Japońskie dialogi mają niebieskie napisy. Koreańskie dialogi mają żółte napisy.
(po koreańsku) Co ty robisz? Pokrój kimchi.
Są bardzo głodni!
Podano do stołu!
Jedzmy!
Czas coś zjeść!
Najbardziej lubię niedojrzałe kimchi.
Wciąż czuć zielone ząbki czosnku.
Czy twój żołądek kiedykolwiek wybrzydza?
Sunjo, dobrze się czujesz?
Proszę.
Dziękuję.
Powiedz Kyunghee, że wstąpię do wypożyczalni.
Miłego dnia.
Pracuj ciężko.
Wczoraj śniły mi się kluski ryżowe.
Serio?
Cały półmisek.
- Nawet się z tobą podzieliłam. - Dobre były?
Kyunghee, obudź się.
Kyunghee.
Kyung…
Sunjo, co się dzieje?
Mój brzuch.
Może zjadłam wczoraj nieświeżego małża?
To straszne.
Może zbliża ci się okres?
W tamtym miesiącu nie miałaś.
Ugotuję ci doraji.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
Powiedz matce, że przepraszam za podwyżkę.
Pod nieobecność Ko Hansu zapanował tu chaos.
Nie powinien już wrócić?
Ponoć miał wyjechać tylko na tydzień.
To prawda.
Ale kto wie? Może w ogóle nie wróci.
Czemu pan tak mówi?
Taki człowiek ma wiele możliwości.
Handlowanie rybami w Pusan to nie szczyt jego marzeń.
Aż strach pomyśleć, że znów może być jak dawniej.
Może i był surowy, ale przynajmniej uczciwie płacił.
Dobrze było, ale się skończyło, prawda?
Proszę popatrzeć!
Zapraszam! Niskie ceny!
Kto to może być?
Sprawdzę.
Może tutaj?
Będzie blisko wspomnień.
Niezbyt to subtelne, co?
Babciu,
nie ma sensu się tym zadręczać.
Płyta nagrobna wkrótce będzie gotowa.
Ojej!
Nie musiałeś przyjeżdżać.
Co ty mówisz?
Musiałem sprawdzić,
jak sobie radzisz.
To pastor Rhee z Korei.
Spędza parę miesięcy w naszym kościele.
Nawet nie wiesz, jakie to dla nas szczęście.
Usiądź, proszę.
Nie znałem długo
naszej Kyunghee,
ale widziałem, że jest wyjątkowa.
Lubiła uszczęśliwiać innych, prawda?
Szkoda, że nie znałeś jej, zanim rak odebrał jej energię.
Nawet mimo jej wieku
pokochałbyś ją.
Wejrzałem w jej serce i zobaczyłem w nim dobroć.
Niczego więcej nie musimy w ludziach widzieć.
Tak pięknie mówisz.
Mógłbyś napisać książkę.
Pozwolisz, że to przeniosę?
Tak, proszę.
Powinna być z bliskimi.
Tak jest znacznie lepiej.
Pomodlimy się razem?
Chodźcie.
Ojcze niebieski,
zebraliśmy się dzisiaj,
żeby uczcić pamięć twojej córki, która do ciebie wróciła.
Dziękujemy, że ponownie obdarzyłeś naszą bliską swoją łaską.
Amen.
Wracaj do domu, Sunjo. Zbliża się burza.
To już ostatnia rzecz.
Kto wie, ile wyrządzi szkody.
Koh Hansu!
Myśleliśmy już, że nas pan opuścił.
Martwiliśmy się!
To za moją nieobecność.
Jest zbyt piękny, żeby go otwierać.
Musisz porzucić te sentymenty.
Nawet nie znam się na zegarku.
Nauczę cię.
Jesteś bystra. Szybko załapiesz.
Jestem…
przy nadziei.
Musisz coś powiedzieć.
Jesteś pewna?
Sunjo.
Dasz mi syna.
Nie wiadomo, czy to chłopiec.
Wiem, że tak.
Jestem tego pewien.
W takim razie dziewczynka cię rozczaruje.
Ale i tak będziesz musiał ją kochać.
Będę kupował jej piękne sukienki
i liczył, że dorówna ci inteligencją.
Kiedy odwiedzisz moją matkę?
Na pewno będzie zaskoczona.
Ale jeśli szybko weźmiemy ślub, uspokoi się.
Czemu nagle mówisz o małżeństwie?
Myślałem, że wiesz.
Wiem?
O czym ty mówisz?
Nie mogę cię poślubić.
Mam już rodzinę.
W Osace mam żonę
i trzy córki.
