คุณซุนจา
(ภาษาเกาหลี) คุณซุนจา
มาถึงแล้วครับ
(โอซาก้า) (ปี 1931)
การเดินทางอาจไม่ราบรื่นเท่าไหร่
แต่อีกเดี๋ยวก็ถึงบ้านพี่ชายผมแล้ว
อิสอัค!
พี่!
ทำไมถึงสูงอย่างนี้
ตอนฉันจากมา แกยังตัวกะเปี๊ยก
ขโมยความสูงของฉันไปหมด!
ผมสวดภาวนาหนักมากให้สูงน่ะ
พี่ครับ
นี่คุณซุนจา ภรรยาผม
ต้องยอมรับนะ ฉันกับพี่สะใภ้แก ประหลาดใจน่าดูตอนได้ข่าว
แถมตั้งท้องมาแล้วอีก
พวกเราได้พรประเสริฐ
เรามองว่าเป็นอย่างนั้น
ขึ้นเรือมาเป็นยังไงบ้าง
โล่งใจที่ได้กลับขึ้นบกค่ะ
และซาบซึ้งบุญคุณ ที่คุณจะอนุญาตให้ฉันอาศัย…
ไม่จำเป็นเลย เราครอบครัวเดียวกันแล้ว
แต่เราควรรีบไป
ถ้าไม่รีบพาแกกลับไป กุงงีต้องโกรธฉันมากแน่
ไม่ต้องค่ะ
ฉันถือเองได้
ไปกันเถอะ
(ปูซาน) (ปี 1989)
โห ดูที่นี่สิ!
รถเรามานั่นแล้ว
พี่ยังทำงานที่โรงงานอยู่รึเปล่า
อยู่ข้างนอกพูดญี่ปุ่นดีกว่า
ตอนนี้ฉันได้เป็นหัวหน้าคนงาน ที่โรงงานผลิตคุกกี้
เจ้านายก็ไว้ใจฉัน
อ้อ ดูนั่นสิ!
ตรงนั้นเขากำลังสร้างรถไฟใต้ดิน
เพิ่งเปิดสายแรกที่โตเกียวไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน
โอซาก้าจะเป็นเมืองที่สองของทั้งทวีปเอเชีย
นี่จะเปลี่ยนทุกอย่างเลยนะ
แค่นี้ก็รู้สึกเหมือนเรา ข้ามเวลามาอยู่ในอนาคตแล้ว
ดูนั่นสิ!
ตอนนั้นแม่แค่เจ็ดขวบ แต่ดำน้ำไปเก็บหอยเป๋าฮื้อได้ใหญ่กว่านี้อีก
ขายแพงอะไรขนาดนั้น!
สมัยนั้นคุณตาจะออกมา ดูแม่ดำน้ำเก็บหอยด้วยนะ
เอาสองตัวจ้ะ
ผมไม่เอาครับ
ใครบอกว่าแม่ซื้อเผื่อแกล่ะ
กินบุฟเฟ่ต์อาหารเช้าที่โรงแรมมา ไม่ได้หิวด้วยซ้ำนะ
แต่จะห้ามใจได้ยังไง
เจอปลาหมึกที่นี่ก็ต้องซื้อ
แม่ ผมบอกแล้วว่าอาหารเช้า รวมอยู่ในค่าเช่าห้อง
เขาเรียกว่าต้นทุนจมที่จ่ายไปแล้ว
มีแต่คนที่โตมากับเงินทอง ถึงจะคิดอะไรโง่ๆ แบบนั้น
มาเร็ว เอาอังคารป้าแกไปลอยกัน
คุณแม่!
ตามมาเร็วๆ!
เดินติดๆ แม่เอาไว้นะ!
พี่
ที่นี่มันอะไรกันน่ะ
ที่นี่คืออิไคโนะ
ย่านของพวกเรา
ฟังให้ดีนะ อิสอัค
ตอนนี้ยังมีสายลับอยู่ทั่ว
ฉันว่าแม้แต่ที่โบสถ์ก็น่าจะมี
แกต้องระวังตัวแจตลอดเวลา เข้าใจไหม
ฉันทำอะไรเนี่ย มาขู่ให้กลัวตั้งแต่คืนแรก
แกจินตนาการไม่ออกหรอกว่า ปีแรกของพวกเราลำบากแค่ไหน
ลองมองแถวนี้แล้วจะเข้าใจ
มีปากท้องต้องเลี้ยง แต่ไม่มีงานให้ทำ
ทุกคนหลังชนฝา
รู้ไหมว่าบ้านเราโดนยกเค้ามากี่ครั้งแล้ว
เวลาไปฟ้องตำรวจ พวกนั้นก็ไม่ขยับทำอะไร
พวกมันไม่คิดจะช่วยคนเกาหลีหรอก
แต่ถ้านับทุกอย่างแล้ว
เราก็เรียกว่าโชคดีกว่าคนอื่น
หลบไป! ไปสิ!
