ซับไตเติลสีฟ้าคือคำภาษาญี่ปุ่น ซับไตเติลสีเหลืองคือคำภาษาเกาหลี
(ภาษาเกาหล) มัวทำอะไรน่ะ รีบหั่นกิมจิสิ
ลูกบ้านหิวแย่แล้ว!
อาหารเสร็จแล้วคร้าบ!
กินกันเลย! กินกันเลย!
มากินกันได้แล้วจ้า!
ฉันน่ะ ชอบกิมจิดองใหม่ๆ ที่สุดเลย
แบบที่เหลือรสกระเทียมสดๆ
มีอาหารอะไรที่ลงท้องแก แล้วแกไม่ชอบด้วยเหรอ
ซุนจา เป็นอะไรรึเปล่า
นี่จ้ะ
ขอบคุณครับ
บอกป้ากุงงีด้วยว่า ขากลับผมจะแวะร้านเช่าวิดีโอให้
ไปก่อนนะครับ
ทำงานดีๆ ล่ะ
เมื่อคืนนะ ฝันถึงแป้งต๊อกด้วยล่ะ
จริงเหรอ
ฝันว่าได้มาทั้งถาดเลย
- ยังแบ่งให้พี่กินด้วยเลยนะ - แล้วอร่อยไหมล่ะ
พี่กุงงี ตื่นได้แล้ว
พี่กุงงี
พี่…
ซุนจา เป็นอะไรไป
ท้องไส้เป็นอะไรไม่รู้
สงสัยเมื่อคืนเผลอกินของไม่สด
แย่เลยนะ
เป็นเพราะใกล้ถึงรอบเดือนหรือเปล่า
เดือนที่แล้วก็ไม่มาไม่ใช่เหรอ
เดี๋ยวจะต้มรากโดราจีให้นะ
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
ฝากบอกแม่ด้วย น้าขอโทษที่ต้องขึ้นราคา
พอโคฮันซูไม่อยู่ อะไรๆ ก็วุ่นวายไปหมด
ป่านนี้เขาควรจะกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอคะ
ได้ข่าวว่าเขาจะไปแค่อาทิตย์เดียว
ก็ใช่
แต่ใครจะรู้ เขาอาจไม่กลับมาอีกเลยก็ได้
ทำไมถึงพูดอย่างนั้น
คนอย่างโคฮันซูมีทางเลือกเสมอ
มาคุมตลาดปลาในปูซาน คงไม่ใช่ความฝันสูงสุดในชีวิตเขาหรอก
ไม่อยากคิดเลย ถ้าต้องกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วจะยังไง
ถึงเขาจะเข้มงวด แต่อย่างน้อยก็จ่ายราคายุติธรรม
แต่อะไรดีๆ มันไม่อยู่กับเรานานหรอก
ดูสิจ๊ะ ของดีนะ!
เร่เข้ามา! ลดราคาถูก!
ใครมากัน
ผมไปดูให้
ไว้ตรงนี้ดีไหมครับ
ย่ากุงงีจะได้อยู่กับความทรงจำอื่นๆ
จะไม่เด่นไปเหรอ
คุณย่า
ไม่เห็นต้องคิดอะไรมากมายเลย
อีกเดี๋ยวป้ายหลุมศพก็เสร็จแล้ว
ตายจริง!
ไม่น่าต้องลำบากมาถึงที่นี่เลยค่ะ
พูดอย่างนั้นได้ยังไงครับ
ผมก็ต้องมาอยู่แล้ว
มาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง
นี่คุณพ่ออี มาจากเกาหลี
เขาจะมาประจำที่โบสถ์เราสองสามเดือน
พวกเราโชคดีมากเลยนะที่ได้ตัวคุณพ่อมา
เชิญนั่งค่ะ
คุณกุงงีน่ะ
ถึงผมจะไม่มีโอกาสได้รู้จักท่านนานนัก
แต่ก็บอกได้เลยว่าท่านเป็นคนพิเศษมาก
ท่านชอบสร้างความสุขให้ชีวิตผู้อื่น ใช่ไหมครับ
คุณพ่อน่าจะได้มาเจอพี่ ก่อนที่มะเร็งจะกินจนหมดเรี่ยวแรง
ทั้งที่แก่ขนาดนั้น
คุณพ่อต้องหลงรักพี่แน่
ผมเห็นสิ่งที่อยู่ในใจของท่าน แล้วก็เห็นว่าเป็นดวงใจที่งดงาม
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เราจำเป็นต้องเห็นนะครับ
ใช้คำได้งดงามเหลือเกินค่ะ
น่าจะไปเขียนหนังสือนะคะ
ขออนุญาตย้ายได้ไหมครับ
ตามสบายเลยค่ะ
ควรให้อยู่ท่ามกลางคนที่รัก
ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ
มาภาวนาร่วมกันดีไหมครับ
มาเร็วสิ
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า
เรามารวมตัวกันวันนี้
เพื่อระลึกถึงบุตรแห่งพระองค์ ซึ่งได้กลับสู่อ้อมกอดแห่งพระองค์
ขอบพระทัยที่ทรงรับผู้เป็นที่รักของเรา ไว้ในพระเมตตา
อาเมน
ซุนจาเอ๊ย รีบกลับบ้านเสีย พายุจะเข้าแล้ว
นี่ซื้อของอย่างสุดท้ายแล้วค่ะ
ไม่รู้พายุเข้ารอบนี้จะเสียหายหนักไหม
คุณโคฮันซู!
