Sunja?
(sa Korean) Sunja?
Nandito na tayo.
Alam ko na ito ay isang mahirap na paglalakbay,
pero malapit na tayo sa lugar ng kapatid ko.
Isak!
Kapatid!
Yoseb!
Paano kang tumangkad nang ganito?
Bulilit ka palang noong umalis ako.
Ninakaw mo ang mga pulgada na iyan mula sa akin!
Nagdasal ako nang husto para rito.
Kapatid,
ito ang asawa kong si Sunja.
Inaamin ko, kami ni Kyunghee ay nagulat sa balita.
At mayroon ng bata.
Kami ay pinagpala.
Iyan ang pananaw namin.
Kumusta ang pakiramdam mo?
Nakahinga ako nang maluwag na nasa lupa na ulit,
at nagpapasalamat na tinanggap sa inyong tahanan…
Walang anuman. Tayo ay magkapamilya na ngayon.
Pero dapat na tayong umalis.
Kung hindi ka maiuuwi kaagad, si Kyunghee ay magagalit sa akin.
Hindi.
Ako ang magdadala ng mga ito.
Halika na.
Wow, tingnan ang lugar na ito!
Trambya natin ang parating na iyan.
Nasa pabrika ka pa rin ba?
Mas mabuting magsalita ng Japanese sa publiko.
(sa Japanese) Ako ang foreman sa pabrika ng biskwit ngayon.
May tiwala sa akin ang amo ko.
Uy, tingnan mo iyon!
Nagtatayo sila ng subway ngayon.
Kabubukas lang sa Tokyo ng unang linya ilang taon na ang nakararaan,
kaya ang Osaka ay magkakaroon ng pangalawa sa buong Asya.
Babaguhin nito ang lahat.
Pero parang tumalon na tayo sa hinaharap.
Tingnan mo iyon!
Pitong taon pa lang ako, pero nahuhuli ko ay mas malalaking abalone kaysa rito.
At tingnan kung gaano kamahal!
Pumupunta ang tatay ko para panoorin akong sumisid para rito.
Kukuha ako ng dalawa.
Hindi para sa akin.
Sino ang nagsabing bibigyan kita ng isa?
Ni hindi ako nagugutom pagkatapos ng buffetna almusal sa hotel,
pero paano ako matitiis?
Siyempre kailangan kong kumain nito.
Inay, sinabi ko sa iyo na ang buffet ay kasama sa singil sa kuwarto.
Ito ay tinatawag na sunk cost.
Tanging mga taong lumaki nang mayaman ang nag-iisip ng katangahan na ganyan.
Halika na. Ikalat na natin ang abo ng iyong tiya.
Inay!
Sumabay ka!
Dito ka lang sa likuran ko!
Yoseb,
ano ang lugar na ito?
Ito ay Ikaino,
ang ating pamayanan.
Makinig nang mabuti, Isak.
Mayroon pa ring mga espiya sa paligid.
Kahit sa simbahan, naiisip ko.
Hindi ka kailanman maaaring maging kampante, nauunawaan mo ba?
Tingnan mo ang ginagawa ko, tinatakot ka sa unang gabi.
Hindi mo maiisip kung gaano kagrabe ang unang taon namin dito.
Tumingin sa paligid, at makikita mo kung bakit.
Gutom ang mga tiyan, pero walang trabaho.
Sila ay desperado.
At alam mo kung ilang beses pinasok ang bahay natin?
Kapag pumunta kami sa pulis, wala silang ginagawa.
Wala silang pakialam sa mga Koreano rito.
Pero sa palagay ko kapag isasaalang-alang mo ang lahat,
Tayo ay mapalad pa rin.
Layas! Umalis ngayon!
Sinabi ko sa iyong huwag hayaan ang mga baboy na lumaboy sa paligid tulad nito!
Tae!
Nakauwi na kami!
Kyunghee!
Sumunod sa Unang Digmaang Sino-Japanese at Russo-Japanese,
Manchuria at Mongolia ay naging lifeline para sa ating bansa...
Isak!
Tingnan mo nga.
Pero hindi ka talaga nagbago.
Hindi nagbago?
Ako'y isang matandang babae na.
Ito si Sunja, hindi ba?
Pagod ka na siguro pagkatapos ng mahabang paglalakbay.
Kumusta ang pakiramdam mo?
Ayos lang ako.
Huwag kayong mag-alala.
Pero gutom ka, di ba?
Maupo.
Ngayong araw, kumain ka lang.