บอกแล้วว่าอย่าปล่อยหมูมาเพ่นพ่านแบบนี้!
ขี้หมู!
กลับมาแล้ว!
กุงงี!
หลังสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง กับสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
แคว้นแมนจูเรียและมองโกเลีย กลายเป็นเส้นเลือดใหญ่ของประเทศเรา…
อิสอัค!
ดูเธอสิ
แต่พี่สะใภ้เหมือนเดิมเลยนะครับ
เหมือนเดิมเหรอ
ฉันกลายเป็นยายแก่แล้ว
ซุนจาใช่ไหมจ๊ะ
เดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยน่าดู
รู้สึกเป็นยังไงบ้าง
ฉันยังไหวค่ะ
โปรดอย่าเป็นห่วงเลย
แต่คงหิวใช่ไหม
นั่งเลยจ้ะ
วันนี้นั่งกินเฉยๆ พอ
ฉันเตรียมของพิเศษ ไว้รับโอกาสพิเศษแบบนี้นะ
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
(โตเกียว)
อ้าว มาจริงด้วย!
ดูสีหน้าออก ได้ข่าวแล้วสินะ
แค่ดีใจที่ได้เจอนาย
ขอแนะนำให้รู้จักคู่หมั้นฉัน
นี่โซโลมอน เพื่อนร่วมห้อง จากสมัยเรียนโรงเรียนอินเตอร์
อ๋อ! คนที่ไปบุกอเมริกาจนสำเร็จ
ไม่ได้กลับมานาน โตเกียวเป็นยังไงบ้างคะ
เป็นเมืองที่มีเงินแต่ไม่มีเวลาใช้เงินครับ
เมืองที่เยี่ยมที่สุด
เห็นมะ เขาหว่านเสน่ห์ใส่สาวๆ เก่งเสมอ
พวกเราเลยงงกันมากว่า ทำไมเขาถึงฝังใจกับสาวคนเดียว
คนที่แรงๆ น่ะ…
- ฮานะ - ใช่ ฮานะ
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
ฮานะหายตัวไปเลย
ถ้านายชอบสาวแบบนั้น รู้นี่ว่าจะหาได้ที่ไหน
คุมิโกะนั่งเหงาอีกแล้วค่ะ
ผมบอกแล้วว่าอย่าชวนมา
เขาก็คอยแต่จะดึงความสนใจคุณ
พี่สาวน่ะ
นั่นเป็นสาเหตุที่เราต้องเลื่อนงานฉลองหมั้น
พ่อแม่แฟนอยากให้พี่สาวแต่งก่อน แต่ไม่มีใครเอา
แล้ว สถานการณ์เป็นไง
อาเบะซังกำลังเตะตัดขานาย ไม่ให้เข้าธนาคารทุกแห่งในโตเกียว
ใครจะสน ยังไงเดี๋ยวฉันก็กลับไปนิวยอร์กอยู่แล้ว
แน่ใจเหรอ
นายไปรู้อะไรมา
เปล่า อาจไม่มีอะไร
แต่ ทอม แอนดรูว์ส
เป็นฉันจะไม่ไว้ใจเขาขนาดนั้นหรอก
ปัญหาของเขาเองยังแก้ไม่สำเร็จเลย
ทั้งปัญหาด้านการเงินตัวเอง ยุ่งกับทรัพย์สินของลูกค้า
ไม่จริงมั้ง ดูไม่ใช่คนแบบนั้น
นั่นอาจเป็นสาเหตุที่นิวยอร์ก ส่งเขามาโตเกียวตั้งแต่ต้น
เพื่อให้เรื่องเงียบ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เขาต้องระวังไม่ให้หน้าที่การงาน เสียหายมากไปกว่านี้
นายคิดว่าเขาจะไล่ฉันออกเหรอ
เป็นนายจะไม่ทำเหรอ
ฉันก็จะพยายาม ปกป้องชื่อเสียงนายให้สุดความสามารถ
แต่เอาจริงๆ ฉันก็ไม่เข้าใจว่า นายทำแบบนั้นไปทำไม
ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ฉันต้องไปทักแขกคนอื่นๆ ก่อนละ เดี๋ยวกลับมาคุยกันนะ
