Ang Japanese ay naka-subtitle sa asul Ang Korean ay naka-subtitle sa dilaw
(sa Korean) Ano ang ginagawa mo? Hiwain ang kimchi.
Nagugutom na sila!
Handa na ang pagkain!
Kumain na tayo! Kumain na tayo!
Oras na para kumain!
Para sa akin, hindi hinog na kimchi ang pinakamainam.
Maaari mo pa ring malasahan ang berdeng usbong ng bawang.
Nakatagpo na ba ang tiyan mo ng pagkain na di nagustuhan?
Sunja, ayos ka lang ba?
Narito ka pala.
Salamat.
Sabihin kay Tiya Kyunghee na sasaglit ako sa video store.
Magkaroon ka ng isang magandang araw.
Magtrabaho nang husto.
Kagabi nanaginip ako ng puto.
Talaga?
Isang buong bandehado.
-Binigyan nga kita ng mga ito, Sis. -Masarap ba?
Kyunghee, gumising ka na.
Kyunghee.
Kyung…
Sunja…
Ang tiyan ko.
Nakakain ba ako ng masamang halaan kagabi?
Masama iyan.
Maaari bang palatandaan ito na ang iyong pagdugo ay parating?
Wala ka nito noong nakaraang buwan.
Magpapakulo ako ng doraji para sa iyo.
BATAY SA AKLAT NI MIN JIN LEE
Sabihin mo sa iyong ina paumanhin sa pagtaas ng presyo.
Sa kawalan ni Koh Hansu, lahat ay nagkagulo.
Di ba dapat nakabalik na siya ngayon?
Narinig ko na dapat isang linggo lang siyang mawawala.
Tama.
Pero sino ang may alam? Baka hindi na siya bumalik.
Bakit mo sinasabi iyan?
Ang isang tao tulad ni Koh Hansu ay may mga pagpipilian.
Ang pagiging broker ng isda sa Busan ay hindi hantungan ng pangarap ng tao.
Nakakatakot isipin na babalik sa tulad ng dati.
Maaaring siya ay mahigpit, pero nagbabayad siya nang makatarungan.
Bueno, ito ay mabuti hanggang ito ay nagwakas, hindi ba?
Tumingin dito!
Halika! Murang mga presyo!
Sino kaya iyon?
Titingnan ko.
Paano kung dito?
Makakasama niya ang mga alaala.
Hindi ba masyadong halata?
Lola,
hindi kailangang maghirap tungkol dito.
Ang pandanda ng libingan ay matatapos na anumang araw ngayon.
Ay, naku!
Hindi ka na dapat pumunta ng ganito kalayo.
Paano mo nasasabi iyan?
Siyempre kailangan kong pumunta
para makita kung kumusta ka.
Ito si Pastor Rhee, bumisita mula sa Korea.
Kasama natin siya rito sa simbahan nang ilang buwan.
Hindi mo alam kung gaano tayo kapalad na narito siya.
Pakiusap, umupo ka.
Ang aming Kyunghee,
Hindi ko siya nakilala nang matagal,
pero masasabi kong pambihira siyang tao.
Hilig niyang maghatid ng saya sa iba, hindi ba?
Sana nakita mo siya bago naubos ng kanser ang kanyang enerhiya.
Kahit sa kanyang edad,
Ikaw ay mawiwili sa kanya.
Nakita ko sa kaniyang puso, at nakita ko na ito ay mabuti.
Ito lang ang kailangan nating makita sa isang tao, talaga.
Ang galing mong magsalita.
Maaari kang magsulat ng aklat.
Okey lang ba kung ililipat ko ito?
Oo, pakigawa ito.
Dapat ay kasama niya ang kanyang mga mahal.
Mas mahusay.
Sabay tayong magdadasal?
Dalian.
Mahal na Ama sa Langit,
nagtipon kami dito ngayon
para alalahanin ang iyong anak, na bumalik sa iyo.
Salamat sa pagtanggap sa aming minamahal na bumalik sa iyong biyaya.
Amen.