นึกว่าจะทิ้งพวกเราไปแล้ว
ปล่อยให้กลัวแทบแย่!
ของปลอบใจเธอที่ฉันหายไป
สวยจังเลย ไม่กล้าแกะหรอกค่ะ
เธอต้องหัดปล่อยวางอะไรๆ เสียบ้าง
ฉันดูนาฬิกาไม่เป็นด้วยซ้ำ
เดี๋ยวฉันจะสอนให้
เธอเป็นคนหัวไว แป๊บเดียวก็คงเป็นแล้ว
ฉัน…
ฉันกำลังมีเด็ก
พูดอะไรหน่อยสิคะ
แน่ใจแล้วเหรอ
ซุนจาเอ๊ย
เธอให้ลูกชายฉัน
ไม่มีทางรู้เสียหน่อยว่าเป็นลูกชาย
ฉันรู้สิ
แน่ใจเลยทีเดียวล่ะ
ถ้าออกมาเป็นลูกสาว เดี๋ยวคุณก็ผิดหวัง
แต่คุณก็จะยังรักลูกใช่ไหม
ถ้าเป็นลูกสาว ฉันจะซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้
และหวังว่าลูกสาวจะฉลาดเหมือนแม่
งั้นคุณจะไปคุยกับคุณแม่ฉันเมื่อไหร่คะ
คุณแม่คงตกใจแน่ละ
แต่ถ้าเรารีบแต่ง แม่ก็คงเบาใจ
ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องแต่งงาน
ฉันนึกว่าเธอรู้อยู่แล้วว่า เรื่องระหว่างเรามันเป็นยังไง
รู้อะไร
หมายความว่ายังไง
ฉันแต่งงานกับเธอไม่ได้
ฉันมีครอบครัวอยู่แล้ว
ฉันมีเมียอยู่แล้วที่โอซาก้า
มีลูกสาวอีกสามคน
ไม่ได้แต่งงานเพราะรักหรอก
แต่จำเป็นต้องจับคู่กัน
จำเป็นต้องจับคู่เหรอคะ
จำเป็นด้วยเรื่องธุรกิจการงาน ไม่ได้มีความเสน่หาใดๆ
เธอกับคุณแม่
และลูกของเราจะไม่ต้องขาดเหลืออะไร
ฉันจะซื้อบ้านหลังใหญ่ที่สุดในยองโด
เอาบ้านของจียุนดีไหม
ยังไงพวกนั้นก็จ่ายต่อไม่ไหวแล้ว
เธอจะได้หัดอ่านหนังสือ
หัดดูนาฬิกา
เราจะมีลูกเพิ่มอีก ได้กินดีอยู่ดี
มีลูกสาวเพิ่มก็ยังได้
เธอเองก็รู้ดี
ตอนนี้โลกเรามันลำบาก
มีเด็กๆ ที่เข้านอน
แล้วไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกเลย
มีเด็กสาวที่ขายความบริสุทธิ์ แลกบะหมี่ชามเดียว
คนแก่ที่แอบหลบไปตายเงียบๆ
เพื่อให้คนหนุ่มสาวมีอาหารพอกินต่อไป
ซุนจา
การแต่งงาน ก็เป็นแค่การจัดการรูปแบบหนึ่ง
อีกหน่อยเธอจะเห็นค่าของสิ่งที่ฉันเสนอให้
ข้อเสนออะไรกัน
คนอย่างพวกเรา
นี่คือวิธีอยู่รอด
ซุนจา
แปลว่า…
นี่คือแผนของเธอตั้งแต่ต้นสินะ
จะบีบให้ฉันต้องแต่งงานกับเธอ
เพราะไม่มีใครเอาแล้วใช่ไหม
เพราะสุดท้ายแล้ว
ใครจะอยากเสี่ยงแต่งงานกับ ลูกสาวคนพิการ…
กล้าดียังไงมาพูดถึงคุณพ่อฉันแบบนั้น
ลูกฉันอาจได้เลือดพิการของพ่อเธอมา
ฉันไม่มีสิทธิ์พูดเหรอ
ตกลงนี่ใครสร้างตราบาปให้ใครกันแน่
ซุนจา
กลับมาก่อน
บอกให้กลับมานี่!