Mayro'n akong espesyal na bagay para markahan ang okasyong ito.
BATAY SA AKLAT NI MIN JIN LEE
Dumating ka na!
Nakikita ko iyan. Siguro ay narinig mo na?
Masaya lang na narito ka.
Ipapakilala ko ang aking nobya.
Kilalanin si Solomon, ang kaklase ko mula sa internasyonal na paaralan.
Ah! Ang taong nadaig ang Amerika.
Ano ang tingin mo sa Tokyo pagkatapos ng lahat ng oras na ito?
Isang lungsod na may masyadong maraming pera pero walang oras para gastusin ito.
Ang pinakamahusay.
Tamo? Laging nabibighani ang mga babae.
Kaya mahiwaga kung bakit lagi siyang nakadikit sa isang babaeng iyon.
Yung matinding isa…
-Hana. -Oo, Hana.
Ano na ba ang nangyari sa kanya?
Nawala siya.
Kung iyan ang uri ng babaeng gusto mo, alam mo kung saan sila matatagpuan.
Nag-iisa na naman si Kumiko.
Sinabi ko sa iyo na huwag mo siyang imbitahin.
Gusto lang niya ang iyong pansin.
Ang kanyang nakatatandang kapatid na babae,
siya ang dahilan kung bakit kinailangang ipagpaliban ang aming engagement party.
Gusto ng kanyang mga magulang na una siyang ipakasal, pero walang kumukuha.
Bueno, ano ang sitwasyon?
Hinahadlangan ka ni Abe-san sa lahat ng bangko sa Tokyo.
Sino ang may pakialam? Babalik naman ako sa New York.
Sigurado ka ba tungkol diyan?
Ano ang alam mo?
Hindi, wala.
Pero si Tom Andrews,
Hindi ako maglalagay ng masyadong pananampalataya sa kanya.
Abala siya sa pagbabayad-sala ng kanyang sariling mga kasalanan.
Mga iregularidad sa pananalapi, mga ari-arian ng mga kliyente.
Walang paraan. Hindi siya ganoong tipo.
Maaaring kaya siya ipinadala galing sa New York papuntang Tokyo.
Para patahimikin ang mga bagay.
Anuman ang nangyari,
hindi niya kayang masaktan pa ang kanyang karera.
Sa tingin mo ba ay papakawalan niya ako?
Bueno, hindi mo ba gagawin?
Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para ipagtanggol ang iyong reputasyon.
Pero talaga, hindi ko maintindihan kung bakit gagawin mo ang gayong bagay.
Hindi ko rin alam.
Kailangan kong batiin ang ibang bisita, magkita tayo mamaya.
Huy,
ano ang ibig mong sabihin kanina,
noong sinabi mong dapat alam ko kung saan hahanapin si Hana?
Saan ako dapat maghanap
Para sa ganyang uri ng bagay,
Sa bandang Yoshiwara ang hula ko,
sa bandang istasyon ng Uguisudani.
Hi.
Ano ang iniisip niya?
Hinaan ang iyong boses.
Paano niya mapakasalan ang isang babaeng katulad niyan?
Bata pa siya.
Hayaan siyang masanay dito.
Mas matanda na ba tayo pagdating natin? Magkapareho kami ng edad.
At tayo ay miserable noon. Hindi mo ba natatandaan?
Hindi lang iyan ang sinasabi ko.
Higit pa sa inaasahan ko ang pagbubuntis niya.
Nakikita mo rin iyan, hindi ba?
At si Isak, madaling makuha sa idealistikong pagkahilig.
Isang babae tulad niyan...
maaaring pinlano niyang bitagin siya.
Yoseb.
Kinupkop natin ang isang taong wala tayong kinalaman.
Hindi ka ba nag-aalala?
Tila hindi sila nasisiyahan sa akin.
Makikita rin nila. Huwag kang mag-alala.
Pero ang lugar na ito...
Pakiramdam ko ay walang may gusto sa atin.
Pakiramdam ko rin yan.
Matagal na panahon,
ginusto kong umalis sa bahay.
Ngayong nagawa ko na ito...
Sunja, nag-aalala ako na maghihinanakit ka sa akin.
Maghihinanakit sa iyo?
Paano ako maghihinanakit sa nagligtas sa akin?
Ayaw ko na may utang sa pagitan natin.
Wala kang utang sa akin.
Sinabi mo ito mismo.
Ang aking mga posibilidad ay mahina.
Pero hindi ka natakot na harapin ang mga ito.
Nagkakamali ka.