Sunja, magmadaling pauwi. Parating na ang bagyo.
Ito ang aking huling gawain.
Sino ang nakakaalam kung gaanong pinsala ang magagawa nito.
Koh Hansu!
Nagsisimula na kaming mag-isip na pinabayaan mo na kami.
Pinag-alala mo kami!
Isang pagbabayad-sala sa aking pagkawala.
Masyadong maganda para punitin pagbukas.
Kailangan mong matutong maging hindi sentimental tungkol sa mga bagay.
Ni hindi ko nga alam paano magbasa ng oras.
Tuturuan kita.
Matalino iyang isipan mo. Mabilis mong matutuhan.
Ako'y…
Ako ay buntis.
Kailangan mong magsalita.
Sigurado ka ba?
Sunja.
Dinadala mo ako sa aking anak na lalaki.
Walang paraan para malaman mo na ito ay lalaki.
Pero alam ko ito.
Ako ay sigurado rito.
Malulungkot ka kung ito ay isang batang babae.
Pero kailangan mo pa rin siyang mahalin.
Kung ito ay isang batang babae, bibilhan ko siya ng magagandang damit.
At umaasa ako na siya ay kasing talino ng kanyang ina.
Kailan mo bibisitahin ang nanay ko?
Magugulat siya, siyempre.
Pero kung magpapakasal tayo kaagad, siya ay malalagay sa tahimik.
Bakit bigla kang nagsasalita tungkol sa kasal?
Akala ko alam mo kung ano ito.
Alam?
Ano ang ibig sabihin niyan?
Hindi kita mapapakasalan.
May pamilya ako.
Sa Osaka, may asawa ako
at tatlong anak na babae.
Hindi ito eksaktong kasal dahil sa pag-ibig,
pero isang kinakailangan na kasunduan.
Isang kinakailangan na kasunduan?
Kailangan para sa mga kadahilanang pangnegosyo. Walang pagmamahal.
Ikaw at ang iyong ina
at ang ating anak ay hindi magnanais ng anuman.
Bibilhin ko ang pinakamalaking bahay sa Yeongdo.
Paano naman ang bahay ni Jiyun?
Hindi na nila magagawang bayaran ito.
Matututuhan mo kung paano magbasa
at magbasa ng oras.
Magkakaroon tayo ng mas maraming anak, at mabubuhay tayo nang maayos.
Higit pang mga anak na babae.
Alam mo rin ito,
kung paano ang mundo ngayon.
Mga batang matutulog,
hindi na kailanman gigising.
Mga batang babae nagbebenta ng kanilang kamusmusan para sa mangkok ng pansit.
Ang mga matatanda tahimik na nangangamatay
para ang mga bata ay may sapat na makain.
Sunja.
Ang kasal, ito ay isang kasunduan lang.
Makikita mo ang katwiran sa sinasabi ko.
Ano ang sinasabi mo?
Para sa mga taong tulad namin,
ito ay kung paano kami mabubuhay.
Sunja.
Kaya…
ito ba ang plano mula sa simula?
Para pilitin akong magpakasal sa iyo
dahil walang ibang gagawa nito?
Pagkatapos ng lahat,
sino ang susugal na magpakasal ang anak ng isang pilay…
Huwag kang magsalita tungkol sa aking ama.
Maaaring manahin ng anak ko ang deperensya ng iyong ama.
Wala ba akong karapatan?
Kaya sabihin mo, sino ang sumusumpa sa kanino?
Sunja.
Bumalik ka.
Bumalik ka ngayon din!
Okey ka lang?
Ayos lang ako.
Puwede mo bang ituro sa akin
ang papunta sa boardinghouse na pinapatakbo ng biyuda ng pilay?
Pero ito ay isang 40-minuto na paglalakad.
Kakayanin ko.
Inay.
Lola.
Bigyan ang iyong sarili ng isang araw o dalawa.
Ano, sa palagay mo ba ay mawawarak ako nito?
Bagay lang ang mga ito.
Kahit ang bahay na ito. Isang bubong, ilang pader,
wala nang iba pa.