ไปไหวไหมเนี่ยคุณ
ไม่เป็นอะไรครับ
รบกวนช่วยบอกทาง
ไปบ้านเช่าที่มีคนดูแลเป็น ภรรยาม่ายของชายพิการหน่อย
แต่มันต้องเดินไปตั้ง 40 นาทีนะ
ผมไปไหวครับ
แม่จ๋า
คุณย่าครับ
พักสักวันสองวันเถอะ
อะไร คิดว่าเรื่องแค่นี้ย่าจะรับไม่ไหวเหรอ
นี่มันก็แค่ของนอกกาย
แม้แต่บ้านหลังนี้ ก็เป็นแค่หลังคากับผนังสี่ด้าน
ไม่ได้มีความหมายอะไร
(ภาษาญี่ปุ่น) ผู้ซึ่งมีชื่อเสียง อื้อฉาวว่าเกี่ยวพันกับองค์กรอาชญากรรมใต้ดิน
ทิ้งมรดกก้อนโตไว้ให้หลานชาย หลังจากเขาเสียชีวิต
แต่ขณะนี้ ตัวมาโมรุ โยชิอิเองกำลังต้องสงสัย ตามข่าวลือว่ามีการทุจริต
และการซื้อขายหลักทรัพย์โดย ได้ข้อมูลจากคนวงใน
สมัยนั้นย่าแทบ ไม่ได้ทำหน้าที่แม่คนด้วยซ้ำ
ต้องทำงานวันละ 14 ชั่วโมงทุกวันไม่มีหยุด
ถ้าไม่มีย่ากุงงี ไม่รู้เลยว่าชีวิตเราจะเป็นยังไง
คุณย่าไม่ควรจะหักโหม
ตอนนี้ต้องดูแลตัวเองก่อนนะครับ
แกพูดอย่างกับใช้ชีวิตแบบนี้มันลำบากนักหนา
พอแล้ว กลับไปทำงานได้
มานั่งเอาใจคนแก่มีประโยชน์อะไร
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกครับ
ที่ทำงานเข้าใจสถานการณ์ดี
อีกอย่าง ทำอะไรไม่ได้แล้วด้วย
เจ้าของที่ดินเขาปฏิเสธเราอีกแล้ว
อะไรนะ
เงินกองเป็นภูเขาขนาดนั้นเนี่ยนะ
จะเอาไปเลี้ยงลูกหลานได้ตั้งเท่าไหร่
แล้วยังไม่ใช่เงินสกปรกผิดกฎหมายอะไร
คิดอะไรของเขา
แล้วนี่จะส่งผลอะไรต่องานของแกล่ะ
ก็คงเป็นรอยด่างในประวัติไปสักระยะมั้งครับ
ผมต้องไต่เต้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ไม่มีทางเลือกนี่นา
ไม่ว่ายังไง ดีลนี้ก็ปิดไม่ได้แล้ว
ย่าก็ไม่เคยเข้าใจเลยนะ
ทำไมคนบางคนถึงยึดติดกับอดีตนัก
ยึดมั่นถือมั่นแล้วได้อะไร
ยังไงคนตายไปแล้วก็ไม่ฟื้นกลับมาใช่ไหมล่ะ
คุณย่าครับ
ไปโตเกียวกับผมหน่อย
อะไรนะ
ผมอยากให้ย่าไปคุยกับเขา
ย่าน่ะนะ
ย่าจะพูดอะไรได้
พูดอย่างที่พูดกับผมเมื่อกี้ไง
เวลาเรามองบ้านหลังหนึ่ง มันก็แค่หลังคากับผนัง
และคนตายไม่มีวันฟื้นกลับมา
คุณย่า ขอร้องนะครับ
เขาพูดกันว่าอะไร ได้ยินไหม
บอกเราด้วยสิ ตกลงจะรอดไหม
เขาเคยป่วยด้วยโรคนี้มาก่อนแล้ว
เขาเคยเกือบตายมาแล้วครั้งหนึ่ง
น่าสงสารนะ อยู่ไกลจากครอบครัวเสียด้วย
ไม่รู้พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ไหม
- นี่สัมภาระของเขารึ - ใช่ค่ะ
อย่างน้อยก็หาชื่อแซ่ก่อนว่าเป็นใคร
- เสื้อผ้าดูมีราคานะ - ดูหนังสือพวกนี้สิ!