นี่
ก่อนหน้านี้นายหมายความว่าอะไร
ตอนที่นายบอกว่า ฉันควรรู้อยู่แล้วว่าจะหาฮานะได้ที่ไหน
ฉันควรไปหาที่ไหน
คนอย่างฮานะจัง
เดาว่าน่าจะเป็นแถบโยชิวาระ
ข้างสถานีอุกุอิซึดานิ
ไง
น้องคิดอะไรของมัน
พูดเบาๆ หน่อยค่ะ
ไปแต่งงานกับผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไง
ยังเด็กอยู่เลย
ให้เวลาเขาปรับตัวก่อน
ตอนเรามาที่นี่เราแก่กว่าหล่อนรึ เราก็อายุพอๆ กันนั่นแหละ
แล้วตอนนั้นเราก็ทรมานมาก จำไม่ได้เหรอคะ
ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอย่างเดียว
หล่อนท้องแก่กว่าที่คิดด้วย
คุณก็สังเกตเหมือนกันใช่ไหมล่ะ
อิสอัคก็มักจะมองอะไรเป็นอุดมคติไปหมด
ผู้หญิงแบบนั้น…
อาจจะตั้งใจจับเขาตั้งแต่ต้น
คุณโยเซบ
เรารับคนที่เราไม่รู้จักเลยเข้ามาในบ้าน
คุณไม่กังวลหรือไง
ฉันน่าจะทำให้คุณพี่ผิดหวัง
เดี๋ยวพวกเขาก็เปลี่ยนใจ ไม่ต้องกลัวหรอก
แต่ที่นี่…
ให้ความรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ที่ของเราเลย
ผมก็รู้สึกแบบนั้น
ผมคิดมานานมาก
ว่าอยากเดินทางออกจากบ้าน
แต่เมื่อตอนนี้ออกมาแล้วจริงๆ…
ซุนจา ผมกลัวว่าสุดท้ายคุณจะเกลียดผม
เกลียดคุณเหรอ
ฉันจะเกลียดคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้ได้ยังไง
ผมไม่อยากให้นี่กลายเป็นบุญคุณระหว่างเรา
คุณไม่ได้เป็นหนี้อะไรผมทั้งนั้น
คุณพูดไว้เอง
ชะตาของฉันดูมืดมนมาก
แต่คุณไม่เคยกลัวที่จะเผชิญชะตานั้น
คิดผิดแล้วค่ะ
ตอนนั้นฉันกลัวสุดใจ
คุณไม่รู้ตัวจริงๆ
ใช่ไหม
คุณมีความทรหดกล้าหาญเหลือเกิน
จนกระทั่งผมหยิบยืมความกล้านั้น มาเป็นของตัวผมเอง
แต่คุณก็ยังมีความกล้าอีกเหลือเฟือ
และเด็กคนนี้…
เด็กคนที่จะรับช่วงชื่อตระกูลผม
เขาจะช่วยชีวิตผมไว้
ความตายจะทำอะไรผมไม่ได้
ไม่ว่าพี่ชายหรือพี่สะใภ้จะคิดอย่างไร พวกเขาก็คิดผิด
ผมต่างหาก ที่ต้องพยายามไม่เป็นภาระให้คุณ
คุณก็ประหม่าสินะ
วันนั้นฉันเห็นคุณด้วยนะ
ตอนที่เต้นอยู่กลางจัตุรัส
คุณก็อยู่ตรงนั้นเหรอ
อารมณ์แบบนั้นมาจากไหนกัน
ไม่รู้เลยครับ
ตอนเดินออกมาจากห้องประชุม
ผมอยากให้แผ่นดินแยกแล้วกลืนผมลงไป
แต่พอออกมาข้างนอกแล้ว ได้ยินเพลงนั้น…
มันอธิบายลำบากนะ
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะบินได้จริงๆ
ผมรู้สึกดีสุดๆ
แต่คุณก็ไม่ได้บินไปไหน
แรงโน้มถ่วงมากเกินต้านน่ะ
หรืออาจจะมีสาเหตุอื่น
หรือจะเป็นเพราะฮานะ
ผนังห้องทำงานบางน่ะค่ะ
คุณได้ยินหมดเลยเหรอ
ขอโทษค่ะ
ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง
แต่ก็ต้องยอมรับตรงๆ
ว่าฉันอยากรู้
เธอคงมีความหมายต่อคุณมากสินะ
เมื่อก่อนก็ใช่
แต่ก็ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว
พูดได้ว่าผมก็เริ่มจะลืมไปแล้ว
แต่จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์ตอนนี้
เรื่องคงไม่ได้กระทบใจคุณขนาดนั้น ถ้าไม่เหลือความรู้สึกอะไรแล้ว
ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก
เธอก็ติดอยู่ในใจผม
ผมอายุ 14 ปี
เธอเป็นลูกสาวของแฟนพ่อผม
สถานการณ์มันพิลึกมาก ผมรู้ดี
แต่นั่นอาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ติดใจ
คนบางคนก็มี…
พลังพิเศษที่จะทำให้เรามีแต่เขาอยู่ในใจ
ฮานะมีพลังแบบนั้น
ทำไมถึงเลิกกันคะ
ผมไปเรียนต่ออเมริกา
ไม่นานหลังจากนั้น…
เธอก็หนีออกไปจากบ้าน
ลองตามหาดูก็ได้นี่คะ
แต่อยากตามหารึเปล่า ผมเองก็ไม่รู้
ฮานะคนนั้นคงไม่ชอบ ตัวตนของผมในตอนนี้
แต่แบคซังชอบผู้หญิงซับซ้อนนี่คะ
อย่างคุณเจ้าของที่คนนั้น
เอ๊ะ ทำไมถึงพูดเรื่องนั้นขึ้นมา
ไม่ว่าเสนอเงินแค่ไหน คนแบบนั้นก็ไม่ยอมขายให้หรอก
ถ้าอย่างนั้น คิดว่านี่ เป็นแผนของเธอมาตั้งแต่ต้นรึเปล่า
แผนอะไร
ทำให้คุณต้องขายหน้าไงล่ะ
พอคิดดูดีๆ แล้ว มันก็ชัดเจนอยู่ไม่ใช่เหรอ
นาโอมิซังโชคร้ายจริงๆ นะ
ที่ต้องเกิดมาเป็นผู้หญิง
โดยเฉพาะในประเทศนี้
ต้องแต่งกับงานที่ไม่อยากได้คุณด้วยซ้ำ…
นั่นเป็นสิ่งที่คุณนับว่าเป็นชัยชนะเหรอ
ส่วนของแบคซังก็น่าสนใจไม่ใช่เหรอคะ
ว่าอนาคตของคุณจะเป็นยังไง
(หนึ่งเดือนต่อมา)
ขอโทษจริงๆ ค่ะ
ฉันตื่นสายอีกแล้ว
ถ้าอยากให้เด็กแข็งแรง แม่ก็ต้องนอนเยอะๆ นะจ๊ะ
ให้ฉันช่วยตากผ้านะคะ
ค่อยๆ ทำ
อย่าหักโหมเกินไปล่ะ
เมื่อเช้าฉันไม่ได้ยินเสียงสามีออกไปด้วยซ้ำ
เขาออกจากบ้านเช้าขึ้นทุกที
ดูเหมือนงานที่โบสถ์จะเหมาะกับเขานะ
เป็นอะไร
เจ็บตรงไหนรึเปล่า
กลิ่นจากที่บ้าน… พี่ซักออกไปหมดแล้ว
มันหลายสัปดาห์แล้ว ฉันเห็นว่ากลิ่นมันแรงมากน่ะ
โอ๊ย ฉันไม่ได้รู้ว่า…
ฉันเหลืออยู่แค่นี้
แค่อยากยื้อต่ออีกสักนิด…
แค่อยากมีไว้อุ่นใจอีกแป๊บเดียว
โถ ซุนจา
เมื่อไหร่มันถึงจะจบคะ
ความปวดใจแบบนี้…
เมื่อไหร่มันถึงจะหายไป
ไม่หายหรอกจ้ะ
แต่เราจะหัดทนมันจนได้
เชื่อฉันนะ
แน่ใจเหรอว่าตรงนี้ใช่แน่
ตรงนี้คือจุดที่ฝังคุณตาไว้จริงๆ เหรอ
พูดอะไรของแก
ฉันจะลืมจุดที่ฝังพ่อตัวเองได้ยังไง
ที่ตรงนี้แหละถูกแล้ว
งั้นเขาก็คงย้ายหลุมศพไป ตอนสร้างที่จอดรถนี่
คุณแม่
พวกเขาคงต้องทำให้ถูกต้องตามประเพณี
ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็เจอ
ขอโทษนะคะ
ฉันไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย
คุณต้องรอคุยกับสามีฉันเอง แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่
เราคุยกับสามีคุณมาแล้ว
แต่เพราะเขาไม่มีเงินจะจ่าย
ก็ต้องเป็นครอบครัวเขา ที่จ่ายหนี้ 160 เยนแทน
ตราประทับนั่น
ตราของสามีคุณใช่ไหมล่ะ
ใช่ค่ะ
เราก็ไม่ได้อยากเรื่องมาก
ถ้ามี 20 เยนก็เอามาแค่นั้นก่อน
นายเรา
ให้ผ่อนสัปดาห์ละแค่นั้นก็ได้
เงิน 160 เยน
คือยอดกู้ทั้งหมดใช่ไหมคะ
ฉันจัดการเอง
ถ้ารวมดอกเบี้ย ตอนนี้ก็เป็นสองเท่าแล้ว
เขาไปกู้เมื่อไหร่
สองเดือนก่อน
บอกว่าน้องชายเพิ่งแต่งงาน ต้องจ่ายค่าเรือข้ามฝั่งเพิ่ม
อีกสองสามชั่วโมงจะหาเงินมาให้
- ให้ไปจ่ายที่ไหน - ดูเหมือนคุณจะไม่เข้าใจ…
ไม่ต้องเปลืองน้ำลายอธิบาย แค่บอกมาว่าจะให้เอาเงินไปจ่ายที่ไหน
ที่ท่าเรือ
มีออฟฟิศเหนือร้านซ่อมอวน
จะเอามาจ่าย 20 เยนใช่ไหม
เราไปบอกนายได้เลยนะ
บอกเขาว่าเราจะจ่ายทั้งต้นและดอกทั้งหมด
น้องสะใภ้…
ไปได้นาฬิกาแบบนี้มาจากไหน
คุณแม่ให้ไว้ค่ะ
แม่อยากให้มีของมีค่าติดตัวเผื่อฉุกเฉิน
พี่คะ หนี้แบบนี้ต้องรีบจ่ายให้หมด
เราควรไว้ใจให้โยเซบเป็นคนจัดการ
ฉันคิดว่าเขาก็พยายามที่สุดแล้ว
แต่ตอนนี้ยอดเงินสูงเกินไป
ฉันเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาหลายหน
ที่บ้านเกิด ถ้าฤดูกาลไหนแล้ง ชาวนาก็ต้องไปกู้ยืมจากพวกเจ้าหนี้นอกระบบ
มาซื้อเมล็ดพันธุ์หรือเครื่องมือทำนา
หลายคนเสียบ้านไปทั้งหลัง
เขาทำแบบนี้ได้ยังไง
ไปยุ่งกับคนพวกนั้น
เขามีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ
นี่เป็นหนี้ของฉันค่ะ
ฉันคือคนที่ต้องจ่าย
อย่างน้อยช่วยยืนยันหน่อยได้ไหมว่า ย้ายหลุมศพไปถูกต้อง
ว่าเขาปลอดภัยอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ฉันเข้าใจเรื่องที่กังวลนะคะ
แต่ถ้าไม่มีเอกสาร ฉันก็หาข้อมูลอะไรไม่ได้เลย
เริ่มจากการ ยื่นคำร้องขอดูรายงานก่อนแล้วกัน
ชื่ออะไรคะ
คิมซุนจา ชื่อญี่ปุ่นคือบันโด โนบุโกะ
อ๋อ เป็นหนึ่งในพวกนั้น
คุณย้ายไปเมื่อไหร่คะ
ปี 1931
ได้สัญชาติญี่ปุ่นหรือยังคะ
ไม่ได้
- ฉันเป็นผู้อาศัยถาวร - แต่คุณยังถือพาสปอร์ตเกาหลีใต้
เราก็แค่อยากหาหลุมศพของคุณตา…
คุณแม่
ใจเย็นๆ สิ
เดี๋ยวเขาก็หาที่จนเจอ
แกพูดอย่างนั้นได้ยังไง
แถวนี้เปลี่ยนไปมาก
คนเป็นยังไม่มีทางหาตัวเจอเลย
ไม่ต้องคิดว่าคนตายจะไปอยู่ไหน
คุณป้าคะ!
