Sunja?
(po koreańsku) Sunja?
Dojechaliśmy.
Wiem, że podróż była ciężka,
ale wkrótce będziemy u brata.
Isak!
Bracie!
Yoseb!
Kiedy ty tak wyrosłeś?
Kiedy wyjeżdżałem, byleś chucherkiem.
Ukradłeś mi te centymetry!
Żarliwie się o nie modliłem.
Bracie,
to moja żona, Sunja.
Przyznaję, że Kyunghee i mnie zaskoczyły te wieści.
I od razu dziecko.
To błogosławieństwo.
Tak to widzimy.
Jak się czujesz?
Cieszę się, że znów jestem na lądzie
i dziękuję, że pozwala mi pan…
Nie trzeba. Jesteśmy teraz rodziną.
Musimy już iść.
Jeśli szybko was nie przyprowadzę, Kyunghee będzie zła.
Nie.
Ja je poniosę.
Chodźmy.
PUSAN
O rety, patrz na to miejsce!
To nasz tramwaj.
Dalej pracujesz w fabryce?
Publicznie lepiej mów po japońsku.
(po japońsku) Jestem brygadzistą w wytwórni herbatników.
Szef mi ufa.
Patrz na to!
Budują teraz metro.
Parę lat temu Tokio otworzyło pierwszą linię,
więc Osaka będzie miała drugą w całej Azji.
To wszystko zmieni.
Ale mam wrażenie, że już przeskoczyliśmy do przyszłości.
Patrz na to!
Kiedy miałam siedem lat, łapałam większe uchowce.
I patrz, jakie drogie!
Mój tata przychodził popatrzeć, jak po nie nurkuję.
Poproszę dwa.
Ja dziękuję.
A kto mówił, że ci dam?
Nie jestem nawet głodna po śniadaniu w hotelu,
ale jak mogę się oprzeć?
Oczywiście, że muszę je zjeść.
Mamo, mówiłem ci, że śniadanie jest w cenie pokoju.
To tak zwany koszt utopiony.
Tylko ci, którzy urodzili się bogaci, mówią takie głupoty.
Chodź. Rozrzucimy prochy twojej cioci.
Mamo!
Szybko!
Trzymajcie się blisko!
Yoseb,
co to za miejsce?
To Ikuno,
nasza dzielnica.
Słuchaj uważnie, Isaku.
Wciąż mamy tu szpiegów.
Pewnie nawet w kościele.
Nie możesz tracić czujności, rozumiesz?
Co ja najlepszego wyprawiam? Straszę cię pierwszego dnia.
Nie wyobrażasz sobie, jak okropny był dla nas ten pierwszy rok.
Rozejrzyj się, a zrozumiesz dlaczego.
Puste żołądki i brak pracy.
Ludzie są zdesperowani.
Wiesz, ile razy mieliśmy włamanie?
Kiedy idziemy na policję, nic nie robią.
Nie obchodzą ich Koreańczycy.
Ale mimo wszystko
i tak mamy szczęście.
Znikaj! No już!
Mówiłem, żebyście nie wypuszczali świń.
Cholera!
Jesteśmy!
Kyunghee!
Po wojnie chińsko-japońskiej i rosyjsko-japońskiej
Mandżuria i Mongolia są dla naszego kraju jedyną nadzieją…
Isak!
No proszę.
W ogóle się nie zmieniłaś.
Jak to nie?
Jestem już starszą panią.
Jesteś Sunja, prawda?
Pewnie jesteś zmęczona po podróży.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Proszę, nie przejmuj się mną.
Ale jesteś głodna, prawda?
Usiądź.
Dzisiaj tylko jedz.
Ugotowałam z tej okazji coś specjalnego.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
TOKIO
Jesteś!
Widzę twoją minę. Słyszałeś już?
Po prostu cieszę się na twój widok.
Przedstawię ci moją narzeczoną.
To Solomon, mój kolega z międzynarodowej szkoły.
Ach! Ten, który podbił Amerykę.
Co myślisz teraz o Tokio?
To miasto ma za dużo pieniędzy, ale brak mu czasu, żeby je wydawać.
Jest najlepsze.
Widzisz? Czaruje jak zwykle.
To tajemnica, czemu zafiksował się na jednej dziewczynie.
Tej impulsywnej.
- Hanie. - Tak, Hanie.
Co się z nią stało?
Znikła.
Wiesz, gdzie znaleźć tego typu dziewczyny.
Kumiko znów siedzi sama.