แบกของหนักขนาดนี้คงลำบากมาก
ใบนี้เขียนว่าอะไรคะ
"คุณพ่อคุณแม่ที่เคารพรัก
ลูกมาถึงปูซานอย่างปลอดภัยแล้ว
หวังใจว่าจะไปถึงโอซาก้าโดยไว และได้เริ่มงานของพระเจ้า
พร้อมกับเริ่มชีวิตใหม่ กับโยเซบและกุงงี"
"ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
ผมสบายดี
ลูกที่รักพ่อและแม่เสมอ อิสอัค"
อิสอัค นั่นมันชื่อพรรค์ไหนกัน
น่าจะเป็นชื่อพวกคนถือคริสต์
ดูสิ เขามาจากเปียงยาง
เป็นคนคริสต์จากทางเหนือนี่เอง
อาการป่วยของเขาต้องรักษาจริงจัง
เขาเป็นวัณโรค
เราต้องแจ้งทางการ
ป่วยขนาดนี้ฉันจะไล่เขากลับไปได้ยังไง
คุณ…
คิดถึงลูกสาวตัวเองก่อน
คนเช่าบ้านอีก
ลองดูก่อนแล้วกัน ไม่รู้เขาจะรอดพ้นคืนนี้ไหม
- สวัสดีครับ - เสนอหน้ากลับมาทำไมอีก
นี่ใครกัน
ขอโทษจริงๆ ที่มารบกวนนะคะ
ฉันเป็นย่าของเขาเอง
รบกวนขอเวลาคุยด้วยสักหน่อยได้ไหม
- อย่าค่ะ อย่าลำบากเลย… - ไม่ได้ลำบากอะไร
ฉันกำลังจะกินข้าวเองอยู่แล้ว
- อาเมน - อาเมน
คุณอยู่กับหลานเหรอคะ
หนังสือพวกนี้น่ะนะ
ฉันเรียนเองนั่นแหละ
โรงเรียนให้นี่มาด้วย
ใบประกาศจบประถมหก
ไปโรงเรียนพร้อมกับพวกเด็กๆ เหรอ
ใช่ ส่วนใหญ่เป็นเด็กดีด้วยนะ
มีพวกเด็กเหลือขอบ้างเป็นปกติ
ทำไมถึงคิดจะไปเรียนคะ
ฉันไม่รู้ว่าชีวิตคุณเป็นยังไงนะ
แต่ครอบครัวฉันยากจนมาก
ส่งใครไปเรียนไม่ได้ ลูกชายยังไม่ได้เรียนเลย
คุณก็…
แม่ฉันก็ไม่เห็นประโยชน์ว่า จะส่งลูกสาวเรียนหนังสือทำไม
งั้นก็เข้าใจกันนะ
ไอ้ความรู้สึกที่โดนตัดขาดจากโลก
ฉันรู้สึกอับอายหรือไม่ก็กลัวอยู่เสมอ
บางทีถึงกับโกรธลูกหลานตัวเองด้วยซ้ำ ที่พวกนั้นได้หัดอ่านเขียน
กลัวว่าพวกนั้นจะดูถูกฉัน
แต่ดูสิ ฉันสอบได้ที่สามเลยนะ!
เกือบได้ที่สองแล้วด้วย
โอ้โฮ!
จับรสได้ใช่ไหมล่ะ
หามายังไงคะ
ฉันรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งที่ กลับไปเยี่ยมลูกทุกๆ สองสามเดือน
นางขนกลับมารอบละสองกระเป๋าเต็มๆ เสมอ
คุณย่า อะไรครับ
ลองชิมข้าวอีกรอบสิ
ดูเขาสิ!
เด็กสมัยนี้แยกความแตกต่างไม่ออกแล้ว
นี่ข้าวที่ปลูกในประเทศของเรา
แยกออกได้ยังไง
มันกรุบกว่า
หวานกว่า เหนียวหนึบกว่านิดหน่อย
สมัยก่อน ข้าวขาวเป็นของหายากมาก
เราปลูกนะ แต่พวกนั้นริบไปหมด
แต่เดี๋ยวนี้กินข้าวขาวกันทุกมื้อ
จนไม่ทันรู้ตัวแล้ว
คิดว่านั่นเป็นเรื่องที่ดีเหรอ
ตอนที่ฉันมาอยู่ประเทศนี้ช่วงแรก
เรามีเงินจำกัดจำเขี่ยมาก
เราอยู่ที่โอซาก้า
จำได้ว่าเวลาเดินผ่านแผงอาหาร แถวใกล้สถานีรถไฟ
ฉันจะพยายามจินตนาการว่า แต่ละจานรสชาติเป็นยังไง
คงจินตนาการเก่งน่าดูนะคะ
เพราะน้ำลายสอออกมาจริงๆ
เหมือนครั้งแรกในชีวิตที่ได้กลิ่นกาแฟ
กลิ่นอะไรไม่รู้หอมที่สุดในโลก
ผ่านไปอีกหลายปีนั่นน่ะ กว่าจะได้ลองจิบ…
- ขมจะตาย! - ใช่!