ตอนเปิดแฟ้มดิจิทัลดูฉันเจอบันทึกข้อความ
เรื่องคำขอย้ายหลุมศพ
พอจะรู้จักชื่อนี้ไหมคะ
คุณชินบ็อกกี
เคยเจอผู้หญิงคนนี้ไหมครับ
พี่สาวผมเอง
เราตามหามาหลายปีแล้วครับ
ตอนนี้อายุ 29 แล้ว
แถวนี้จะมีคนมาอาทิตย์ละคน
พูดเรื่องแบบเดียวกันนี่แหละ
ผมไม่ได้โกหกนะ
ทุกคนก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน
แต่ถึงยังไงก็
โทษทีนะ แต่ไม่รู้จะช่วยยังไง
ฮารุกิซัง
โซโลมอนเหรอ
เดี๋ยวเปิดให้!
มีอะไร
วันนี้จะขายอะไรอีกล่ะ
ฉันเปลี่ยนไปขนาดที่เธอจำไม่ได้เลยเหรอ
ก็คงแก่จริงๆ สินะ
ซุนจาเหรอ
ซุนจา เธอจริงๆ เหรอ
พี่จ๋า! ฉันเองจ้ะ
พี่บ็อกกีของฉัน!
เธอกลับมาแล้ว
เป็นของดีจริงครับ
แต่เสียดายที่ต้องบอกว่า
แถวนี้ไม่มีใครซื้อของแบบนี้กันหรอก
หนุ่มๆ สมัยนี้ชอบนาฬิกาแบบที่สวมกับข้อมือได้
ผมให้ได้ 40 เยน
งั้นก็ขอโทษที่มารบกวน ลาก่อนค่ะ
ผมอยากช่วยคุณนะ เห็นว่าท้องอยู่
ผมขึ้นให้เป็น 50 ก็ได้
ถึงจะคิดว่าไม่น่าจะได้ต้นทุนคืนก็เถอะ
เรือนนี้มีค่าอย่างน้อย 300 เยน
เป็นของสวิตเซอร์แลนด์
ที่นั่นทำนาฬิกาชั้นดีที่สุด
แต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่สวิตเซอร์แลนด์ใช่ไหมล่ะ
เข้าใจแล้วค่ะ
ขอตัวก่อนค่ะ
มาจากปูซานใช่ไหม
ฟังสำเนียงก็รู้แล้ว
พ่อแม่ทำมาหากินอะไรล่ะ
มีแต่แม่
แม่เป็นเจ้าของบ้านเช่า
คงมีหัวธุรกิจน่าดูสินะ
ก็ได้
225 เยน
สามร้อยค่ะ
ฉันจะขายราคานั้น
พี่กุงงี เป็นอะไรคะ
เราไปที่นั่นไม่ได้นะ
จะดูไม่ดีไม่งาม
แต่เราจะถือว่ายังไม่ได้จ่ายหนี้ จนกว่าจะเอาเงินไปให้เขา
เอาเงินให้โยเซบไปไม่ได้เหรอ
ธุระสกปรกแบบนี้เป็นเรื่องของผู้ชาย ไม่ใช่พวกเรา
คิดว่าเขาจะ ยอมรับเงินก้อนนี้จากฉันจริงๆ เหรอ
ฉันไปเองก็ได้ค่ะ พี่ไปรอที่บ้านแล้วกัน
ไม่ เธอไปไม่ได้นะ!