Natakot ako.
Hindi mo ito nakikita,
di ba?
Malakas masyado ang loob mo.
Sobra na maaari akong kumuha ng sarili kong halaga ng katapangan
at marami pa rin ang matitira sa iyo.
At ang batang ito...
ang bibigyan ko ng aking pangalan,
Ililigtas niya ako.
Hindi ako makukuha ng kamatayan.
Kaya anuman ang isipin ng kapatid ko o hipag ko, mali sila.
Ako ang dapat na maging hindi pabigat sa iyo.
Kinakabahan ka rin.
Alam mo, nakita kita noong araw na iyon,
sumasayaw sa plaza.
Naroon ka?
Saan iyan nanggaling?
Sino ang nakakaalam.
Noong umalis ako sa conference room,
Gusto ko talagang lumubog sa lupa.
Pero noong nasa labas ako at narinig ko ang musikang iyon...
Mahirap ilarawan.
Nadama ko na kaya kong lumipad palayo.
Ako ay nasa tuktok ng mundo.
Pero hindi ka lumipad palayo.
Sa tingin ko ay nanalo ang gravity.
Marahil may isa pang dahilan?
Marahil ay si Hana?
Ang mga pader ng opisina ay manipis.
Narinig mo ang lahat ng iyon?
Paumanhin.
Hindi ko sadyang makinig.
Pero kailangan kong maging tapat,
Ako ay nagtaka.
Siguro siya ay mahalaga talaga sa iyo.
Oo dati,
pero ilang taon ko na siyang hindi nakikita.
Sa totoo lang, nakakalimutan ko na siya.
Pero tumawag siya pagkalipas ng lahat ng oras na ito.
Hindi ito makakaapekto sa iyo kung ang isang bagay ay wala.
Mula sa unang nagkakilala kami,
Siya ay di makaalis sa aking puso.
ako ay 14 noon.
Siya ang anak na babae ng kasintahan ng aking ama.
Kakaibang sitwasyon, alam ko.
Pero marahil ay bahagi ng pagkakaakit.
May ilang tao lang talaga...
na may kapangyarihang tupukin ka.
si Hana ay may ganyang kapangyarihan.
Bakit kayo naghiwalay?
Noong umalis ako papuntang Amerika.
Hindi nagtagal pagkatapos noon...
Naglayas siya.
Maaari mong subukang hanapin siya.
Hindi ako sigurado na gusto kong gawin iyan.
Palagay ko hindi niya magugustuhan kung sino na ako.
Bueno, Baek-san, kumplikadong kababaihan ang hilig mo.
Tulad ng may-ari ng lupa.
Huh? Bakit mo binanggit iyan?
Walang halaga ng pera ang magpapabenta sa kanya.
Sa tingin mo ba iyon ang plano niya?
Anong plano?
Para ipahiya ka.
Kung iisip mo ito, halata ito.
Naomi-san, ito ay talagang kasamaang-palad
na ipanganak bilang isang babae,
lalo na sa bansang ito.
Pagpapakasal sa trabaho na hindi ka man lang gusto...
at iyan ba ang tawag mo na nanalo?
Baek-san, nakakainteres ito
na makita kung ano ang kinabukasan mo.
LUMIPAS ANG ISANG BUWAN
Paumanhin.
Nakatulog ulit ako.
Para malakas na lumaki ang sanggol, kailangan ng ina ang kanyang pagtulog.
Pakiusap, hayaan mo akong magsampay.
Dahan-dahan.
Huwag pagurin ang iyong sarili.
Ni hindi ko narinig na umalis si Isak ngayong umaga.
Paaga nang paaga siyang gumigising.
Ang gawain sa simbahan ay tila angkop sa kanya.
Ano iyon?
May masakit ba sa iyo?
Ang amoy... nalabahan mo lahat ito.
at masama na ang amoy.
Ay, hindi ko napagtanto...
Ito na lang ang naiwan sa akin.
Saglit lang...
Kailangan ko ito nang kaunting panahon pa.
O, Sunja.
Kailan ito nawawala?
Itong sakit...
...kailan ito titigil?
Hindi ito nawawala.
Pero matututo kang tiisin ito.
Paniwalaan mo ako.
Sigurado ka bang dito iyon?
Dito nakalibing ang iyong ama?
Ano ang sinasabi mo?
Paano ko malilimutan kung saan ko inilibing ang aking ama?
Ito ang tamang lugar.
Inilipat nila ang libingan noong ginawa nila ang paradahan.