ไม่ใช่รสชาติในจินตนาการเลย
แต่เดี๋ยวนี้
ฉันไม่นึกหิวอยากกินอะไรแล้ว
ฉันกินเพราะถึงเวลา
ฉันไม่ได้ดองกิมจิเองแล้ว
ซื้อเขาเอา กระปุกละ 300 เยน
สมัยโน้น…
กว่าจะได้เงินเท่านั้น ฉันต้องขายกิมจิให้หมดคันรถ
ข้าวนี้ทำให้ฉันนึกถึง…
ทำให้ฉันนึกถึงคุณแม่
วันที่ฉันแต่งงาน
คุณย่า
เป็นอะไรไปครับ
คิดอะไรไร้สาระจริง
- ขออภัยครับ เราไม่ควรมารบกวน… - อย่าได้ดูถูกน้ำตาย่า
ย่าสู้ชีวิตจนมีสิทธิ์ที่จะร้องไห้แล้ว
ฉันรู้ค่ะว่าคุณไม่รู้จักฉัน…
แต่ไม่ต้องห่วง
ฉันจะดูแลคุณอย่างสุดความสามารถ
คุณได้กลับไปบ้านเกิดบ้างไหม
ไปสองครั้ง
รอบหนึ่งสมัยช่วงปี 70 อีกรอบเมื่อไม่กี่ปีก่อน
คุณล่ะ
ตอนแรกๆ ก็เพราะไม่มีเงิน
จากนั้นก็เพราะไม่มีเวลา
ตอนนี้ฉันไม่รู้จะกลับไปทำไมแล้ว
เท่าที่ฟังเขาเล่ามา ทุกอย่างไม่เหลือแล้ว
ก็จริง อะไรๆ เปลี่ยนไปมาก
แต่แค่ได้เดินถนนแล้วได้ยินภาษาเราเอง
ได้กลิ่นอาหารของเราเอง
แค่เดินแต่ละก้าวก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างไป
นั่นเป็นตอนที่เรารู้สึกได้ลึกๆ เลยว่า…
แผ่นดินนี้คือบ้านของเราจริงๆ
นั่นคือสาเหตุที่เรากลับไปตั้งแต่ต้น
พี่คู่สะใภ้ของฉัน…
พี่คู่สะใภ้ของฉันเพิ่งเสียไปเมื่อไม่กี่วันก่อน
พี่เป็นคนดีมาก
ต่อให้ใจปรารถนาอะไรแค่ไหน
แต่พี่คิดถึงพวกเราก่อนเสมอ
พี่คู่สะใภ้ของฉัน…
พี่คู่สะใภ้
ถ้าเพียงแต่พี่จะได้กลับไปอีกครั้ง
พี่คงจะมีความสุขมาก
แต่ตอนนี้…
ตอนนี้ก็สายไปแล้ว
ยังไม่สายเกินไปสำหรับคุณ
ไม่ใช่รึ
คุณ
ไม่แม้แต่จะนึกอยากรู้จักแผ่นดินของเราด้วยซ้ำ
คิดแต่จะพาคุณย่ามากล่อมให้ฉันขายที่สินะ
ครับ
คุณมันไร้หัวจิตหัวใจ
ไม่มียางอายบ้างเหรอ
ผมไม่ได้จะมาขโมยอะไรจากคุณ
ไม่ได้มีใครคิดจะมาหลอกคุณ
เราเสนอเงินก้อนโตให้ด้วยซ้ำ
แต่แทนที่จะรู้สึกซาบซึ้ง
คุณกลับทำเหมือนมีใครทำให้เจ็บช้ำน้ำใจ
ตอนนี้ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว
ถึงเวลาที่พวกนั้นต้องชดใช้ให้เรา
คุณเชื่ออย่างนั้นจริงๆ รึ
ครับ
แม่คะ
เขาสร่างไข้เสียที
น่าจะทำข้าวต้มให้เขากิน
แม่…
หนูมีเรื่องต้องคุยด้วย
มีอะไร
ใครทำลูก
บอกชื่อมันมา!
