ซับไตเติลสีฟ้าคือคำภาษาญี่ปุ่น ซับไตเติลสีเหลืองคือคำภาษาเกาหลี
(ภาษาเกาหลี) เขาชื่อโคฮันซู
ว่ากันว่ามือเขาเปื้อนเลือดมาอย่างโชกโชน
เขาทำงานสกปรกให้คนใหญ่คนโตในญี่ปุ่น
พอได้ฟังอย่างนี้แล้ว มันน่าสงสัยเนอะ
ว่าเขาเป็นพวกนั้นไปแล้ว
หรือยังเป็นพวกเราอยู่
เรื่องพรรค์นั้นใครจะไปรู้ ฉันรู้แค่ว่าเขาให้ราคาเป็นธรรม
เขาไม่กดขี่ข่มเหง และเขาไม่ทนให้ใครทำอะไรโง่ๆ
แม่ครัวของเขาที่นี่
บอกว่าเขาไม่เคยสวมเสื้อซ้ำกันเลยสักวัน
ใส่ครั้งเดียวทิ้ง
นึกออกไหม นึกว่าตัวเองสำคัญแค่ไหนกัน
เขาคนนั้นรู้กาลเทศะและมารยาทสังคม
เขามาทำความเคารพคุณพ่อของฉัน สองรอบแล้ว
พวกเขาถูกคอกันมากทีเดียว
นี่จียุน คุณพ่อของหนูคิดว่า เขาจะลงหลักปักฐานที่นี่เลยไหมจ๊ะ
หรือเขาจะกลับไปโอซาก้า
เขาอาจจะหาบ้านอยู่…
แล้วก็ลงหลักปักฐานที่นี่เลยมั้งคะ
ฉันคิดอย่างนั้นนะ
- เงียบไปเลย! - แต่พ่อ กฎบอกว่ายาวหนึ่งศอกก็พอไง
ต้องยาวเท่าศอกฉัน!
คิดว่าฉันตั้งราคา
โดยใช้แขนเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเหรอ
เมตตาเถอะครับ
อย่ามายุ่ง
ลูกชายน้าต้องหัดรับความขายหน้าให้ได้
แต่ถ้าไม่จำ ฉันจะช่วยดัดศอกให้ยืดเอง
ฉันซื้อไว้เองก็ได้
ปลาจวด 20 ตัวให้ห้าเยน
ตอบแทนความกรุณาครับ
เก็บไปเถอะ
คุณโคฮันซูคะ
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
(โตเกียว ปี 1989)
(ภาษาญี่ปุ่น) ทุกท่านกำลังเพลิดเพลินกันอยู่รึเปล่าครับ
ผมเพิ่งเห็นพ่อแม่ของบ่าวสาว
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ทำไมทั้งคู่สวยหล่อสมกันขนาดนี้
งั้นทุกคนก็รอดูฉันล้มไม่เป็นท่า
ไม่จริงซะหน่อย อย่ามองเราแย่ตลอดเวลาอย่างนั้นสิ
จะพยายามนะ
ประเทศนี้เปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่นายไปอยู่อเมริกา
คนได้เงินกันง่ายเกินไปและรวยเร็วเกินไป
ทั้งที่แทบไม่มีตัวตนเมื่อไม่กี่ปีก่อน
บางทีคนจำพวกนี้แหละ คือคนที่ประเทศนี้ต้องการ
อย่างลูกร้านปาจิงโกะใช่ไหม
หยอกๆ นายกับฉันเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กัน
เพิ่งนึกเรื่องที่นายพูดไว้สมัยเรายังเด็กได้
อะไรเหรอ
นายเล่าว่าพ่อนายพูดว่า
คนเกาหลีโตมาเพราะหมาเลี้ยง
ไม่งั้นจะเอาหน้ามุดชามเวลากินทำไม
แทนที่จะยกขึ้นมากินดีๆ แบบพวกนาย
- ฉันเป็นเด็กปากเสียขนาดนั้นจริงๆ เหรอ - ใช่
ตอนนั้นเราเป็นเด็กตัวกะเปี๊ยก
ฉันน่าจะฟังพ่อมาผิดมากกว่า