ถ้าฉันไม่ไป
แล้วจะยังไงคะ
เธอคงไม่รู้…
ก่อนฉันจะมาที่นี่
ฉันไม่เคยต้องทำอาหารหรือซักเสื้อผ้าเองเลย
ฉันไม่เคยคุยกับใคร ถ้าไม่ใช่คนรู้จักผ่านพ่อแม่
ไม่เคยต้องจับเงินเองด้วยซ้ำ
การต้องมาหัดทำทุกอย่าง
มันลำบากมาก ซุนจา
แต่แล้วกลับเห็นเธอแบบนี้
เธอเพิ่งมาอยู่ได้ไม่กี่สัปดาห์เอง
ฉันรู้สึกโง่เง่ามาก
เมื่อเช้า เธอถามฉันว่า
เมื่อไหร่ความรู้สึกปวดใจนี้จะหายไป
ความจริงก็คือ อยู่ที่นี่ฉันกลัวตลอดเวลา
และความกลัวในใจนี้…
ไม่รู้นะว่าจะต้องอยู่กับมันไปนานแค่ไหน
งั้นก็มากลัวไปด้วยกันค่ะ
ไม่แน่ เราอาจเปลี่ยนมันเป็นความกล้าบ้างก็ได้
คิดอย่างนั้นจริงเหรอ
จริงค่ะ
หลบทางไปจ้ะ
กินสิ
หลังเธอจากไป…
ก็รู้สึกเหมือนมีช่องว่างใหญ่ๆ ในชีวิตพวกเรา
โดยเฉพาะคุณแม่เธอนะ ท่านรู้สึกหนักอึ้งในใจเสมอ
ดองฮีกับฉันก็ทำใจลำบาก
ที่ต้องเห็นท่านเป็นอย่างนั้น
แล้วก็เกิดสงคราม อะไรๆ ลำบากขึ้นอีก
เราสองคนเป็นภาระของแม่เธอ เรารู้ตัว
แต่ถึงอย่างนั้น
ท่านก็ไม่ได้คิดจะไล่เราไปไหน
แล้ววันหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่ง เข้ามาคุยกับฉันและดองฮี…
บอกว่ามีงานในโรงงานที่แมนจูเรียให้ทำ
เราก็ไม่ชอบหรอก ที่จะต้องทิ้งแม่ของเธอไว้ที่นี่ลำพัง…
แต่เขาจะเลี้ยงพวกเราไปได้นานแค่ไหน
อีกอย่าง การที่เธอจากไป
ทำให้เราเริ่มรู้ตัวว่า ชีวิตเราที่นี่มันไร้ค่าแค่ไหน
โดยเฉพาะดองฮี
เด็กนั่นอยากไปเห็นโลกกว้างบ้างจริงๆ
หลังสงครามเราก็กลับมา
และพบว่าคุณแม่ของเธอจากไปแล้ว
ความจริงคือ
ฉันก็ดีใจนะ
ไม่ได้อยากให้เขาเห็นว่า
พวกเราเปลี่ยนไปแค่ไหน
ถึงแม้กลับมาแล้วจะไม่มีอะไรมากมาย ฉันก็ยังดีใจที่ได้กลับบ้านเกิด
แต่สำหรับดองฮี
ความสุขนั้นจางหายไปเร็วมาก…
เมื่อรู้ตัวแน่ว่าจะไม่สามารถ
กลับไปใช้ชีวิตแบบเด็กสาวคนเดิม
อย่างที่เคยเป็นได้
จำคุ้งน้ำที่เราไปซักผ้ากันได้ไหม
นั่นคือ…
ฉันไปเจอร่างน้องที่นั่น
พอแก่เราก็เริ่มรู้ว่าคนบางคน
ใช้ชีวิตอยู่ในความฝัน
คนแบบนั้นไม่สามารถ ทนทรหดกับยุคเข็ญแบบนั้นได้เลย
ที่นี่บ้านคุณเหรอครับ
ไปเจอเขาโดยบังเอิญ
นี่โซโลมอน
ฉันรู้จักเขามาตั้งแต่ยังเป็นเด็กแดงๆ
ช่วยต้อนรับเขาด้วยนะ
นั่นโนริโกะ
ทากาชิ น้องชายเขา
มาซาโกะ
แหม หนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว
เป็นของขวัญให้ฉันรึเปล่าเนี่ย
เขาไม่ได้แก่เกินจะเป็นแฟนเธอเหรอ
ก็จริง แต่ยกให้คนหนึ่งก็ได้
ถ้าจะหน้าตาดีเสียขนาดนี้
และนี่
นี่คือซาโตรุ
นี่ลูกชายของโมซาซึไง
ฉันยังพูดถึงคุณพ่อนายบ่อยๆ
เขาเคยเป็นเพื่อนสนิทมากของฉัน เคยช่วยชีวิตฉันเอาไว้ด้วย
แต่นั่นก็ผ่านมานานแล้ว
ตอนนี้ที่นี่เป็นบ้านของฉันแล้ว
เอาหนังสือสัญญามา
ผมพอแล้วครับ ให้คนอื่นกินเถอะ
นายเป็นแขกของเรา
ขอบคุณครับ
อร่อยมากเลยนะครับ
ใส่อะไรบ้างเนี่ย
กินให้อิ่มก็พอ