บอกแม่มา
เขาบังคับขืนใจลูกรึเปล่า
เปล่าค่ะ
ไม่ใช่อย่างนั้น…
งั้นปกป้องเขาทำไมกันล่ะ
คนขี้ขลาดแบบไหนที่ ทำแบบนี้แล้วไม่ยอมรับผิดชอบ
แม่ผิดเอง นึกว่าแกเป็นเด็กมีเหตุมีผล
แกจะโง่ขนาดนี้ได้ยังไง
แม่คะ…
หนูขอโทษ
รู้ใช่ไหมว่าชีวิตแกต่อจากนี้จะเป็นยังไง
ชีวิตเด็กคนนี้จะเป็นยังไง
รู้รึเปล่า
ซุนจาเอ๊ย…
มีทางที่จะบีบให้เขาแต่งงานกับแกได้ไหม
มันจบไปแล้วค่ะ แม่
เขาจากไปแล้ว
หนูก็แค่โง่เอง
ย่าเข้าใจชัดแล้ว
คุณคนนั้นอยากตายในบ้านหลังนั้น
แกมองไม่ออกเหรอ
ก็ย่าพูดไว้เอง
ลูกหลานเขาจะได้ประโยชน์จากเงินนั่น
อ้อ
นั่นคือชะตาของพวกเราสินะ
ต้องเสียสละเพื่อลูกหลานอยู่ร่ำไป
เมื่อไหร่ถึงจะพอ
จนกว่าเราจะตายงั้นเหรอ
ย่าอยากให้ผมทำยังไงกันแน่
คุณย่าต้องบอกผมตรงๆ
แกประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน
โดยที่ไม่ต้องไปยุ่งกับเขาไม่ได้รึ
ไม่ได้
นั่นเป็นงานของผม
นั่นคือวิธีหาเลี้ยงชีพของผม
ขอโทษนะที่ผมไม่ใช่ นักบวชแสนดีที่ใครๆ ก็รักเหมือนคุณพ่ออี
เขามาเกี่ยวอะไรด้วย
เขาแค่ทำให้ย่าคิดถึงใครคนหนึ่ง
แค่นั้นเอง
ย่าต้องไปละ รถไฟกำลังจะออก
ผมจะไปส่งที่รถไฟ
ย่ารู้ว่าแกเป็นเด็กดี
ย่ารู้ว่าย่าเลี้ยงแกมาดี
เลิกเล็มข้าวเสียที!
รู้นี่ว่าทำแล้วจะซวย
เป็นอะไรกันไป
เงียบอย่างกับมีใครตายอย่างนั้นแหละ
เกิดอะไรขึ้น
อะไรล่ะ
กินซะ
โซโลมอน แบค
ชั่วโมงที่แล้วผมเพิ่งได้รับสายจากทนายของเขา
คุณทำสำเร็จ
เอาย่าตัวเองมาใช้
หัวแหลมสุดๆ
เออ
เอาละ ทุกคน
นาโอมิ อาริโมโตะ ทุกคนเลย เราจะฉลองกัน
สั่งชาโตว์บัดไวเซอร์เลี้ยงทุกคน!
ยินดีด้วยนะคะ
ขอบคุณครับ
ต้องยอมรับตามตรง ฉันไม่เคยนึกว่าคุณจะทำได้เลย
ฉันดูคุณผิดไป
ทอมเรียกเราแล้ว ไปกันเลยดีไหม
เดี๋ยวผมตามไปครับ
ฮัลโหล
เป็นเด็กดีแล้วบอกหน่อยว่าคิดถึงฉัน
- หรืออย่างน้อยก็โกหกให้เนียน - ฉันรอให้ฮานะโทรกลับมาตลอด
ไม่จริงซะหน่อย
วันนี้ฉันโทรหานายตั้งสี่รอบ
ฉันกลับบ้านไปสองสามวัน
เสียงอะไรกัน
มีปาร์ตี้ในที่ทำงานเหรอ
โซโลมอน!
ฉันเพิ่งปิดดีลสำคัญได้
เราเลยจะฉลองกัน
ต้องอย่างนั้นสินะ
ดูเหมือนการส่งนายไปเรียนอเมริกา
ก็เป็นทางเลือกที่ถูกต้อง
ฝันของนายเป็นจริงแล้ว
แต่นายเคยสงสัยมั้ยว่า ทำอะไรหายไปบ้างระหว่างทาง
นี่ จะร่วมกันยินดีหน่อยไม่ได้เหรอ
ไม่ได้
อย่างน้อยฉันก็จริงใจ
ในห้องนั้นต้องมีคนที่ อิจฉาความสำเร็จของนายอยู่แน่
แล้วเมื่อไหร่เราถึงจะได้เจอกัน
อาจไม่มีวันนั้นเลยก็ได้
เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
ไม่สมเพชตัวเองเหรอ ใช้วิธีเดิมๆ ปั่นหัวคนแบบนี้
ไม่ใช่เสียหน่อย
ฉันเปลี่ยนไปเยอะมาก
เธอป่วยเหรอ
ฮานะ!