Miałaś jej nie zapraszać.
Chce tylko twojej uwagi.
Jej starsza siostra.
To przez nią musieliśmy opóźnić zaręczyny.
Rodzice chcieli wydać ją za mąż najpierw, ale nie było chętnych.
To jaka jest sytuacja?
Abe blokuje cię w każdym banku w Tokio.
Co z tego? I tak wracam do Nowego Jorku.
Jesteś pewny?
A wiesz coś?
Nie, nic takiego.
Ale ten Tom Andrews…
lepiej mu nie ufać.
Odpokutowuje za własne grzechy.
Nieprawidłowości finansowe, aktywa klientów.
No co ty. On taki nie jest.
Może dlatego wysłali go do Tokio.
Żeby wyciszyć sprawę.
Tak czy siak,
nie może już narażać swojej kariery.
Czyli myślisz, że mnie wyrzuci?
A ty byś tego nie zrobił?
Postaram się z całych sił bronić twojej reputacji,
ale naprawdę nie wiem, dlaczego to zrobiłeś.
Ja też nie.
Muszę przywitać innych gości, ale potem się zobaczymy.
Hej,
co miałeś na myśli, mówiąc,
że będę wiedział, gdzie znaleźć Hanę?
Gdzie mam szukać?
Tego typu rzeczy
chyba w dzielnicy Yoshiwara,
przy stacji Uguisudani.
Cześć.
Co on sobie myślał?
Mów ciszej.
Poślubiać taką dziewczynę?
Jest jeszcze młoda.
Zaaklimatyzuje się.
A my byliśmy starsi? Przyjechaliśmy tu w tym samym wieku.
I byliśmy wtedy nieszczęśliwi. Nie pamiętasz?
Nie mówię tylko o tym.
Ciąża jest bardziej zaawansowana, niż myślałem.
Ty też to widzisz, prawda?
A Isak ma skłonności do idealizmu.
Taka dziewczyna…
mogła z rozmysłem go usidlić.
Yoseb.
Przyjęliśmy kogoś, o kim nic nie wiemy.
Nie martwi cię to?
Chyba ich rozczarowałam.
Zmienią zdanie. Nie martw się.
Ale to miejsce…
Czuję, jakby w ogóle nas nie chciało.
Ja też to czuję.
Od bardzo dawna
chciałem wyjechać z domu.
A kiedy w końcu wyjechałem…
Sunjo, boję się, że mnie znienawidzisz.
Znienawidzę?
Jak mogę znienawidzić kogoś, kto mnie uratował?
Nie chcę, żeby między nami był dług.
Niczego nie jesteś mi winna.
Sam powiedziałeś…
że moje perspektywy były marne.
Ale nie bałaś się z nimi zmierzyć.
Mylisz się.
Byłam przerażona.
Naprawdę tego nie widzisz,
prawda?
Masz niezwykły hart ducha.
Mógłbym zabrać trochę odwagi dla siebie,
a i tak zostałoby ci mnóstwo.
A to dziecko…
któremu nadam swoje nazwisko,
mnie ocali.
Śmierć mnie nie dostanie.
Cokolwiek myślą mój brat i bratowa, nie mają racji.
To ja nie mogę być dla ciebie ciężarem.
Ty też się denerwujesz.
Widziałam cię wtedy,
jak tańczyłeś na placu.
Byłaś tam?
Co cię naszło?
Kto wie?
Kiedy wyszedłem z tamtej sali,
chciałem zapaść się pod ziemię.
Ale kiedy usłyszałem tamtą muzykę…
Trudno to opisać.
Poczułem, że mógłbym latać.
Byłem królem świata.
Ale nie odleciałeś.
Chyba zwyciężyła grawitacja.
A może z innego powodu?
Może przez Hanę?
Ściany w biurze są cienkie.
Słyszałaś wszystko?
Przepraszam.
Nie chciałam podsłuchiwać.
Chociaż muszę przyznać,
że byłam ciekawa.
Musiała być dla ciebie ważna.
Kiedyś była,
ale nie widziałem jej od lat.
Zaczynałem o niej nawet zapominać.
Ale wtedy zadzwoniła, po całym tym czasie.
Nie poruszyłoby cię to tak, gdybyś wciąż czegoś nie czuł.
Odkąd się poznaliśmy,
utkwiła mi w sercu.
Miałem 14 lat.
Była córką dziewczyny mojego taty.
Dziwna sytuacja, wiem.