(sa Japanese) Kilalang tao na may kaugnayan sa organisadong krimen,
nag-iwan sa apo ng malaking kayamanan pagkatapos ng kanyang pagpanaw.
Ngayon si Mamoru Yoshii ay may nababalitang katiwalian,
kasama ang insider trading.
Halos hindi ko kaya ang maging ina sa mga panahong iyon.
Nagtatrabaho ng 14 oras sa isang araw, pitong araw sa isang linggo.
Kung wala ang iyong tiyahin, di ko alam kung ano ang kinahitnan natin.
Hindi mo dapat masyadong pagurin ang iyong sarili.
Oras na para alagaan ang iyong sarili.
Ginagawa mo itong parang mahirap na uri ng pamumuhay.
Tama na. Bumalik ka sa trabaho.
Ano ang punto ng pagpapalayaw sa matandang babae?
Hindi mo kailangang mag-alala tungkol diyan.
Nauunawaan nila ang sitwasyon.
Bukod dito, walang gagawin.
Tinanggihan ulit kami ng may-ari ng lupa.
Ano?
Lahat ng perang iyon?
Isipin ang lahat ng maibibigay niya para sa kanyang mga anak.
Hindi naman marumi o anuman ang pera.
Ano ang problema niya?
Kaya ano ang ibig sabihin nito para sa iyo?
Magkakaroon ng itim na marka ng sandali, sa palagay ko.
Kailangan kong gumapang pabalik ulit.
Anong pagpipilian ang mayroon ako?
Alinmang paraan, wala na ang deal na iyon.
Naunawaan ko sana
kung bakit kumakapit ang tao sa nakaraan.
Ano ang magandang dulot nito?
Hindi nito maibabalik ang patay, di ba?
Lola.
Sumama ka sa akin sa Tokyo.
Ano?
Gusto kong kausapin mo siya.
Ako?
Ano ang sasabihin ko?
Sabihin mo sa kanya ang sinabi mo sa akin.
Kung titingnan mo ang isang bahay, ito ay isang bubong at ilang pader lang.
At ang patay ay hindi na babalik.
Lola, pakiusap.
Ano ang sinasabi nila? Naririnig mo ba?
Sabihin mo sa amin. Mabubuhay ba siya?
Nakipaglaban na siya rito dati.
Ang kamatayan, tila, ay minarkahan na siya noon.
Nakakaawa na napakalayo niya sa kanyang pamilya.
Iniisip ko kung buhay pa ang kaniyang mga magulang.
-Sa kaniya iyan? -Oo.
Subukan nating humahap ng pangalan.
-Ang mga damit na ito ay mamahalin. -Tingnan mo ang mga librong ito!
Mahirap sigurong dalhin ang bitbitin ang ganito kabigat.
Ano ang sinasabi nito?
"Mahal kong Ina at Ama,
Ligtas akong nakarating sa Busan."
"Sabik akong makarating sa Osaka para gawin ang gawain ng Panginoon
at simulan ang aking bagong buhay kasama sina Yoseb at Kyunghee."
"Ngunit huwag mag-alala.
Ako ay mabuti.
Ang iyong mapagmahal na anak, Isak."
Isak? Anong uri ng pangalan iyon?
Naniniwala ako na ito ay pangalan sa bibliya.
Heto, siya ay mula sa Pyongyang.
Isa sa mga Kristiyano mula sa Hilaga.
Kailangan seryosohin ang kaniyang sakit.
Ito ay tuberculosis.
Kailangan nating iulat ito.
Paano ko siya isusumbong kung ganito?
Ma'am…
isipin ang iyong anak na babae,
ang iyong mga boarder.
Tingnan natin kung makalagpas siya sa gabi.
-Hello. -Ano ang ginagawa mo rito?
Sino ito?
Humihingi ako ng paumanhin sa paggambala.
Ako ang lola niya.
Pwede ka bang makipag-usap sa amin sandali?
-Pakiusap, huwag abalahin iyong sarili… -Walang anuman.