Inay,
ginawa nila ito nang tama.
Huwag mag-alala. Makikita natin ito.
Humihingi ako ng paumanhin.
Wala akong alam tungkol dito.
Kailangan mong makipag-usap sa asawa ko. Wala siya.
Nakausap na namin siya.
Pero dahil wala siyang pera,
Sagutin ng kaniyang pamilya na bayaran ang 160-yen na utang.
Ang selyong ito,
ito ay sa iyong asawa, hindi ba?
Gayun nga.
Ayaw naming maging abala sa iyo.
Bigyan mo kami ng 20 kung mayroon ka nito.
Ang aming amo,
Siya ay masisiyahan na doon para ngayong linggo.
Ang 160 yen,
iyan ang buong halaga?
Ako na ang bahala rito.
Kabilang ang interes, doble na ito ngayon.
Kailan kinuha ang pautang?
Dalawang buwan na ang nakararaan.
Sinabi niyang nag-asawa ang kapatid niya. Kailangan ng dagdag na pamasahe.
Magkakaroon kami ng pera sa loob ng ilang oras.
-Kanino namin dadalhin ito? -Mukhang hindi mo nauunawaan…
Huwag sayangin ang iyong hininga. Sabihin mo lang kung saan dadalhin.
Sa may pantalan,
mayroong isang opisina sa itaas ng pagawaan ng lambat.
Magkakaroon ka ng 20 yen?
Maaari naming ipaalam sa aming boss?
Sabihin mo sa kanya na makukuha niya ang buong halaga.
Pero Sunja…
Saan ka nakakuha ng relos na tulad nito?
Ibinigay ito sa akin ng nanay ko.
Gusto niyang magkaroon ako ng bagay kung may emerhensiya.
Kyunghee, ito ay dapat bayaran kaagad.
Si Yoseb ang dapat pagkatiwalaan na gumawa nito.
Sigurado akong ginawa niya ang abot ng kanyang makakaya,
pero ang mga bayarin ay mahirap ngayon.
Maraming beses ko nang nakita ito.
Sa amin, maraming magsasaka ang mangutang pagkatapos ng isang masamang panahon
para bumili ng pananim o kagamitan.
Marami pa ang nawalan ng tahanan.
Paano niya nagawa ito?
Na pumunta sa ganitong mga tao.
Mayroon ba noong pagpipilian?
Ito ay aking utang.
Ako ang dapat magbayad nito.
Puwede mo bang tiyakin sa akin na ang kanyang libingan ay inilipat nang tama,
na siya ay ligtas sa isang lugar?
Nauunawaan ko ang iyong mga alalahanin,
pero kapag walang papeles, wala talaga akong alam.
Magsimula tayo sa pagproseso ng kahilingan para sa ulat.
Ang iyong pangalan?
Kim Sunja. Ang pangalan ko sa Hapon ay Bando Nobuko.
Ah. Isa ka sa mga iyon.
Kailan ka lumipat?
1931.
Mayroon ka bang Japanese citizenship?
Wala.
-Ako ay isang permanenteng residente. -Pero mayro'n kang South Korean passport.
Ang gusto lang namin ay hanapin ang libingan ng lolo ko…
Inay?
Inay,
kalmahin mo ang iyong sarili.
Mahahanap nila ang lokasyon.
Paano mo nasasabi iyan?
Marami nang nagbago dito.
Imposible ngang mahanap ang buhay,
paano pa kaya ang patay.
Paumanhin!
Nakakita ako ng tala habang naghahanap sa aming mga papeles
na may kaugnayan sa mga kahilingan sa paglilipat.
Baka alam mo ang pangalan na
Shin Bokhee?
Kilala mo ba ang taong ito?
Siya ay nakakatandang kapatid ko.
Ilang taon na namin siyang hinahanap.
Siya ay 29 na ngayon.
May nagpapakita rito palagi bawat linggo
na may parehong kuwento.
Hindi ito kasinungalingan.
Iyan ang sinasabi nilang lahat.
Kahit pa ganoon,
paumanhin, pero hindi kita matutulungan.
Haruki-san?
Solomon?
Nariyan na sandali lang!
Ano ito?
Ano ang gusto mong ibenta sa akin ngayon?
Ha? Talaga bang nagbago ako ng sobra?
Palagay ko nga.
Sunja?
Sunja, ikaw ba talaga iyan?
Kapatid! Ako ito.
Bokhee, kapatid ko!
Bumalik ka.
Talagang mainam ito.