ยังไงก็ตาม พวกนายฉลาดมากนะ ที่พาโคลตันมาร่วมมือกับอาเบะซัง
เขาเป็นนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่เก่งที่สุดที่นี่ เป็นตัวใหญ่ในวงการเหมาะกับงาน
เห็นๆ อยู่ว่าคนครึ่งกระทรวงการคลัง
มาร่วมงานแต่งของลูกสาวเขา แบบนี้ช่วยได้แน่
จริง พวกเรามากันหลายคนเลย
แต่ไม่ต้องห่วงนะ เนคไทแบบนี้ นายกลมกลืนกับคนอื่นๆ ได้สบาย
ขอเดานะ
อาร์มานี
แอร์เมสเลยเหรอ ไม่เบานะนายเนี่ย
ชักอยากเห็นแล้วสิว่า อาเบะซังจะมีปฏิกิริยายังไงกับนาย
เต้นไป เต้นต่อไป
หนึ่ง สอง สาม ยิ้มครับ
ใกล้ๆ กันหน่อยครับ
คุณไปจากที่นี่ตอนยังเด็กมากงั้นหรือคะ
ตอนอายุ 14 ครับ
ผมได้ยินว่าคุณก็เคยอยู่ที่อเมริกาเหมือนกัน
ค่ะ เมืองเคมบริดจ์
อ้อ ม.ฮาร์วาร์ดเหรอครับ
บริหารธุรกิจค่ะ
แล้วป.โทของม.ฮาร์วาร์ดเป็นยังไงบ้างครับ
ก็คือเป็นหลักสูตรที่ดี ในอุดมคติชาวอเมริกันค่ะ
ในแง่ไหนครับ
คนอเมริกันชอบเกม
อะไรๆ ก็เป็นเกมไปซะหมด
ดังนั้นเวลาฉันเจอคนใหม่ๆ โดยเฉพาะผู้ชาย
พวกเขาจะอยากเล่นเกมทาย…
"ฉันเป็นเอเชียชาติไหน"
มุกเก่ามาก พวกเขาจะทายจีนเป็นอันดับแรก
โชคดีที่ญี่ปุ่นมักจะเป็นคำตอบที่สอง
อย่างน้อยคุณก็ต้องทนให้เขาทายแค่สองประเทศ
ผมคงจะโชคดีถ้าเกาหลีมาเป็นอันดับสี่
ถ้าผมไม่มีอารมณ์เล่นด้วย ผมก็แค่พยักหน้าตอนเขาทายว่าญี่ปุ่น
แต่มันไม่ได้ผิดเสียทีเดียวใช่ไหมคะ
ไม่ครับ ไม่ถึงกับเรียกว่าผิด
- ทอมซัง! - อาเบะซัง!
ลูกเขยคุณดูโหงวเฮ้งเป็นคนล่ำซำนะครับ คุณโชคดีจริงๆ
เพื่อความสุขของลูกสาวผม ผมก็หวังว่าอย่างนั้น
ผมขอแนะนำ สมาชิกคนใหม่ล่าสุดของทีมเราครับ
นี่แบคซังจากสาขาที่นิวยอร์ก
ขอบคุณที่ให้เกียรติผมมาร่วมงาน
คุณเลือดอะไร
ผมเลือดกรุ๊ปโอครับ
อ้อ เป็นคนมองโลกในแง่ดีนี่เอง
จะอยู่ในโลกนี้ได้ ต้องมีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดครับ
แล้วเดี๋ยวเรามาดูกัน
ทุกท่านครับ ขอให้สนุกกับงานเลี้ยงกันนะครับ
นี่ เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ
ผมคิดว่าเขาเป็นห่วงว่าผมขึ้นกับฝ่ายไหนกันแน่
อ๋อ จริงด้วย สถานการณ์ระหว่างเกาหลีกับญี่ปุ่นสินะ
ทำไมคนเราไม่ลืมๆ มันไปซะที ว่าไหม
มันผ่านไปแล้ว จบแล้ว
คุณไปยืนยันกับอาเบะซังได้เลยว่า เขาไม่ต้องระแวงผมหรอก
ผมขึ้นกับชิฟฟลีย์ส
เพราะชิฟฟลีย์สจ่ายเงินให้ผม
(โอซาก้า)
พี่กุงงี ตื่นจ้ะ
พี่กุงงี อาหารเย็นมาแล้ว
โซโลมอนอยู่ไหน