Kakain pa lang sana ako.
-Amen. -Amen.
Mayroon ka bang apo rito?
Ang mga iyon?
Ako ang nag-aaral.
Ibinigay sa akin ng paaralan ito.
Ang aking diploma sa pagtatapos ng ika-anim na grado.
Pumapasok ka sa paaralan kasama ng mga bata?
Oo. Karamihan sa kanila ay mabubuting bata,
pero may ilang sakit sa ulo.
Ano ang dahilan kung bakit nagpasiya kang mag-aral?
Hindi ko alam kung paano ito para sa iyo,
pero napakahirap ng pamilya ko
hindi kayang makapagpaaral, kahit para sa mga batang lalaki.
Lola,
Ang nanay ko walang nakitang punto sa pagpasok ng mga babae sa paaralan.
Kaya naiintindihan mo.
Ang pakiramdam ng pagiging hiwalay sa mundo.
Lagi akong nahihiya o natatakot.
Naiinis ako sa sarili kong mga anak dahil alam nila kung paano magbasa.
Nag-alala ako na mamaliitin nila ako.
Pero tignan, pangatlo sa klase ko!
Halos pangalawa na ako.
Wow!
Nalalasahan mo ito, hindi ba?
Pero paano?
Isang babaeng kilala ko ay bumibisita sa kanyang anak kada ilang buwan.
Lagi niyang daladala sa bahay ang dalawang punong maleta.
Lola, ano ito?
Tikman muli ang kanin.
Tingnan mo iyan!
Hindi alam ng mga kabataan ang kaibahan.
Ito ay bigas na pinatubo sa ating bansa.
Paano mo nalalaman?
Ito ay mas malasa.
Mas matamis, na mas mahirap nguyain.
Dati, ang puting bigas ay isang karangyaan.
Nagpapatubo kami, pero kinukuha nila lahat.
Pero ngayon kumakain tayo ng puting bigas sa bawat pagkain,
at hindi na natin napapansin ito.
At sa tingin mo ba ay magandang bagay iyan?
Noong una akong dumating sa bansang ito,
kakaunti ang pera namin.
Nakatira kami sa Osaka.
Naaalala kong nadaraanan ang mga tindahan ng pagkain malapit sa istasyon ng tren,
at sinisikap kong isipin kung ano ang lasa ng bawat putahe.
Siguro naging magaling ako dito.
Ang aking bibig ay naglalaway.
Tulad ng unang pagkakataon na naamoy ko ang kape.
Akala ko ito ang pinakamahusay na amoy.
Ilang taon bago ko nagawang unang tumikim…
-Napakapait! -Mismo!
Hindi tulad sa iniisip ko.
Pero sa kasalukuyang mga araw,
Ni hindi ako nagugutom.
Kumakain ako dahil oras na.
Hindi na ako gumawa ng sarili kong kimchi.
Binibili ko ito ng 300 yen isang garapon.
Dati rati…
Kailangan kong ibenta ang buong kariton nito para makakuha ng ganyang halaga.
Ang kanin ay nagpapaalala sa akin…
Ipinapaalala nito sa akin ang aking ina,
noong araw na ikinasal ako.
Lola,
ano iyon?
Nagiging katawa-tawa lang ako.
-Paumanhin. Hindi kami dapat pumunta… -Huwag maliitin ang kaniyang luha.
Nakuha niya ang karapatan sa mga iyon.
Alam kong hindi mo ako kilala…
pero huwag mag-alala.
Aalagaan kita hangga't kaya ko.
Nakauwi ka na ba?
Dalawang beses.
Isa noong '70s, pagkatapos ay ilang taon na ang nakalipas.
At ikaw?
Noong una, walang sapat na pera,
tapos hindi sapat ang oras.
Hindi ko na makita ang punto nito ngayon.
Nawala na ang lahat, ayon sa narinig ko.
Oo, marami ang nagbago.
Ngunit ang lumakad sa kalye at marinig ang inyong sariling wika,
ang maamoy ang sariling pagkain.