ถ้าไม่ใช่เพราะบ็อกกี…
คุณตาคงต้องไปเป็นหนึ่งใน กองหลุมศพไม่มีญาติอัดแน่นๆ นั่น
ไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนน้ำใจยังไง
เขาก็ทำเพื่อแม่นะ
สุดท้ายแล้ว
แม่กลายเป็นคนที่โชคดีกว่าเขา
แต่…
ในใจก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ควรจะเป็นแบบนี้
การรอดชีวิตมาไม่ใช่เรื่องน่าอายนะครับ แม่
นานมาแล้ว มีคนเคยบอกแม่ไว้ว่า
"ทุกก้าวที่เราเดินไปข้างหน้า
ต้องมีคนถูกทิ้งไว้ข้างหลังเสมอ"
ตอนนั้นแม่ไม่เชื่อเขา
แต่ตอนนี้เริ่มคิดแล้วว่า…
เขาอาจจะพูดถูก
ผมไม่รู้นะว่า คนแบบไหนถึงพูดกับแม่แบบนั้น
แต่ผมฟังแล้วไม่น่าจะใช่
นี่ลูก
กลับบ้านกันเถอะ
จริงเหรอ
ยังเหลือที่จองไว้อีกสองวันนะ
เอาไว้ค่อยกลับมาใหม่ก็ได้
ตอนนี้แม่รู้แล้วว่ามาได้
ตอนคุณหายตัวไป คุณพ่อผมเสียใจอยู่ตั้งนาน
พร้อมกับภรรยาและพี่ชายคุณด้วย
ฉันรู้ว่าฉันทำคนเจ็บปวดมากมาย
ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ฮารุกิซังน่ะ
เป็นที่รักของพวกเรามากนะครับ
นั่นก็จริง…
แต่…
ฮารุกิคนที่พวกนั้นรัก เป็นคนละคนกับฉันตอนนี้
ตอนนั้นฉันคนนี้มีตัวตนไม่ได้
อยู่ตรงนี้อาจไม่มีเงินมากมาย แต่ฉันเป็นตัวของตัวเองได้
รบกวนรับไว้ด้วยครับ
ขอโทษครับผม
คิดบ้าอะไรนะเรา
ฉันรู้สึกสงสารนายมาตลอดนะ
นายโตขึ้นมา
ทั้งที่แบกความหวัง และความฝันของครอบครัวไว้
คงลำบากน่าดู
แต่คิดอีกที
มานั่งสงสารคนที่มีพร้อมทุกอย่างเหลือเฟือ
มันก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่อง
ฉันแค่หวังว่าเราทั้งคู่จะมีความสุขได้
น้องสะใภ้…
เราทำสิ่งที่ผิดลงไปหรือเปล่า
ด้วยความเคารพ กระผมขอถามได้ไหมครับ
เจ้านายรู้ได้อย่างไรครับว่า หล่อนจะมาขายนาฬิกาเรือนนี้
หล่อนแต่งงานกับคนช่างฝัน
ชายซึ่งอ่อนแอกว่าหล่อน นั่นเป็นราคาแสนแพงที่หล่อนจะต้องจ่าย
นี่ 310 เยน ขอบคุณที่เป็นธุระให้
(เปิดขายแล้ว บริษัทคุโรฮานะ)
ทอม ฟังนะ ผมรู้ว่าคุณโมโหผม
แต่ผมว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล กับนายมาโมรุ โยชิอิ
ได้ข่าวมาว่าเขากำลัง ขายอสังหาริมทรัพย์ทิ้งหลายแห่ง
อ้อ ดีนะที่นายโทรมา
- กำลังจะติดต่อไปพอดี - ทำไม
ชิฟฟลีย์สจะให้นายออก โอเคนะ
พวกนั้นโดนทั้งโคลตันกับอาเบะซังบีบ
คุณปล่อยให้เขาทำแบบนี้ไม่ได้นะ
จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ฉันพยายามช่วยนายแล้ว
ทอม วีซ่าของผมขึ้นอยู่กับชิฟฟลีย์ส
นั่นแปลว่าผมจะกลับไปอเมริกาไม่ได้
งั้นนายก็ต้องรีบติดต่อทนายเลย
ไม่รู้ว่าเขาจะช่วยอะไรได้ไหม แต่เขา…
ผมต้องรับอีกสาย อย่าเพิ่งวางนะ
ฮัลโหล
โซโลมอน ฉันไม่อยากตายตามลำพัง
ไม่อยาก!
ฮานะ
เกิดอะไรขึ้น
ฮานะ!
รีบมาเร็ว!
มาเดี๋ยวนี้เลย…
ก่อนจะสายเกินไป
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์