โตเกียวไง จำได้ไหม ทำงานใหญ่ของเขาน่ะ
ซุนจา เรารู้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วเนอะ
ว่าเขานี่แหละที่จะประสบความสำเร็จ
เขาเป็นเด็กดี
เอาละ มากินกันเถอะ
เบื่อที่จะพยาบาลฉันแล้วรึยัง
อย่าพูดอะไรอย่างนั้นสิ
นี่ ฉันทำของโปรดมาให้เชียวนะ
พี่กินยาทั้งที่ท้องว่างไม่ได้
ไม่เอาน่า อย่าดื้อสิ
ซุนจา
ฉันไม่อยากกินยาแล้ว
พูดอะไรแบบนั้น
หมอก็บอกอยู่
พี่ต้องสู้โรคนี้ให้ได้
ซุนจา เรายังสู้กับโรคนี้ไม่พออีกเหรอ
พูดอะไรไร้สาระ
มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง
ทำไมเวลามันผ่านไปไวนัก
พี่ยังอยู่ได้อีกหลายปี
อย่าพูดอย่างนั้น
เธอเคยเป็นคนพูดตรงไปตรงมา
ไม่ว่ามันจะแทงใจแค่ไหน เธอจะพูดความจริงเสมอ
ฉันเห็นใบหน้าพวกเขาอีกแล้ว
ในความฝัน
พวกคนที่เราพยายามจะลืมให้ลง
คงเป็นเพราะฉันใกล้ตายเต็มที
แต่ฉันอยากจำเอาไว้ทั้งหมด
ชื่อของพวกเขา
ใบหน้าของพวกเขา…
ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้สักครั้งก็ดีสิ
แต่ซุนจา
บอกฉันมาตามตรง
ชายคนนั้น
เธอไม่เคยนึกถึงเขาเลยจริงๆ เหรอ
หรือเคยสงสัยไหมว่า ชีวิตของตัวเองอาจจะกลายเป็นแบบไหน
ถ้าเธอไม่ได้เลือกทางเดินอย่างที่ผ่านมา
แกมันโง่ รู้ตัวไหม
ฉันโยนแกกับครอบครัวลงทะเลได้เลยนะ
คุณคะ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด
เขาไม่ได้ขายปลาให้ฉัน
ฉันเห็นกับตา
ฉันมีส้มเหลืออยู่ เราเลยแลกกัน
เห็นยัง ผมไม่ได้รับเงินจากเธอนะ!
อย่าโทษเขาเลยค่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด
บอกฉันหน่อย
ทำไมเราถึงไม่ขายปลาเล็ก
ถ้าเราจับปลาก่อนที่มันจะวางไข่
เราจะจนอยู่ร่ำไป
ซึ่งแปลว่าเราไม่เคยมีพอกิน
จนต้องแก่งแย่งเศษอาหารกัน
แต่เราก็ทำอย่างนั้นกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ
ไปซะ
ซุนจา ทำไมไปนานจัง
จนพวกเราเป็นห่วง
ทำไมเหรอ เกิดอะไรขึ้นเหรอ ดองฮี
เปล่า
แค่คุณนายคิมน่ะ
คราวนี้เป็นเรื่องจริงนะ
คุณรีเห็นกับตาตัวเอง
ซุบซิบกันพอรึยัง
จะได้ไปทำงานให้เสร็จเป็นชิ้นเป็นอันสักที
ฉันไม่ได้จงใจอู้งานสักหน่อย
คุณนายคิมพูดกรอกหูเธอ
เล่าเรื่องบ้าๆ เกี่ยวกับเด็กญี่ปุ่นในเมือง
ว่าปาโคลนปาขี้
ใส่ผู้หญิงเกาหลีคนไหนก็ตามที่กล้าแต่งชุดขาว
หนูไม่เห็นอะไรแบบนั้นเลยนะ
ลูกก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นพูดไปเรื่อยแค่ไหน
แต่… ซุนจา ปลอดภัยไว้ก่อนก็ดี แม่ไม่อยากให้ลูกไปตามลำพัง