Ang lupa sa ilalim ng iyong mga paa ay iba ang pakiramdam.
At doon malalaman ng iyong kaluluwa…
…ang lupaing ito ay ang aking tahanan.
Iyan ang dahilan kung bakit kami pumupunta.
Ang aking hipag…
Pumanaw ang hipag ko ilang araw na ang nakakaraan.
Napakabuti niyang tao.
Kahit na ang puso niya ay naghangad ng higit pa,
inisip niya muna kami.
Ang hipag ko…
Ang hipag ko,
kung siya lamang ay maaaring bumalik ng isang beses pa.
Napakasaya sana niya.
At ngayon…
Ngayon ay huli na.
Hindi pa huli ang lahat para sa iyo.
Hindi ba?
Ikaw.
Ni hindi ka ba nag-iisip tungkol sa ating lupain.
Pero naisip mo kung dadalhin mo ang lola mo, mapapabenta niya ako?
Oo.
Wala kang awa.
Wala ka bang kahihiyan?
Hindi ako nagnanakaw mula sa iyo.
Walang gustong manakit sa iyo.
Nag-aalok kami sa iyo ng malaking halaga.
Pero sa halip na magpasalamat,
umaasta ka na parang may kawalang-katarungan dito.
Iba na ang mga bagay ngayon.
Panahon na nila para magbayad sa atin.
At talagang naniniwala ka diyan?
Oo.
Inay.
Sa wakas nawala na ang lagnat niya.
Dapat tayong gumawa ng lugaw.
Inay…
Kailangan kitang kausapin.
Ano?
Sino ang gumawa nito sa iyo?
Sabihin ang pangalan!
Sabihin mo sa akin.
Pipilitin ka ba niya?
Hindi.
Hindi ganoon…
Kung gayon bakit mo siya pinoprotektahan?
Anong uri ng duwag ang gagawa nito at tatangging panagutan ito?
Pagkakamali kong iniisip na isa kang matinong batang babae.
Paano ka naging ganito katanga?
Inay…
Humihingi ako ng paumanhin.
Alam mo kung ano ang ibig sabihin nito para sa iyo.
Para sa sanggol na ito.
Alam mo ba?
Sunja…
…wala bang paraan para pakasalan ka niya?
Tapos na, Inay.
Wala na siya.
Ako lang ay naging isang hangal.
Nakikita ko na ito ngayon.
Gusto ng babaeng iyon na mamatay sa bahay na iyon.
Hindi mo ba nakikita iyon?
Sinabi mo mismo,
makikinabang ang kanyang mga anak sa perang iyon.
Kaya,
iyan ba ang aming gawain?
Palaging magsakripisyo para sa aming mga anak?
Kailan ito titigil?
Sa aming kamatayan?
Ano ang hinihiling mong gawin ko?
Kailangan kong liwanagin mo.
Hindi ba pwedeng nasa tuktok ka ng bundok
habang iniiwan siya nang payapa?
Hindi.
Iyan ang trabahong ginagawa ko.
Ganun ang paraan ko para makapaglagay ng pagkain sa mesa.
Pasensya hindi ako minamahal na clergyman tulad ni Pastor Rhee.
Ano ang kinalaman niya dito?
Naaalala ko ang isang tao sa kaniya.
Iyon lang.
Dapat na akong umalis. Darating na ang tren.
Ihahatid kita sa tren.
Alam kong mabuti kang bata.
Alam kong pinalaki kita nang tama.
Itigil ang pagkurot sa iyong kanin!
Alam mong masama ito.
Ano ito?
May namatay ba o anuman?
Ano ang nangyari?
Ano?
Kumain.
Solomon Baek.
Tumawag ang kaniyang mga abugado isang oras na ang nakararaan.
Nagawa mo iyon.
Gamit ang iyong lola.
Napakahusay niyan.
Oo.
Okey, lahat kayo.
Naomi, Arimoto, ikaw rin. Magdiriwang tayo.
Château Budweisers para sa lahat!
Binabati kita.
Salamat.