คุณน้าครับ
คุณน้า
รู้สึกเป็นยังไงบ้างคะ
ยังมีชีวิตอยู่ เพราะคุณช่วยไว้แท้ๆ
หมอยาชูบอกว่าคุณฟื้นตัวได้เร็วดี
ได้ยินอย่างนั้นก็โล่งใจ
คุณพ่อคุณแม่ก็คงเบาใจ
ผม…
อยากจะเข้าเมืองไปส่งโทรเลข
เดี๋ยวฉันจะเรียกเด็กไปส่งให้
ผมอยากไปเองดีกว่า
จะได้ยืดเส้นยืดสายขาด้วย
แต่เพิ่งหาย ไปเดินเหนื่อยๆ จะดีเหรอ
ถ้าจะไปโอซาก้า ผมต้องทำให้ร่างกายแข็งแรง
ต้องไปจริงๆ เหรอ
ฉันรู้ว่ามีโบสถ์ที่นั่นรออยู่
แต่ถ้าคุณไปตายที่นั่น
ห่างจากบ้านเกิดขนาดนั้น…
ผมเกือบตายมาหลายครั้งแล้วครับ
คุ้นเคยกับความรู้สึกนั้นดี
และไม่ได้กลัวความตาย
การใช้ชีวิตต่างหาก
ที่เป็นส่วนยากสำหรับผม
อย่างน้อยให้ลูกสาวฉันไปเป็นเพื่อนละกัน
อย่า…
ผมไม่อยากให้ใครลำบาก
ฉันปล่อยให้คุณไปคนเดียวไม่ได้หรอก
เดี๋ยวนะ ฉันไปเรียกลูกให้
ซุนจา!
ขอโทษที่เป็นภาระของคุณกับคุณแม่
ให้ผมเลี้ยงมื้อกลางวันนะ
ไม่เป็นไรเลยค่ะ
อาจจะมีสักร้านที่แถวตลาด
เพิ่งมีร้านอุด้งมาเปิด
ได้ยินคนพูดถึงน่ะค่ะ
อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้
เยี่ยมเลยครับ
ถ้าอย่างนั้น
กินกลางวันกันก่อนแล้วค่อยไปส่งโทรเลข
ฉันบอกแล้วไง
พวกนี้เอาไปทิ้ง
นี่อะไร
จดไว้ด้วย
ได้ยินชื่อเสียงของตลาดแห่งนี้มานานแล้ว มันยอดเยี่ยมจริงๆ นะครับ
ใหญ่จริงๆ ด้วย
รีบไปกันดีกว่าค่ะ
พอได้เสียที…
โซโลมอน
- อย่า นี่… ทอม - ขออภัย เอาไว้เขาจะโทรกลับไปหา
ทอม อย่าวางสาย…
ผมเป็นหัวหน้าคุณโว้ยครับ
ขอสั่งให้ออกไปฉลอง
ไอ้อัจฉริยะ
เอ้า
คัมปัย
คัมปัย!
นั่นมัน…
แม่
มาทำอะไรที่นี่ดึกๆ ดื่นๆ
ป้าเขาอยากกลับบ้าน
กลับไปเห็นแผ่นดินเกิดเราอีกครั้ง
แม่พูดอะไรน่ะ
แม่ไม่อยากฝังอัฐิของป้าแกไว้ที่นี่
แม่อยากพาอัฐิกลับไปที่บ้านเกิดเรา
แม่ก็เหมือนกัน แม่อยากกลับบ้านเกิดเรา
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้กินอาหารในร้าน
เร็วดีนะครับ!