พาดองฮีหรือบ็อกกีไปด้วยสิ
โถ ฟังแม่พูดเข้า
หนูไปคนเดียวตั้งแต่อายุเก้าขวบ
- ถึงอย่างนั้นก็เถอะ… - งานที่นี่ก็ล้นมืออยู่แล้ว
แม่ถึงได้จ้างบ็อกกีกับดองฮีมาช่วยแม่ไง
คุณนายคิมเป็นผู้หญิงโง่ๆ ที่ชอบปั้นน้ำเป็นตัว
ปากแบบนี้แหละ สักวันจะเดือดร้อน
คุณนายคิมเล่าว่า
หัวหน้าหน่วยคัดปลาประจำเขตคนใหม่ รูปงามมากเลย
ซุนจา เธอเคยเห็นเขารึยัง
จะตื่นเต้นอะไรนักหนา หมอนั่นไม่มีค่าพอให้พูดถึงหรอก
ทำผมปวดกะโหลกตลอดสามปีที่ผ่านมา
คนงานก่อสร้าง เริ่มรื้อถอนที่ดินรอบด้านหมดแล้ว
อาเบะซังก็หายใจรดต้นคออยู่นี่
ไม่ต้องพูดถึงคนชั้น 43 ที่โทรจิกผมทุกวัน
ถามว่าเมื่อไหร่ยัยป้าคนนั้นจะยอมขายซะที
เราเสนอเงินอย่างงามถึงสามครั้ง ให้สูงกว่าราคาตลาดมากด้วย
ครั้งแรกเราเสนอไป 295 ล้านเยน…
ขอบคุณครับ ผมอ่านสรุปมาแล้ว ผมรู้ความเป็นมา
- เฮน กูนจ์ - ฮันกุมจา
เธออพยพจากเกาหลีมาญี่ปุ่นในปี 1929
เธอกับครอบครัวตั้งรกรากในโตเกียว หลังสงครามไม่นาน
เธอเป็นคนหาเงินเลี้ยงครอบครัว ทำร้านซักผ้า
แล้วในปี 1955 ครอบครัวนี้ก็ได้ซื้อที่ดินผืนนั้น ในราคา 4,000 เยน
เงินแค่นั้นซื้อของกินดีๆ สักมื้อในย่านนี้ ยังไม่ได้เลย
จำนวนเงินไม่ใช่เรื่องสำคัญ สำหรับเธอ
เงินสำคัญอยู่แล้ว นาโอมิ ทุกอย่างเป็นเรื่องเงินเสมอ…
อธิบายให้เธอฟังได้ไหม
ในเมื่อคุณรู้ทุกอย่างแล้ว และฉันไม่ต้องช่วยอะไร
ฉันจะกลับไปทำงานละ
เรื่องมันซับซ้อนน่ะ
- ผมเห็นแล้วละ - ใช่
คิดถึงแต่เรื่องการปิดดีลก็พอ ทำให้สำเร็จ
ผมก็ตั้งใจอย่างนั้น
ประชาชนจำนวนสองแสนทนตากแดดตากฝน
เพื่อร่วมพระราชพิธีพระบรมศพของจักรพรรดิ
คนทุกวัยแสดงความเคารพ…
รู้ไหม คุณเคยตะคอกใส่ผม
- ปีแรกที่ผมเป็นนักวิเคราะห์ - ควรโดนไหม
และบอกลาพระจักรพรรดิ
- ครับ ผมสมควรโดน - อ้อ ดีนะที่คุณยอมรับ
เราเคยชื่นชมคุณ พวกหนุ่มๆ ที่เข้าทำงานปีเดียวกันผม
ผมได้ยินรูปอดีตในประโยค
ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
ครับ ไม่เป็นไร
ผมรู้ว่าคนคุยอะไรกัน
ใครเป็นคนปิดดีลใหญ่ที่สุดได้ ใครเป็นคนทำขาดทุนมากที่สุด
ใครได้เลื่อนขั้นไปอยู่ชั้น 43
ผมยอมรับนะ ผมเคยทำอย่างที่คนเขาพูดกันนั่นแหละ
ผมได้ยินรูปอดีตในประโยค
อยากรู้ไหมว่าผมมาถึงจุดนี้ได้ยังไง มันเกิดเรื่องห่าอะไรขึ้น
ครับ ผมอยากรู้
ผมแต่งงาน
มีลูกสองคน
ซื้อบ้านในเมือง ซื้อบ้านในชนบท
กว่าจะรู้ตัว เลขศูนย์ที่ท้ายเช็ค