Inaamin ko, hindi ko inakala na may pagkakataon ka.
Mali ang husga ko sa iyo.
Tinatawag na tayo ni Tom. Halika na?
Pupunta na ako diyan.
Hello?
Maging mabait at sabihin sa akin na namiss mo ako.
-O kahit na magsinungaling nang maayos. -Hinihintay kitang tumawag.
Hindi, di kaya.
Tumawag ako nang apat na beses ngayon.
Umuwi ako nang ilang araw.
Ano iyon?
May party ba diyan?
Solomon!
Nagawa ko ang isang mahalagang deal.
Nagdiriwang kami.
Siyempre ginawa mo.
Kaya mukhang ang pagpapadala sa iyo sa Amerika
ay tamang desisyon kung tutuusin.
Sa palagay ko ay natupad ang gusto mo.
Pero naiisip mo ba ang tungkol sa lahat ng nawala?
Masaya ka dapat para sa akin.
Tumatanggi ako.
Ako tapat ako tungkol dito.
Walang duda na may mga galit sa iyo dahil sa iyong tagumpay.
Kailan kita makikita?
Baka hindi na kailanman.
Hindi ka pa rin nagbabago.
Nakakalunos ito, ikaw at ang mga larong ito.
Nagkakamali ka.
Malaki na ang pinagbago ko.
May sakit ka ba?
Hana!
Ma'am?
Kumusta ang pakiramdam mo?
Buhay, salamat sa iyo.
sabi ni Parmasyutikong Chu na maayos kang gumagaling.
Gumaan ang loob ko na marinig iyan.
Gayun din ang mga magulang ko.
Ako'y…
Gusto kong pumunta sa bayan para magpadala sa kanila ng telegrama.
Ay. Tatawag ako ng bata para magdala ng mensahe.
Gusto kong pumunta sa sarili ko.
Subukan ang mga binti ko.
Pero hindi ka dapat nagtatakbo kaagad.
Kung pupunta ako sa Osaka, kailangan kong magpalakas.
Kailangan mo bang pumunta?
Alam kong may simbahan na naghihintay sa iyo,
pero kung ikaw ay namatay dito,
na napakalayo sa tahanan…
Maraming beses na akong halos namatay.
Alam ko na talaga ito.
Hindi ako natatakot diyan.
Pamumuhay, sa kabilang dako,
iyan ang mahirap na bahagi para sa akin.
Hayaan mong samahan ka ng aking anak na babae.
Pakiusap…
Ayaw kong gambalain ang sinuman.
Hindi kita pababayaang mag-isa.
Sandali lang. Tatawagin ko siya.
Sunja!
Paumanhin ako ay pabigat sa iyo at inyong ina.
Hayaan mong isama kita sa tanghalian.
Hindi ito pabigat.
Baka mayroon sa pamilihan.
Mayroong isang tindahan ng pansit.
Narinig kong pinag-uusapan ito ng mga tao.
Hindi ito masyadong malayo mula rito.
Magaling.
Kung ganoon,
Ipadadala natin ang aking telegrama pagkatapos ng tanghalian.
Sinabi ko sa iyo ang tungkol dito.
Alisin ang mga iyan.
Ano ito?
Isulat ito.
Marami akong narinig tungkol sa pamilihang ito. Kahanga-hanga ito.
Ito ay talagang malaki.
Pakiusap, dapat na tayong umalis.
Tama na…
Solomon.
-Hindi, uy… Tom. -Paumanhin, tatawag siya ulit sa iyo.
Tom, huwag mong ibaba…
Lintik ako ang iyong amo.
Lumabas ka dito at magdiwang.
Henyo.
Uy.
Tagay.
Tagay!
Iyon ay…
Nanay,
ano ang ginagawa mo rito at malalim na ang gabi?
Gusto niyang bumalik,
para makita muli ang ating lupang-tinubuan.
Ano ang sinasabi mo?
Ayaw kong dito mahimlay ang abo ng iyong tiya.
Gusto ko siyang iuwi.
Ako rin. Gusto kong umuwi.