เราไม่อยากให้คุณลูกค้ารอนานครับ
พูดภาษาญี่ปุ่นเก่งจัง ใครสอนให้คุณเหรอคะ
มีครูมาสอนที่บ้านตั้งแต่เด็กครับ
ชิมิซึซัง
เราเป็นเพื่อนสนิทกันมาก
ฉันเห็นหนังสือของคุณแล้ว
คุณต้องรู้อะไรๆ เยอะมากแน่ๆ
ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ
ยิ่งอายุมากขึ้น
ผมยิ่งรู้สึกว่ามีสิ่งที่ไม่รู้อีกมาก
ถ้าให้บอกตามตรง
ส่วนใหญ่แล้วผมรู้สึกว่าตัวเองโง่มากกว่า
สวดกับผมก่อนได้ไหม
ข้าแด่พระบิดาเจ้า ขอบคุณพระองค์สำหรับอาหารมื้อนี้
และขอบคุณพระองค์ที่คอยปกป้องดูแล
นำทางให้เรามุ่งหน้าสู่หนทางที่ถูกต้อง
กราบทูลในพระนามพระเยซูคริสต์
อาเมน
คุณซุนจา ลืมตาได้แล้วครับ
อร่อยจังค่ะ
ผมรู้สึกว่าคงไม่ค่อยจริงใจเท่าใด
ถ้าปิดความจริงจากคุณต่อไป
ผมรู้ว่าคุณกำลังจะมีเด็ก
ผมไม่ได้คิดจะวิจารณ์ด่าว่าอะไรคุณ
ผมแค่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะ…
ผมคิดว่าอาจจะช่วยคุณได้
ถ้าคุณรู้ว่ามีเพื่อนพร้อมรับฟัง
แต่ถ้าผมจะขออนุญาตออกความเห็น
เด็กคนนี้
คุณเคยคิดจะยกให้เด็ก เป็นลูกบุญธรรมครอบครัวอื่นไหม
อาจจะเป็นคู่ที่แต่งแล้วไม่มีลูก
ผมรู้ว่าคงทำใจลำบาก แต่…
พูดอะไรของคุณ
การที่คุณจะเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง ตราบาปจากสังคม…
ฉันไม่ได้หลอกตัวเองว่า ชะตาของฉันจะเป็นเช่นไร
ฉันรู้ดีว่าฉันกับลูก จะต้องกลายเป็นคนนอกวงสังคม…
รู้ว่าฉันต้องย้ายออกจากบ้านเช่า ไม่อย่างนั้นธุรกิจของแม่ก็จะพังพินาศ
ฉันรู้ดีทุกอย่าง
ถึงอย่างนั้น…
ฉัน…
ฉันก็ได้รับความรักจากคนนอกสังคม
คุณพ่อของฉัน
แปลกดีนะคะที่ช่วงนี้ฉันคิดถึงพ่อบ่อยมาก
ตลอดชีวิตของพ่อ มีแต่คนบอกว่าพ่อจะไม่ได้แต่งงาน
หรือไม่มีโอกาสได้มีลูก
แต่ฉันก็ยังเกิดมาแล้ว
ฉันอยู่ตรงนี้ ทั้งๆ ที่ไม่ควรเกิดมาได้
ตอนนี้…
ลูกฉันก็มาเกิดตรงนี้แล้ว ทั้งๆ ที่ไม่ควรเกิดมา
แล้วเขาจะต้องได้รับความรัก
ต่อให้ฉันต้องทำงานจนเล็บฉีก
ทำจนปวดหลัง หรืออดอาหารจนท้องกิ่ว
แต่ลูกของฉัน…
จะต้องไม่ขัดสนอะไรทั้งนั้น
นั่นคือคำสัญญาที่ฉันจะให้ลูก
คุณพ่อฉัน…
ให้สัญญาแบบเดียวกันกับฉันตอนที่ฉันเกิด
ดังนั้น ไม่ค่ะ
ฉันจะไม่…
ยกลูกคนนี้ให้คนอื่น
ขอโทษจริงๆ คุณซุนจา
ผมผิดไปแล้ว
ผมป่วยออดๆ แอดๆ มาเกือบตลอดชีวิต
ผมรู้หนังสือดี
แต่แทบไม่รู้จักวิถีความคิดคนเลย
ยิ่งได้ยินคุณพูดอย่างนั้น…
ผมอายตัวเองนัก
ฉันไม่ได้ตั้งใจ
ไม่ครับ
ผมกลับขอบคุณคุณต่างหาก
ขอบคุณเหรอคะ
คนคนนั้น…
คุณจะลืมเขาได้ไหม
ฉันอยากลืมค่ะ
ถ้าอย่างนั้น
คิดว่าคุณจะรักใครอีกคนได้หรือเปล่า
มันสำคัญตรงไหนล่ะคะ
ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครเอาฉันแล้ว…
แต่ถ้ามีความเป็นไปได้…
ถ้ามีคนอยากขอ…
ให้คุณเดินทางออกจากบ้าน…
ไปเริ่มชีวิตใหม่…
คุณจะไปได้ไหม
แต่…
คุณรู้นี่คะว่าฉัน…
กำลังอุ้มท้องลูกของชายอื่น
ผมรู้ดี
แต่ผมยังอยากจะถามอยู่ดี
สักวัน…
เมื่อเวลาผ่านไปนานพอ…
คุณจะสามารถทำใจ ให้รักใครอีกคนได้ไหมครับ
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์