Pero nalulungkot akong sabihin
walang pangangailangan para sa isang bagay na tulad nito sa pamayanan.
Ang mga kabataang lalaki ngayon, sa pulso ang gusto nilang isuot.
Maaari kitang bigyan ng 40 para rito.
Paumanhin sa pag-abala. Magandang araw.
Gusto kong tulungan ka, lalo na dahil sa buntis ka.
Handa akong itaas hanggang 50,
kahit hindi ako sigurado na may kikitain ako rito.
300 ang pinakamababang halaga nito.
Ito ay mula sa Switzerland.
Ginagawa nila ang pinakamahusay na relos doon.
Wala ka sa Switzerland, di ba?
Naiintindihan ko.
Paalam.
Nagmula ka sa Busan.
Halata ko sa punto mo.
Ang iyong mga magulang, ano ang ginagawa nila doon?
Ang aking ina lang.
Mayroon siyang sarili niyang paupahan.
Siguro ay isang matalinong negosyante.
Sige.
225 yen.
Tatlong daan.
Iyan ang aking presyo.
Kyunghee, ano ito?
Hindi tayo puwedeng pumunta roon.
Hindi ito kagalang-galang.
Pero hindi mababayaran ang utang hanggang sa maihatid natin ang pera.
Hindi ba puwedeng ibigay na lang natin kay Yoseb?
Ang ganitong maruming gawain ay para sa mga lalaki, hindi sa atin.
Sa tingin mo ba ay kukunin niya ang perang ito mula sa akin?
Pupunta ako. Hintayin mo ako sa bahay.
Hindi, huwag kang pumunta!
Kung hindi,
ano ang mangyayari?
Hindi mo napapagtanto…
bago ako nagpunta rito...
Ni hindi ako kailanman nagluto o naglaba ng aking sariling mga damit.
Hindi ako kailanman nakipag-usap sa hindi kilala ng mga magulang ko.
Hindi humawak ng sarili kong pera.
Ang matutuhan kung paano gawin ang lahat,
napakahirap nito, Sunja.
Pero nakikita kita.
Ilang linggo ka pa lang dito.
Pakiramdam ko ay hangal ako.
Ngayong umaga, tinanong mo ako
kailan nawawala ang sakit.
Ang katotohanan ay, natatakot ako lagi dito.
Itong patuloy na takot...
hanggang kailan ko kailangan mamuhay na kasama ito?
Magkasama tayong matakot.
Marahil may lakas na makukuha mula rito.
Ganon ba ang iniisip mo?
Oo.
Umalis sa daanan.
Kumain ka.
Pagkatapos mong umalis...
ang pakiramdam ay parang may malaking butas na bumukas sa aming buhay.
Ang iyong ina, lalo na, nadama niya ito nang husto.
Napakahirap para kay Donghee at sa akin
na makita siya na ganoon.
Pagkatapos nagkaroon ng digmaan, at ang mga bagay ay naging mas mahirap.
Pabigat kami sa iyong ina. Alam namin iyan.
Pero kahit ganoon pa man,
tumanggi siyang paalisin kami.
Pagkatapos, isang araw, ako at si Donghee ay nilapitan ng lalaki...
na nangako sa amin disenteng trabaho sa pabrika sa Manchuria.
Kinamumuhian namin ang ideya na iwan ang iyong ina nang mag-isa rito...
pero gaano katagal ba niya magagawang panatilihin kami?
Bukod pa doon, ang iyong pag-alis,
napagtanto namin dahil dito kung gaano kaliit ang aming buhay dito.
si Donghee, lalo na,
talagang gusto niyang makita ang mundo.
Bumalik kami pagkatapos ng digmaan,
at natagpuan naming pumanaw na ang iyong ina.
Ang katotohanan ay,
Natuwa ako.
Ayaw ko makita niya
kung gaano kami nagbago.
Kahit na napakakaunti ng babalikan, natutuwa akong bumalik.
Pero para kay Donghee,
ang kaligayahan ay mabilis na nawala...
...noong napagtanto niyang hindi posible...
na bumalik sa nakaraan niyang batang babae
na kung sino siya noon.
Naaalala mo kung saan tayo naglalaba dati?
Doon...
ay kung saan ko siya natagpuan.
Mapagtatanto mo na ang ibang tao
ay namumuhay sa kanilang mga pangarap.
Hindi sila ginawa para magtiis sa ganitong mga oras.
Dito ka nakatira?
Nagkita lang kami.
Ito si Solomon.
