekarang!
Nenek,
nenek pun datang.
Ini perjumpaan semula keluarga.
Pergi belikan saya kopi.
Etsuko-san habiskan banyak duit untuk cari awak.
Orang Korea memang pentingkan duit.
Semua orang cakap tiada harapan,
tapi dia tak berputus asa.
Tiada ibu sanggup berputus asa untuk anaknya.
Kenapa nenek datang?
Berterus-terang saja. Nenek tak sukakan mak.
Sama seperti nenek benci saya bersama cucu kesayangan nenek.
Saya tahu nenek tahu tentang saya dan Solomon.
Nenek,
semua orang sangka nenek sangat baik.
Tapi jika Solomon dapat tahu
nenek yang suruh saya lari dari rumah,
nenek rasa apa dia akan cakap?
Apa?
Nenek tak ingat kata-kata nenek selepas Solomon pergi ke Amerika?
Nenek cakap lebih baik dia pergi jauh daripada kita.
Sebab kita hanya rosakkan dia jika dia masih di sini.
Nenek maksudkan saya. Saya akan rosakkan dia.
Saya bencikan nenek sejak nenek cakap begitu,
walaupun saya tahu nenek betul!
Awak fikir nenek cakap tentang awak?
Nenek cakap tentang diri sendiri.
Nenek?
Nenek pernah ada seorang anak lelaki.
Dia juga seorang yang baik.
Tapi sebab nenek rosakkan kehidupannya…
dia sudah tiada sekarang.
Kenapa dia masih belum lahir?
Saya tak tahu.
Cukuplah!
Bagaimana orang mahu berehat jika bising begini?
Awak tak ada hak untuk masuk ke sini!
Lihatlah pinggulnya!
Apa awak buat?
Saya tahu caranya sebab pernah sambut kelahiran banyak khinzir.
Tolong saya.
Ayuh!
Dengar! Ambil lebih banyak kain bersih dan air. Sekarang!
Berdiri!
Saya sudah tiada tenaga.
Teran!
Bersama-sama!
Mak!
Teran lagi!
Di dunia penuh masalah
Apa harapanmu?
Bukankah sudah cukup kau nikmati
Kekayaan dan kejayaan?
Minum!
Polis Tinggi Khas. Pemeriksaan rutin.
Saya perlu periksa beg awak.
- Berdiri. - Ada masalah?
Saya tak buat salah.
Beri saya beg awak. Saya perlu periksa dalamnya.
Cuma ada pakaian kerja saya.
Beri kepada saya sekarang.
Hei, apa dalam poket kot awak?
Berdiri.
Cepat.
Tolonglah. Ini untuk khinzir saya.
Jangan bergerak.
Awak perlu teran lebih kuat! Awak buat dengan baik.
Awak buat dengan baik. Sedikit lagi!
Awak kena teran supaya bayi keluar.
- Saya sudah tak boleh teran. - Ayuh, sekali lagi!
Awak boleh lakukannya.
Sunja, awak kuat.
Ayuh, sekali lagi! Sedikit lagi.
Kemudian bayi akan keluar.
Dia akan keluar. Teruskan meneran!
Awak buat dengan baik.
Kenapa kita duduk saja di sana?
Apabila fikir saya tak buat apa-apa…
Tentulah awak tak buat apa-apa!
Itu dipanggil bertahan.
Kenapa awak perlu selesaikan semuanya?
Berapa lama awak perlu buat begini? Awak sudah cukup sengsara, bukan?
Awak kasihankan gadis sepertinya, bawa dia ke rumah kita…
Berhenti!
Awak tak boleh cakap tentang Sunja begitu.
Saya tak benarkan.
Maaf. Kata-kata saya salah.
Bukan saja kata-kata awak,
tapi juga pemikiran awak.
Abang…
saya patut mati tahun ini.
Tapi saya berdiri di hadapan awak.
Saya masih hidup sebab Sunja.
Awak tak tahu apa dia sudah buat atau apa dia mampu buat.
Saya tahu.