Ale może to też po części mnie pociągało.
Niektórzy ludzie…
potrafią nami zawładnąć.
Hana miała taką moc.
Dlaczego się rozstaliście?
Wyjechałem do Ameryki.
Niedługo potem…
uciekła z domu.
Możesz próbować ją znaleźć.
Nie jestem pewny, czy tego chcę.
Raczej nie spodoba jej się to, kim teraz jestem.
Cóż, lubisz skomplikowane kobiety.
Na przykład tę właścicielkę.
Co? Dlaczego o niej wspominasz?
Żadna suma nie skłoniłaby jej do sprzedaży.
Myślisz, że od początku miała taki plan?
Jaki plan?
Upokorzyć cię.
Przecież to oczywiste.
To duży pech, Naomi,
urodzić się kobietą,
zwłaszcza w tym kraju.
Poślubić pracę, która nawet cię nie chce…
to jest twoja definicja sukcesu?
Ciekawie będzie przekonać się,
co czeka cię w przyszłości.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Przepraszam.
Znowu zaspałam.
Żeby dziecko urosło silne, mama potrzebuje snu.
Pozwól mi powiesić pranie.
Powoli.
Nie przemęczaj się.
Nawet nie słyszałam, jak Isak wychodził.
Wstaje coraz wcześniej.
Praca w kościele chyba mu odpowiada.
Co się dzieje?
Coś cię boli?
Zapach. Całkowicie go wyprałaś.
Minęło już kilka tygodni i bardzo śmierdziały.
Och, nie wiedziałam…
To ostatnia rzecz, jaka mi została.
Jeszcze trochę…
Potrzebowałam go jeszcze trochę dłużej.
Och, Sunjo.
Kiedy to znika?
Ten ból…
kiedy się kończy?
Nie kończy się.
Ale nauczysz się go znosić.
Wierz mi.
To na pewno tu?
To tu pochowany jest twój ojciec?
Co ty gadasz?
Jak mogłabym zapomnieć, gdzie pochowałam tatę?
To dobre miejsce.
W takim razie przenieśli jego grób, budując ten parking.
Mamo,
zrobiliby to tak, jak trzeba.
Nie martw się. Znajdziemy go.
Przykro mi.
Nic o tym nie wiem.
Musi pan porozmawiać z moim mężem. Teraz go nie ma.
Już z nim rozmawialiśmy.
Ale ponieważ nie ma pieniędzy,
to do jego rodziny należy spłata 160 jenów długu.
Ta pieczęć
jest pani męża, prawda?
Tak.
Nie chcemy pani męczyć.
Proszę dać nam 20, jeśli pani ma.
Naszego szefa
powinno to na tydzień zadowolić.
Te 160 jenów
to cała suma?
Ja się tym zajmę.
Z odsetkami to już dwa razy więcej.
Kiedy zaciągnął pożyczkę?
Dwa miesiące temu.
Mówił, że musi kupić bilet dla żony brata.
Za parę godzin będziemy mieć pieniądze.
- Komu je przynieść? - Chyba pani nie rozu…
Proszę nie strzępić języka, tylko powiedzieć, gdzie je przynieść.
Do portu.
Biuro jest nad warsztatem.
To będzie pani miała te 20 jenów?
Możemy powiadomić szefa?
Proszę mu powiedzieć, że dostanie wszystko.
Ale Sunjo…
skąd masz taki zegarek?
Dostałam go od mamy.
Na wypadek sytuacji awaryjnych.
Kyunghee, to trzeba spłacić od razu.
Yoseb powinien się tym zająć.
Na pewno próbował,
ale opłaty są teraz zbyt uciążliwe.
Często to widywałam.
Wielu rolników musiało się zapożyczać po złym sezonie,
żeby kupić nasiona lub sprzęt.
Wielu potraciło nawet domy.
Jak mógł to zrobić?
Jak mógł pójść do takich ludzi?
A czy miał jakiś wybór?
To jest mój dług.
To ja muszę go spłacić.
Może mnie pani chociaż zapewnić, że grób został prawidłowo przeniesiony
i tata leży gdzieś bezpiecznie?
Rozumiem pani obawy,
ale bez dokumentu nic nie wiem.
Zacznijmy od złożenia podania o raport.
Pani nazwisko?
Kim Sunja. Moje japońskie nazwisko to Bando Nobuko.
To pani jest z tych.
Kiedy się pani przeprowadziła?
W 1931 roku.
Czyli ma pani japońskie obywatelstwo?