Kilala ko siya mula pa noong sanggol siya.
Pakiusap tanggapin ninyo siya.
Iyan si Noriko.
Ang kanyang kapatid, si Takashi.
Masako.
Isang guwapong binata.
Regalo ba siya para sa akin?
Siya ay matanda para sa iyo, ano sa palagay mo?
Tama ka, pero maaari akong palagpasin iyon
para sa isang ganyang guwapo na lalaki.
At siya,
siya si Satoru.
Ito ay ang anak ni Mozasu.
Madalas kong nakukuwento ang iyong ama.
Siya ang pinakamatalik kong kaibigan, at iniligtas niya ang aking buhay.
Pero mahabang panahon na ang nakalipas.
Ito ang aking tahanan ngayon.
Kunin mo ang promissory note.
Ayos lang ako. Unahin ang inyong sarili.
Ikaw ay aming bisita.
Salamat.
Ito ay masarap.
Ano ang nilalaman nito?
Kumain ka lang hanggang mabusog.
Kung hindi dahil kay Bokhee...
...isa lang sa marami ang aking ama, sa masikip, walang markang libingan.
Hindi ko alam kung paano ko mababayaran ang kanyang kabutihan.
Ginawa niya ito para sa iyo.
Sa huli,
Ako ang naging masuwerte.
Pero…
...sa puso ko, hindi tama ang pakiramdam ko.
Hindi kahihiyan ang mabuhay, inay.
Matagal na panahon ang nakalipas, may nagsabi sa akin,
"Na sa bawat hakbang pasulong,
may ibang tao na kailangang umatras."
Hindi ako makapaniwala noon.
Pero ngayon naiisip ko...
marahil tama siya.
Hindi ko alam kung sino ang nagsabi nito sa iyo,
pero parang hindi ito tama para sa akin.
Huy,
umuwi na tayo.
Talaga?
Pero mayroon pa tayong dalawa pang araw dito.
Maaari akong bumalik.
Alam ko na ngayon.
Noong nawala ka, nagdalamhati ang aking ama para sa iyo,
tulad ng iyong asawa at kapatid na lalaki.
Alam kong nasaktan ko ang maraming tao.
Hindi ganoon ang ibig kong sabihin.
para sabihin lang
kung gaano ka namin kamahal.
Iyan ay totoo...
pero…
ang Haruki na minahal nila ay ibang tao na.
Ang kung sino ako ngayon ay hindi maaaring umiral noon.
Wala man akong kayamanan dito, pero maaari akong maging sarili ko.
Pakiusap.
Paumanhin.
Ano ang ginagawa ko?
Lagi pa akong nalulungkot para sa iyo.
Lumaki ka na
pasan ang inaasahan at pangarap ng iyong pamilya.
Naging imposible siguro ito.
Gayun pa man,
ang maawa para sa isang taong mayaman,
parang mali ito.
Gusto ko lang na pareho tayong maging masaya.
Sunja…
mali ba ang ginawa natin?
Maaari ko ba itanong
paano mo nalaman na ibebenta niya ang relo?
Pinakasalan niya ang isang mapangarapin.
Isang lalaki na mahina kaysa sa kanya. At para riyan, magbabayad siya ng malaki.
310 yen, para sa iyong abala.
BINEBENTA NG KUROHANA ENTERPRISES
Tom, makinig ka, Alam kong galit ka sa akin,
pero palagay ko ay may bagay na nangyayari kay Mamoru Yoshii.
Naririnig ko na nagbebenta siya ng maraming ari-arian.
Uy, natutuwa ako't tumawag ka.
-Balak ko na kausapin ka. -Bakit?
Bibitawan ka na ng Shiffley's. Okey?
Masyado silang napapahamak mula sa Colton at Abe-san.
Hindi mo sila maaaring hayaang gawin ito.
Maniwala ka man o hindi, sinikap kong tulungan ka.
T-Tom, ang aking visa. ito ay sinagot ng Shiffley's.
Ibig sabihin ay di na ako makababalik.
Bueno, dapat kang kumausap kaagad ng isang abogado, pare.
Hindi ko alam kung may magagawa sila rito, pero sila…
Kailangan kong sagutin ang kabilang linya. Huwag mong ibaba.
Hello, ano ito?
Solomon, ayaw kong mamatay nang mag-isa.
Ayaw ko!
Hana,
ano ang nangyari?
Hana!
Kailangan mong magpunta!
Pumunta ka ngayon…
bago mahuli ang lahat.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sherry Ingram