To nie jest małżeństwo z miłości,
tylko niezbędny układ.
Niezbędny układ?
Niezbędny z powodów biznesowych. Uczucia nie wchodzą w grę.
Tobie, twojej matce
i naszemu dziecku niczego nie zabraknie.
Kupię największy dom w Yeongdo.
Może od rodziny Jiyun?
I tak nie będzie ich już na niego stać.
Nauczysz się czytać
i korzystać z zegarka.
Urodzisz więcej dzieci i będziemy dobrze żyć.
Jeszcze więcej córek.
Ty też dobrze wiesz,
jaki jest teraz świat.
Dzieci, które kładą się spać,
już się nie budzą.
Dziewczynki sprzedają niewinność za miskę makaronu.
Starsi wymykają się cichcem, żeby umrzeć
i zostawić młodszym dość jedzenia.
Sunjo.
Małżeństwo to tylko układ.
Zrozumiesz moją propozycję.
O czym ty mówisz?
Ludzie tacy jak my
robią to, żeby przetrwać.
Sunjo.
Czy to znaczy…
że od początku to planowałaś?
Żeby zmusić mnie do małżeństwa,
bo nikt inny cię nie zechce?
W końcu
kto pojąłby za żonę córkę kaleki…
Nie mów nic o moim ojcu.
Dziecko też może być zdeformowane.
Nie mam prawa?
Kto tak naprawdę przeklina kogo?
Sunjo.
Wróć.
Wracaj!
Nic panu nie jest?
Nie.
Możecie mi powiedzieć,
jak dojść do pensjonatu prowadzonego przez wdowę?
Ale to dobre 40 minut piechotą.
Dam radę.
Mamo.
Babciu.
Daj sobie dzień lub dwa.
A co, myślisz, że takie coś mnie załamuje?
To tylko rzeczy.
Nawet ten dom to tylko dach i ściany,
nic więcej.
(po japońsku) Miał powiązania z przestępczością zorganizowaną,
a po śmierci zostawił wnukowi fortunę.
Teraz Mamoru Yoshii też podejrzany jest o korupcję
oraz nielegalny obrót papierami wartościowymi.
Ledwie mogłam być wtedy matką.
Pracowałam po 14 godzin na dobę, przez siedem dni w tygodniu.
Gdyby nie twoja ciocia, nie wiem, co by z nami było.
Nie powinnaś się tak obciążać.
Czas, żebyś się sobą zajęła.
Mówisz tak, jakby to życie było ciężkie.
Wystarczy już. Wracaj do pracy.
Po co pobłażać staruszce?
Nie martw się o to.
Rozumieją sytuację.
Poza tym i tak nie mam nic do roboty.
Właścicielka znów nam odmówiła.
Co takiego?
Tyle pieniędzy!
Pomyśleć tylko, jak mogłaby zabezpieczyć swoje dzieci.
To przecież nie są brudne pieniądze.
Co jest z nią nie tak?
Co to dla ciebie oznacza?
Trafię pewnie na czarną listę.
Będę musiał od nowa się wykazać.
Jaki mam wybór?
Tak czy inaczej, już po wszystkim.
Chciałabym zrozumieć,
czemu niektórzy tak kurczowo trzymają się przeszłości.
Na co to komu?
Przecież i tak nie przywróci to życia zmarłym.
Babciu.
Pojedź ze mną do Tokio.
Co takiego?
Żeby z nią porozmawiać.
Ja?
Co miałabym jej powiedzieć?
To samo, co mnie.
Że dom to tylko dach i ściany.
I że zmarli nie wracają.
Proszę cię, babciu.
Co mówią? Słyszysz?
Powiedz. Będzie żył?
Już się z tym zmagał.
Wygląda na to, że był już bliski śmierci.
Szkoda, że jest tak daleko od rodziny.
Ciekawe, czy jego rodzice jeszcze żyją.
- To jego? - Tak.
Poszukajmy nazwiska.
- To drogie ubrania. - Ile książek!
Pewnie ciężko było mu to wszystko nieść.
Co tu jest napisane?
„Drodzy rodzice,
dotarłem bezpiecznie do Pusan.
Nie mogę się doczekać, aż zacznę w Osace służbę Panu
i nowe życie z Yosebem i Kyunghee.
Ale nie martwcie się.
U mnie wszystko dobrze.
Wasz kochający syn, Isak”.
Isak? Co to za imię?
Chyba biblijne.
Pochodzi z Pjongjang.
To jeden z tych chrześcijan z północy.
Proszę poważnie traktować jego chorobę.