Nie.
- Mam prawo do stałego pobytu. - Ale ma pani koreański paszport.
Chcemy tylko znaleźć grób dziadka…
Mamo?
Mamo,
uspokój się.
Znajdą ten grób.
Jak możesz tak mówić?
Tyle się tu zmieniło,
że nie można znaleźć żywych,
a co dopiero zmarłych.
Przepraszam!
Przeglądając akta, znalazłam coś.
Złożono podanie o przeniesienie.
Mówi coś pani nazwisko
Shin Bokhee?
Zna pan tę osobę?
To moja starsza siostra.
Szukamy jej już od dawna.
Miałaby teraz 29 lat.
Średnio raz w tygodniu
słyszę podobną historię.
To nie kłamstwo.
Wszyscy tak mówią.
W każdym razie
przepraszam, ale nie pomogę.
Haruki?
Solomon?
Już idę!
O co chodzi?
Co chcecie mi dzisiaj sprzedać?
Naprawdę aż tak się zmieniłam?
Pewnie tak.
Sunja?
Sunja, to naprawdę ty?
Siostro! To ja.
Bokhee, moja siostro!
Wróciłaś.
To świetny zegarek.
Ale niestety
w tej dzielnicy nie ma na takie zapotrzebowania.
Dziś młodzi ludzie wolą nosić zegarki na rękę.
Mogę dać za niego 40 jenów.
Przepraszam za kłopot. Miłego dnia.
Jest pani w ciąży, więc chciałbym pomóc.
Mogę podnieść cenę zakupu do 50,
choć raczej mi się to nie zwróci.
Jest warty co najmniej 300.
Pochodzi ze Szwajcarii.
Robią tam najlepsze zegarki.
Nie jest pani w Szwajcarii, prawda?
Rozumiem.
Do widzenia.
Jest pani z Pusan.
Poznaję po akcencie.
Czym zajmują się tam pani rodzice?
Mam tylko matkę.
Prowadzi pensjonat.
Musi być mądrą kobietą interesu.
Dobrze.
Dam 225 jenów.
Trzysta.
To moja cena.
Kyunghee, o co chodzi?
Nie możemy tam iść.
Tak nie wypada.
Ale musimy, żeby spłacić pożyczkę.
Nie możemy dać pieniędzy Yosebowi?
Taka brudna robota to domena mężczyzn, nie nasza.
Naprawdę myślisz, że wziąłby ode mnie te pieniądze?
Ja pójdę. Zaczekaj na mnie w domu.
Nie możesz iść!
Jeśli nie pójdę,
to co wtedy?
Nie zdajesz sobie sprawy…
że zanim tu przyjechałam,
nigdy nie gotowałam ani nie prałam.
Nie rozmawiałam z nikim, kogo nie znali moi rodzice.
Nie miałam nawet własnych pieniędzy.
Musiałam wszystkiego się nauczyć
i było to bardzo trudne.
A potem widzę ciebie.
Jesteś tu dopiero od paru tygodni.
Czuję się głupio.
Dziś rano spytałaś mnie,
kiedy ból się kończy.
Prawda jest taka, że cały czas się tutaj boję.
Ten ciągły strach…
ile jeszcze będę musiała z nim żyć?
W takim razie bójmy się razem.
Może dzięki temu nabierzemy siły.
Tak myślisz?
Tak.
Odsuńcie się.
Jedz.
Kiedy wyjechałaś…
w naszym życiu pojawiła się wielka dziura.
Szczególnie mocno przeżyła to twoja mama.
Donghee i mnie trudno było
widzieć ją w takim stanie.
Potem wybuchła wojna i zrobiło się jeszcze trudniej.
Byłyśmy dla twojej mamy ciężarem. Wiedziałyśmy o tym.
Ale nawet wtedy
nie chciała nas odsyłać.
Pewnego dnia Donghee i mnie zagadnął mężczyzna,
który obiecał nam dobrą pracę w fabryce w Mandżurii.
Bardzo nie chciałyśmy zostawiać twojej mamy samej…
ale jak długo jeszcze byłaby nas w stanie utrzymać?
Poza tym twój wyjazd
uświadomił nam, jak ograniczone było nasze życie.
Zwłaszcza Donghee
bardzo chciała zobaczyć świat.
Wróciłyśmy po wojnie
i twojej mamy już nie było.
Szczerze mówiąc,
byłam z tego zadowolona.