มันไม่รู้สึกเหมือนเป็นเกมอีกต่อไป
มันรู้สึกเหมือนแม่งต้องเอาตัวรอด
ทีนี้…
ผมตัดสินใจผิดสองสามครั้ง…
เงินเริ่มร่อยหรอ
เริ่มสติแตก ตัดใจสินพลาดอีก
และขณะที่เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้น
ภรรยาผมซึ่งจบจากพรินซตัน ไม่เคยต้องทำงานเลยทั้งชีวิต
เธอเริ่มบ่นว่าผมไม่เคยอยู่บ้าน
แต่เวลาผมอยู่บ้าน ใจผมอยู่ที่อื่น
แล้วเช้าวันหนึ่ง
ผมขึ้นรถและขับ 49 นาทีมาทำงาน
กำลังหยอดน้ำตาเทียม
แล้วเธอก็บอกผมว่าเธอจะทิ้งผมไป
ผมบอกว่าไว้คุยกันตอนผมกลับบ้าน
เธอบอกว่าไม่มีอะไรให้คุยแล้ว
ผมถามเธอว่าเธอโยนเวลาสิบปีที่เราแต่งงานกัน ทิ้งไปง่ายๆ ได้ไง
แล้วเธอถามผมว่าผมแม่งไม่เห็นได้ไง
ว่าเธอเปลี่ยนสีผมจากน้ำตาลเข้มเป็นบลอนด์
ใช่ ชีวิตแต่งงานผมล่ม
ตามด้วยอาชีพการงาน จนผมมาถึงจุดนี้
คุณคิดว่าไง ก็อดซิลลาหรือซูเปอร์แมน
ในที่สุดดินแดนอาทิตย์อุทัยก็จะชนะ
ดินแดนแห่งผู้กล้าและเสรีภาพหรือยังไง
พูดตามตรง คำถามนั้น ไม่ได้สะกิดต่อมความสนใจผมเลย
กวนตีนผมอยู่รึเปล่า เรากำลังพูดถึงเงินเดือนคุณ โซโลมอน
คุณให้คนญี่ปุ่นซื้อเงินดอลลาร์
แล้วให้อเมริกาซื้อเงินมาร์กเยอรมัน
แล้วคนเยอรมันก็กักตุนเงินสเตอร์ลิง เป็นทอดๆ ไป
มันลงเอยด้วยการที่เงินหมุนไปทั่วโลกเร็วมาก
จนแต่ละสกุลเงินแทบไม่มีความหมาย
- ไปบอกเรื่องนั้นกับแผนกสกุลเงินสิ - เส้นเขตแดนประเทศก็เริ่มหมดความหมาย
นี่คุณกำลังพูดเรื่องอะไร
สิ่งสำคัญจริงๆ ก็คือ
ท้ายที่สุดแล้ว ทำกราฟผลลัพธ์พุ่งเสียดฟ้าท้าชะตาได้ไหม
นี่คือเหตุผลที่คุณมาที่นี่งั้นเหรอ
เพื่อท้าทายโชคชะตา
คุณทำแบบนี้กับทุกตู้เลยเหรอครับ
ไม่ทำเองหรอก เดี๋ยวนี้ไม่ทำละ
เราจ้างคนเข้ามาตอนกลางคืน
แต่แบบนี้มันถูกต้องเหรอครับ
ฉันก็เคยถามแบบนี้เหมือนกัน ตอนที่โกโตะซังเผยความจริงกับฉัน
ตอนนั้นฉันก็อายุเท่านายนี่แหละ
ขยับหมุด
ใครๆ ก็ทำกัน
และนายจะเป็นคนเดียวที่ไม่รู้ไม่ได้
คนส่วนใหญ่คิดว่าถ้าพวกเขาบิดที่จับถูกองศา พวกเขาจะได้รางวัล
แต่พวกเขาคุมผลลัพธ์ไม่ได้เลย ทำไม่ได้
เราเองก็เช่นกัน
การขยับหมุดไม่ช่วยให้โชคดีขึ้นหรือแย่ลง เราไม่ทำอย่างนั้น
เราแค่อ่อยเหยื่อให้พวกเขานิดหน่อย เท่านั้นก็ติดกับ
แต่ว่า "อย่าโลภมาก" โกโตะซังพูดเอาไว้เสมอ
เวลาลูกค้าเล่นเสีย ให้ปวดใจไปกับพวกเขา
เวลาลูกค้าเล่นได้ ให้ดีใจไปกับพวกเขาด้วย
เดี๋ยวมาดูผลงานของนายกัน
ยินดีต้อนรับครับ!