To gruźlica.
Musimy to zgłosić.
Jak mogę wyrzucić go w takim stanie?
Proszę pani…
niech pani pomyśli o córce
i pensjonariuszach.
Zobaczmy, czy dożyje ranka.
- Dzień dobry. - Po co wróciłeś?
Kto to jest?
Przepraszam za najście.
Jestem jego babcią.
Poświęci nam pani chwilę?
- Proszę, nie chcemy się narzucać. - To nic.
I tak właśnie miałam jeść.
- Amen. - Amen.
Mieszka tu z panią wnuk albo wnuczka?
A, to?
To ja się uczę.
Dopiero co przyszło ze szkoły.
Świadectwo ukończenia szóstej klasy.
Chodzi pani do szkoły z dziećmi?
Tak. Większość jest miła,
ale niektóre mnie wkurzają.
Skąd decyzja o pójściu do szkoły?
Nie wiem, jak było u pani,
ale moja rodzina była tak biedna,
że nie było ją stać na szkołę nawet dla chłopców.
Proszę pani,
moja matka nie widziała sensu w posyłaniu dziewcząt do szkoły.
Więc rozumie pani,
jak to jest czuć się odizolowaną od świata.
Zawsze albo się wstydziłam, albo bałam.
Byłam zła na własne dzieci, że nauczyły się czytać.
Martwiłam się, że będą patrzeć na mnie z góry.
Ale proszę, jestem na trzecim miejscu w klasie.
Byłam bliska drugiego.
Rety!
Czuje to pani, prawda?
Ale jak?
Znajoma jeździ co parę miesięcy do córki.
Zawsze przywozi dwie pełne walizki.
Babciu, o co chodzi?
Spróbuj jeszcze raz ryżu.
No proszę!
Młodzi nie czują różnicy.
To ryż, który wyrósł na naszej ziemi.
Skąd wiesz?
Ma orzechowy posmak.
Jest trochę słodszy i twardszy.
Kiedyś ryż był luksusem.
Uprawialiśmy go, ale cały nam zabierali.
A teraz jemy go przy każdym posiłku
i nawet go nie zauważamy.
Myśli pani, że to dobrze?
Kiedy tutaj przyjechaliśmy,
byliśmy bardzo biedni.
Mieszkaliśmy w Osace.
Pamiętam, że szłam wzdłuż stoisk przy dworcu
i próbowałam sobie wyobrazić, jak smakuje każde danie.
Musiałam być w tym dobra,
bo zaczynałam się ślinić.
Kiedy pierwszy raz poczułam zapach kawy,
pomyślałam, że jest najcudowniejszy.
Pierwszy łyk spróbowałam dopiero kilka lat później.
- Ale gorzka! - Właśnie!
Zupełnie inna, niż myślałam.
Ale teraz
nie czuję nawet głodu.
Jem, bo przychodzi pora.
Nie robię już własnego kimchi.
Kupuję je w słoikach za 300 jenów.
Kiedyś…
musiałabym sprzedać cały wózek, żeby tyle zarobić.
Ten ryż przypomina mi…
Przypomina mi o mojej matce
w dniu mojego ślubu.
Babciu,
co się stało?
Zachowuję się jak idiotka.
- Przepraszam. To był zły pomysł. - Nie osądzaj jej łez.
Ma do nich prawo.
Wiem, że mnie pan nie zna, ale…
proszę się nie martwić.
Zaopiekuję się panem najlepiej jak potrafię.
Wróciła pani do domu?
Dwa razy.
Najpierw w latach 70, a potem parę lat temu.
A pani?
Na początku brakowało pieniędzy,
a potem czasu.
Teraz nie widzę już sensu.
Podobno niczego już nie ma.
Tak, wiele się zmieniło.
Ale usłyszeć na ulicy własny język,
poczuć zapach naszego jedzenia…
Ziemia pod stopami jest inna.
Wtedy nasza dusza wie…
że ten kraj naprawdę jest naszym domem.
Właśnie dlatego tam jeździmy.
Moja szwagierka…
Moja szwagierka zmarła kilka dni temu.
Była bardzo dobrym człowiekiem.
Mimo że jej serce pragnęło więcej,
najpierw myślała o nas.
Moja szwagierka.
Gdyby tylko mogła jeszcze raz tam wrócić.
Tak bardzo by ją to uszczęśliwiło.
A teraz…
Teraz jest już za późno.
Dla pani nie jest jeszcze za późno.
Prawda?
A ty co?
Nawet nie ciekawi cię nasz kraj,
ale myślałeś, że twoja babcia namówi mnie do sprzedaży?