Dia semakin dekat!
Teruskan meneran!
Sekali lagi, teran!
Saya nampak kepalanya. Bayi itu sedang keluar!
Saya ada satu perasaan, apabila bersama Sunja…
mungkin kehidupan saya…
boleh jadi bermakna.
Bukan sesuatu yang amat besar,
tapi saya seperti boleh buat sesuatu.
Saya tak mahu anak saya membesar dalam dunia begini.
Saya mahu anak saya…
mampu mengenali diri sendiri
dan saya mahu dia berjaya.
Anak-anak kita layak berjaya, bukan?
Abang
dan saya juga.
Sunja, awak dapat anak lelaki.
Saya kenal muka ini.
Ibu saya.
Ayah saya.
Saya kenal dia.
Mari lihat anak lelaki awak.
Anak lelaki?
Anak lelaki saya.
Mereka akan jadi dewasa.
Abang ipar…
boleh namakan bayi ini?
Saya?
Saya tak layak dapat penghormatan itu.
Awak ketua keluarga ini.
Ia bukan penghormatan, tapi tanggungjawab.
Dia yang membuka dunia baharu…
yang percaya…
apabila orang lain tidak percaya.
Mari namakan dia Noa.
Saya…
nampak hodoh pada mak?
Mak cuma risau awak sakit.
Awak masih Hana mak.
Itu takkan berubah.
Ada lagi?
Saya tak sedar yang saya sangat lapar.
Sentiasa ada lagi. Makanlah.
Mana nenek dapat semua ini?
Hotel ada dapur gas mudah alih.
Nenek bawa hidangan sampingan dari rumah kita.
Nenek bawanya dari rumah?
Nenek tak tahu berapa lama kita akan ada di sini.
Bekas bento ini boleh muat banyak makanan.
- Mari makan. - Saya tak lapar.
Awak perlu kekalkan tenaga awak.
- Makan. - Saya sudah cakap tak mahu makan.
Bank pecat saya
sebab saya suruh Pn. Han jangan tandatangan.
Nenek yang salah.
Nenek buat saya kasihankan dia
dan buat saya lemah.
Itu bukan kelemahan.
Walau apa pun ia,
ia musnahkan saya.
Semua usaha saya selama ini.
Awak fikir kehidupan awak sukar?
Sekarang nenek pun sama.
Nenek bencikan saya
sebab memiliki apa yang nenek tiada atau tak sengsara seperti nenek?
Baiklah. Nenek betul.
Saya takkan dapat lawan itu.
Nenek juga ada pilihan dulu.
Suatu masa lama dahulu.
Nenek boleh jadi sangat kaya, tapi nenek menolaknya.
Ini sebelum perang.
Sebelum nenek kahwini datuk awak.
Kenapa nenek tak ambilnya?
Bagaimana nenek mahu hidup dengan dua kehidupan berbeza?
Kehidupan yang nenek boleh ceritakan dan kehidupan yang perlu disorok.
Itu bermakna.
Lebih penting daripada kejayaan
ialah cara kita berjaya.
Saya tahu, nenek.
Saya sedang cuba.
Awak akan lambat.
Kenapa awak sudah tidak pakai sut?
Tuhan tak perlukan saya pakai sut.
Begini lebih selesa.
Kenapa?
Saya sudah ada anak lelaki.
Apa yang awak tak dapat beri,
telah diberi oleh wanita lain.
Awak mendengar?
Sesetengah wanita lebih mudah bertolak ansur, bukan?
Saya tak perlu beritahu awak tentang dia.
Tapi dengan ini,
awak dibebaskan daripada tanggungjawab perkahwinan awak.
Awak pasti gembira.
Saya tahu perkahwinan ini seperti sumpahan pada awak.
Rasanya ia agak menenangkan.
Tapi ia sudah terlambat.
Badan saya,
awak sudah rosakkannya.
Tapi…
anak lelaki kesayangan awak,
apa pendapatnya tentang awak?
Terjemahan sari kata oleh Nur Diyana Osman