(นิวแกรนด์เวกัส)
บันโดซัง เราได้เอกสารเงินกู้มาแล้วค่ะ
ฉันต้องไปคุยธุระเดี๋ยว
ตรวจสอบตัวเลขทั้งหมดด้วยนะคะ
สี่พันล้านเยน ดูถูกต้องนะครับ
ฉันจะรีบนำไปส่งที่ธนาคารทันทีค่ะ
คุณคิดว่าจะมีปัญหาอะไรไหมครับ
ไม่มีค่ะ
อีกสองสามสัปดาห์คุณเริ่มก่อสร้างได้เลย
ยินดีด้วยนะคะ
ขอบคุณมากครับ
ที่นี่เองเหรอ
ไอ้ที่ดินเท่าแมวดิ้นตายเนี่ย…
หนึ่งพันล้าน
ล้อกันเล่นรึเปล่า
เธอปฏิเสธข้อเสนอทั้งสามครั้ง หมดเวลาเล่นขายของแล้ว
ให้ข้อเสนอที่เธอจะปฏิเสธไม่ลง
ถ้าเป็นห้าปีก่อน คนทำเงินให้บริษัทอย่างคุณ คงไม่ลังเลด้วยซ้ำ
คุณก็รู้ว่าจริง
จริง ก็ได้ๆ ตกลง
เดี๋ยว เราจะไม่เข้าไปคุยกับเธอเหรอ
คุยครับ แต่ผมจะไม่เข้าไปในนั้นกับคุณ
ซุนจา ซุนจาเอ๊ย!
น้า วันนี้ฉันมีเงินไม่พอ
เขาฝากไว้ให้
ใครคะ
หัวหน้าหน่วยคัดปลาประจำเขตคนใหม่น่ะสิ
คนที่สาวๆ พากันปลื้มน่ะ
น้าเองยังตกใจเลย
คนญี่ปุ่นเขาทำกันยังไงน้าไม่รู้นะ แต่การทำแบบนั้นที่นี่…
มันน่าไม่อายจริงๆ
- แถมยังทำกับเด็กสาวดีๆ อย่างเธอด้วย - น้าคะ ระวังคำพูดคำจาหน่อย
ฉันไม่รู้จักชายคนนี้
เขาไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน
ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก
ฉันยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้กลับไปดูแข่งที่โตเกียว
มีผู้เล่นที่เก่งพอๆ กับเบ๊บ รูธเลย!
- ไม่เคยได้ยินว่ามีผู้เล่นแบบนั้น - เพราะนายไม่รู้อะไรน่ะสิ
เฮ้ย จะไปไหนน่ะ ดูถือของมาซะหนัก
หน้าตาจิ้มลิ้มดีนี่นา
ให้พี่ช่วยถือของไหมน้อง
ขอโทษค่ะ ฉันฟังไม่ออก ฉันต้องรีบไปขึ้นเรือ
ฟังดูสิ ขนาดภาษาของพวกมันยังน่าเกลียดเลย
อะไรอยู่ในถุงน่ะ
แม่ฉันจะเป็นห่วง ฉันต้องไปแล้วค่ะ
หยุดนะ!
อ้อ ที่พวกแกตัวเหม็น เพราะกินสวะพวกนี้สินะ
ขนาดหมาของเรายังไม่กินของพรรค์นี้เลย
ใครอยากพนัน
ส้มกับนมเธอ อะไรจะใหญ่กว่ากัน
ไหนดูซิ
จะทำอะไรน่ะ หยุดนะ!