Tak.
Jesteś bezlitosny.
Nie wstyd ci?
Nie okradam pani.
Nikt pani nie oszukuje.
Oferujemy pani fortunę.
Ale zamiast okazać wdzięczność,
sugeruje pani jakąś nieuczciwość.
Sytuacja się zmieniła.
Teraz to oni muszą odpowiedzieć przed nami.
Naprawdę w to wierzysz?
Tak.
Mamo.
Spadła mu gorączka.
Zróbmy owsiankę.
Mamo…
musimy porozmawiać.
O co chodzi?
Kto ci to zrobił?
Powiedz, jak się nazywa.
Powiedz mi.
Zmusił cię do tego?
Nie.
To nie tak…
To czemu go chronisz?
Co za tchórz nie chce wziąć za to odpowiedzialności?
Miałam cię za rozsądną dziewczynę, ale się pomyliłam.
Jak mogłaś być taka głupia?
Mamo…
przepraszam.
Wiesz, co to znaczy dla ciebie…
i tego dziecka.
Wiesz?
Sunjo…
nie ma szans, żeby cię poślubił?
To koniec, mamo.
On odszedł.
Byłam głupia.
Teraz rozumiem.
Ona chce umrzeć w tym domu.
Nie widziałeś tego?
Sama mówiłaś,
że jej dzieciom przydadzą się te pieniądze.
Czy to znaczy,
że taki jest nasz los?
Wciąż poświęcać się dla dzieci?
Kiedy to się skończy?
Po naszej śmierci?
O co mnie prosisz?
Powiedz to jasno i wyraźnie.
Czy możesz być na szczycie,
zostawiając ją w spokoju?
Nie.
To moja praca.
Tak zarabiam na życie.
Przykro mi, że nie jestem duchownym, jak pastor Rhee.
A co to ma do rzeczy?
Przypomina mi kogoś.
To wszystko.
Muszę iść. Pociąg już jedzie.
Odprowadzę cię.
Wiem, że dobre z ciebie dziecko.
Wiem, że dobrze cię wychowałam.
Przestań dłubać w ryżu!
Wiesz, że to przynosi pecha.
O co chodzi?
Ktoś umarł czy coś?
Co się dzieje?
Co?
Jedz.
Solomonie Baek.
Dzwonili do mnie jej prawnicy.
Udało ci się.
Użyłeś swojej babci.
Genialne.
Tak.
Dobra, słuchajcie.
Naomi, Arimoto, wy też. Będziemy świętować.
Budweisery Château dla wszystkich!
Gratuluję.
Dziękuję.
Przyznaję, że nie dawałam ci żadnych szans.
Nie doceniłam cię.
Tom nas woła. Idziemy?
Zaraz przyjdę.
Halo?
Bądź tak miły i powiedz, że za mną tęskniłeś.
- Albo chociaż dobrze skłam. - Czekałem, aż zadzwonisz.
Wcale nie.
Dzwoniłam dziś cztery razy.
Spędziłem parę dni w domu.
Co to?
Jakaś impreza?
Solomonie!
Zawarłem ważną umowę.
Świętujemy.
No tak, oczywiście.
Twój wyjazd do Ameryki
okazał się jednak dobrym wyborem.
Twoje marzenie się spełniło.
Ale czy myślisz kiedykolwiek o tym, co utraciłeś?
Powinnaś cieszyć się z mojego sukcesu.
Nie zamierzam.
Przynajmniej jestem szczera.
Na pewno niektórzy cię za niego nienawidzą.
Kiedy się zobaczymy?
Może nigdy.
Nie zmieniłaś się.
Żałosne są te twoje gierki.
Mylisz się.
Zmieniłam się i to bardzo.
Jesteś chora?
Hana!
Proszę pani?
Jak się pan czuje?
Żywy, dzięki pani.
Aptekarz powiedział, że pan zdrowieje.
Kamień spadł mi z serca.
Moim rodzicom też spadnie.
Chcę…
Chcę wysłać im telegram.
Poproszę o to jakiegoś chłopca.
Chciałbym sam pójść.
Przetestować nogi.
Nie powinien się pan forsować.
Muszę nabrać sił przed wyjazdem do Osaki.
Musi pan jechać?
Wiem, że czekają na pana w kościele,
ale gdyby pan tam umarł,
tak daleko od domu…
Wiele razy byłem bliski śmierci.
Przywykłem do tego.
Nie boję się.
To właśnie życie
sprawia mi trudność.
Proszę wziąć ze sobą moją córkę.