Nie chciałam, żeby widziała,
jak bardzo się zmieniłyśmy.
Choć prawie nie było do czego, i tak się cieszyłam, że wracam.
Ale w przypadku Donghee
to szczęście szybko zgasło…
kiedy zdała sobie sprawę, że nie może już…
być tą samą młodą dziewczyną,
którą była wcześniej.
Pamiętasz, gdzie prałyśmy?
Właśnie tam…
ją znalazłam.
Niektórzy ludzie
żyją marzeniami.
Nie są stworzeni do tego, żeby przetrwać takie czasy.
To tu mieszkasz?
Spotkałem go przypadkiem.
To Solomon.
Znam go od niemowlęctwa.
Przywitajcie się.
To Noriko.
Jej brat, Takashi.
Masako.
Ale przystojny młodzieniec.
Jest prezentem dla mnie?
Trochę dla ciebie za stary, nie sądzisz?
Masz rację, ale mogę zrobić wyjątek
dla takiego przystojniaka.
A to
jest Satoru.
To syn Mozasu.
Wciąż często mówię o twoim tacie.
Był moim najlepszym przyjacielem i kiedyś uratował mi życie.
Ale to było bardzo dawno temu.
To jest teraz mój dom.
Podaj mi weksel.
Nie trzeba. Wy jedzcie, proszę.
Jesteś naszym gościem.
Dziękuję.
To jest pyszne.
Co w tym jest?
Po prostu jedz.
Gdyby nie Bokhee…
mój ojciec leżałby razem z innymi w zbiorowym, nieoznakowanym grobie.
Nie wiem, czy kiedykolwiek zdołam się jej odwdzięczyć.
Zrobiła to dla ciebie.
Koniec końców
to ja miałam szczęście.
Ale…
w sercu czuję, że to nie w porządku.
To nie wstyd przetrwać, mamo.
Dawno temu ktoś powiedział mi,
że na każdy nasz krok naprzód
przypada cudzy krok wstecz.
Wtedy w to nie wierzyłam,
ale teraz się zastanawiam…
czy nie miał racji.
Nie wiem, kto ci to powiedział,
ale nie sądzę, żeby to była prawda.
Hej,
wracajmy do domu.
Naprawdę?
Ale zostały nam jeszcze dwa dni.
Mogę już wrócić.
Teraz to wiem.
Kiedy zniknąłeś, tata rozpaczał.
Twoja żona i brat też.
Wiem, że zraniłem wiele osób.
Nie o to mi chodziło.
Chciałem tylko,
żebyś wiedział, jak bardzo byłeś kochany.
To prawda…
ale…
Haruki, którego kochali, był inną osobą.
Obecny Haruki nie mógł wtedy istnieć.
Może wiele tu nie mam, ale mogę być sobą.
Proszę.
Przepraszam.
Co ja wyprawiam?
Zawsze było mi cię szkoda.
Dorastałeś obarczony
nadziejami i marzeniami twojej rodziny.
To musiało być bardzo trudne.
Z drugiej strony
żałować kogoś, kto ma tak wiele
wydaje się jakoś nie na miejscu.
Mam po prostu nadzieję, że obaj możemy być szczęśliwi.
Sunjo…
czy zrobiłyśmy coś złego?
Czy mogę spytać,
skąd pan wiedział, że przyjdzie sprzedać zegarek?
Poślubiła marzyciela.
Człowieka słabszego od siebie. Słono za to zapłaci.
Oto 310 jenów, za fatygę.
NA SPRZEDAŻ KUROHANA ENTERPRISES
Wiem, że jesteś na mnie wkurzony,
ale myślę, że Mamoru Yoshi coś kombinuje.
Słyszałem, że wyprzedaje wiele posiadłości.
Hej, dobrze, że dzwonisz.
- Chciałem pogadać. - Czemu?
Shiffley's cię zwalnia.
Colton i Abe za bardzo na nich naciskają.
Nie możesz im na to pozwolić.
Wierz lub nie, ale próbowałem ci pomóc.
Tom, moją wizę sponsoruje Shiffley's.
Nie będę mógł wrócić.
Skontaktuj się szybko z prawnikiem.
Nie wiem, czy coś się da zrobić, ale…
Mam drugie połączenie. Zostań.
Halo?
Solomonie, nie chcę umrzeć sama.
Nie chcę!
Hano,
co się stało?
Hana!
Musisz przyjść!
Przyjdź teraz…
zanim będzie za późno.
Napisy: Marzena Falkowska