Ito ang unang pagkakataon ko sa restawran.
Ang bilis niyan!
Ayaw naming maghintay ang aming mga parokyano.
Sino ang nagturo sa iyo na magsalita nang maayos sa wikang Hapon?
Ah. May tutor ako noong bata pa ako.
Shimizu-san.
Siya at ako ay mahusay na magkaibigan.
Nakita ko ang iyong mga libro.
Marami ka sigurong nalalaman.
Hindi ako sigurado tungkol diyan.
Habang tumatanda ako,
Napagtanto ko na ang dami kong hindi alam.
Para sabihin ko sa iyo ang katotohanan,
Pakiramdam ko madalas na ako ay tanga.
Uh, sasamahan mo ba akong magdasal?
Ama, salamat sa pagkain na kakainin namin.
At salamat sa pagbabantay sa amin,
para sa paggabay sa amin patungo sa tamang landas.
Sa pangalan ni Kristo, kami ay nananalangin.
Amen.
Sunja, maaari mo nang buksan ang iyong mga mata.
Ang sarap.
Pakiramdam ko ito ay hindi ako nagiging tapat
para patagalin pang itago ito.
Alam kong nagdadalang-tao ka.
Wala akong balak na kastiguhin ka.
Binanggit ko lang ito dahil…
dahil baka makakatulong sa iyo
na magkaroon ng isang kaibigan sa oras na ito.
Pero kung pwede kong sabihin.
Ang bata,
naisip mo ba na ialok ang bata sa ibang pamilya?
Marahil ay sa mag-asawaang walang anak.
Alam ko na mahirap ito, pero…
Ano ang sinasabi mo?
Ang magpalaki ng bata nang mag-isa, ang mga epekto…
Hindi ako nag-iilusyon tungkol sa aking kapalaran.
Naiintindihan ko kami ng anak ko magiging itinakwil…
na kailangan kong umalis sa boardinghouse para di masira ang negosyo ng nanay ko.
Alam ko ang lahat ng ito.
Pero…
Ako'y…
Minahal ako ng isang itinakwil.
Ang aking ama.
Kakaiba kung gaano kadalas ko syang naisip ngayon.
Sa halos buong buhay niya, sinabi sa kanya na hindi siya makapag-aasawa
o magkakaroon ng sariling anak.
Pero narito ako.
Narito ako kahit hindi dapat.
At ngayon…
Narito ang anak ko kahit hindi siya dapat.
At mamahalin siya.
Kahit pa kailanganin kong magtrabaho hanggang sa masira ang aking mga kuko,
at sumakit ang aking likod at mawalan ng laman ang aking tiyan,
ang aking anak…
hindi siya magnanasa ng anuman.
Iyan ang pangako ko sa kanya.
Ang aking ama…
nangako siya sa akin katulad nito noong ako ay isinilang.
Hindi.
Hindi ko…
tatalikuran ang batang ito.
Humihingi ako ng paumanhin, Sunja.
Nagkamali ako.
Halos buong buhay ko ay may sakit ako.
Alam ko ang mga aklat, oo.
Pero kaunti lang pagdating sa mga tao.
At ang marinig kang magsalita…
Nahihiya ako.
Hindi iyon ang aking intensyon.
Hindi.
Nagpapasalamat ako sa iyo para rito.
Nagpapasalamat?
Ang taong ito…
maaari mo siyang kalimutan?
Gusto ko.
Kung gayon,
sa palagay mo ba ay maaari kang magmahal ng iba pa?
Ano pa ang halaga ngayon?
Walang aangkin sa akin.
Pero kung ito ay posible…
Kung may mag-aalok sa iyo…
na iwanan ang iyong tahanan…
at magsimula ng panibago…
kaya mo ba?
Pero…
nauunawaan mo na ako…
Na buntis ka gawa ng ibang lalaki.
Naiintindihan ko.
At tinatanong kita kung,
marahil…
paglipas ng sapat na oras…
ay matutuhan mong mahalin ang iba pa?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sherry Ingram