Proszę…
Nie chcę sprawiać kłopotu.
Samego pana nie puszczę.
Chwileczkę, pójdę po nią.
Sunja!
Przepraszam, że tak panie obciążam.
Proszę dać się zaprosić na obiad.
To żaden kłopot.
Może jest jakiś lokal na targu.
Jest restauracja.
Słyszałam o niej.
Niedaleko stąd.
Cudownie.
W takim razie
wyślemy telegram po obiedzie.
Mówiłem już.
Pozbądź się ich.
Co to jest?
Zapisz to.
Wiele słyszałem o tym targu. Jest wspaniały.
Naprawdę jest duży.
Chodźmy, proszę.
Dość już tego…
Solomon.
- Nie… Tom. - Przepraszam, oddzwonimy.
Tom, nie rozłączaj…
Jestem, kurwa, twoim szefem.
Chodź tu i świętuj.
Geniuszu.
Zdrowie.
Zdrowie!
To jest…
Mamo,
co tu robisz tak późno?
Chciała ostatni raz
wrócić do naszej ojczyzny.
O czym ty mówisz?
Nie chcę chować prochów twojej cioci tutaj.
Chcę ją zabrać do domu.
I ja też chcę jechać do domu.
To mój pierwszy raz w restauracji.
Ale szybko!
Nie chcemy, żeby nasi goście czekali.
Skąd tak dobrze zna pan japoński?
Ach. W dzieciństwie miałem nauczyciela.
Nazywał się Shimizu.
Byliśmy przyjaciółmi.
Widziałam pańskie książki.
Musi pan dużo wiedzieć.
Niekoniecznie.
Z wiekiem uświadamiam sobie,
jak wiele nie wiem.
Szczerze mówiąc,
przez większość czasu czuję się głupi.
Pomodli się pani ze mną?
Ojcze, dziękujemy ci za dary, które będziemy spożywać.
Dziękujemy też, że nas chronisz
i prowadzisz na właściwą ścieżkę.
Modlimy się w imię Chrystusa.
Amen.
Może już pani otworzyć oczy.
Dobre.
Czułbym się nie w porządku,
dłużej to ukrywając.
Wiem, że jest pani w ciąży.
Nie zamierzam pani potępiać.
Wspominam o tym tylko dlatego, że…
być może chciałaby pani
mieć w tym czasie przyjaciela.
Ale jeśli pani pozwoli…
Czy myślała pani,
żeby ofiarować dziecko innej rodzinie?
Być może bezdzietnej parze.
Wiem, że to trudne, ale…
Co pan chce powiedzieć?
Konsekwencje samotnego wychowywania dziecka…
Nie mam złudzeń co do swojego losu.
Wiem, że moje dziecko i ja będziemy wyrzutkami.
Będę musiała opuścić pensjonat, żeby chronić interes matki.
Wiem o tym.
Ale…
ja również…
byłam kochana przez wyrzutka.
Mojego ojca.
To dziwne, jak często o nim teraz myślę.
Przez większość życia słyszał, że nigdy się nie ożeni
i nie będzie miał dziecka.
Ale się pojawiłam.
Mimo że nie powinnam.
A teraz…
pojawi się moje dziecko, mimo że nie powinno.
I będzie kochane.
Nawet jeśli połamię przy pracy paznokcie,
będą bolały mnie plecy, a mój żołądek będzie pusty,
mojemu dziecku…
niczego nie zabraknie.
To mu obiecuję.
Mój ojciec…
obiecał to samo mnie.
Więc nie.
Nie zamierzam…
oddać tego dziecka.
Przepraszam panią.
Myliłem się.
Przez większość życia chorowałem.
To prawda, że znam książki.
Ale bardzo mało wiem o ludziach.
Kiedy usłyszałem pani słowa…
Czuję się zawstydzony.
Nie miałam takiego zamiaru.
Nie.
Jestem pani za to wdzięczny.
Wdzięczny?
Ten człowiek…
może pani o nim zapomnieć?
Chcę o nim zapomnieć.
W takim razie
myśli pani, że może obdarzyć uczuciem innego?
Co to za różnica?
Nikt mnie nie zechce.
Ale gdyby było to możliwe…
Gdyby ktoś panią poprosił…
żeby opuściła pani dom…
i zaczęła od nowa…
mogłaby pani?
Ale…
rozumie pan, że…
Nosi pani dziecko innego meżczyzny.
Rozumiem.
I pytam panią, czy…
być może…
po jakimś czasie…
obdarzyłaby pani uczuciem kogoś innego?
Napisy: Marzena Falkowska