- เฮ้ย ทำอะไรกันน่ะ - ปล่อยเธอนะ!
หยุดนะ!
ใครก็ได้ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!
หยุดนะ! อย่าทำฉันเลย!
ปล่อยฉันนะ
เด็กเศษเดน
อยากตายรึไง
แต่ถ้าแกตายที่นี่กันทั้งคู่…
จะไม่มีใครไว้อาลัยให้หรอกนะ
ขอโทษเดี๋ยวนี้
ไม่งั้นเดี๋ยวได้รู้กัน
ต่ำกว่านั้น
ยกโทษให้เราด้วยเถอะครับ
เราเป็นสวะไร้ค่า
ปล่อยเรากลับบ้านเถอะ
เราขอโทษ!
ถ้ายังไม่สาแก่ใจก็บอก
จะให้มันขอขมาจนกว่าเธอจะพอใจ
ไปซะ
พวกมันจะไม่กวนเธออีก
คุณพูดอะไรกับวัยรุ่นพวกนั้นคะ
ถ้ามายุ่มย่ามกับเธออีก ฉันจะฆ่ามัน
แล้วโยนศพให้หมากิน
ที่ฉันพูดก็เพราะอยากให้เธอสบายใจ
ฉันลืมไปแล้วว่าประเทศนี้งดงามเพียงไหน
ฟื้นตัวเร็ว
แกร่ง
คุณจากไปนานแค่ไหนคะ
สิบสี่ปี
ฉันอยู่ที่นั่นแทบจะนานกว่าอยู่ที่นี่
ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้คิดร้าย
คุณจะโยนเสื้อตัวนี้ทิ้งไหมคะ
ฉันจะทำอย่างนั้นทำไม
เธอนี่แปลกคนจัง
ฉันไม่ใช่คนที่พูดว่า จะโยนศพให้หมากินสักหน่อย
นำเสื้อมาที่หาดหินปากอ่าววันพรุ่งนี้สิคะ ฉันจะซักให้ก่อนเที่ยง
คุณย่าครับ
ผมขอโทษที่มารบกวน แต่ผมมีเรื่องอยากรบกวนปรึกษา
มาขายอะไรล่ะ
มาซื้อต่างหากครับ
ไอ้พวกเหลี่ยมจัดนั่นคงจนตรอกเต็มที
พวกเขาไปหาตัวคุณมาจากไหนล่ะ
ผมคือคนที่ไปหาพวกเขาครับ
ทำแบบนั้นทำไม
ขี้ตื๊อสุดๆ ฉันยกนิ้วให้เลย
เปิดดูสิครับ
เขาปลูกให้มันเป็นทรงนี้ครับ
ปลูกเหรอ
ไม่อร่อยแน่ๆ
แต่ก็ยังราคาตั้ง 9,000 เยน
เก้าพันเลยเหรอ!
สติคุณคงไปหมดแล้ว
คุณย่าครับ
ในปี 1955 คุณย่าซื้อที่ดินผืนนี้ในราคา 4,000 เยน
ราคายังไม่เท่าครึ่งหนึ่งของแตงลูกนี้เลย
ถ้าคุณย่าตกลงขาย
เราจะให้ราคาหนึ่งพันล้านเยน
ทั้งที่ยังหนุ่ม แต่คุณพูดเกาหลีคล่องดีนะ
ก็มีลืมไปบ้างเหมือนกันครับตอนไปอเมริกา
คุณยังดีกว่าลูกๆ ของฉัน
สามีฉันเสียไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน
เขาไม่อยากให้ลูกๆ เรียนภาษาบ้านเกิด
แล้วตอนนี้ลูกๆ ของฉันเอง
ไม่รู้จักภาษาที่แม่ของพวกเขาฝันถึงด้วยซ้ำ
แบบนั้นคงเศร้าน่าดูนะครับ
ใครสอนให้คุณพูดภาษาเกาหลี
คุณย่าผมสอนครับ
แม่ผมตายตอนผมอายุยังน้อย
พ่อทำงานหนักทั้งวันทั้งคืน
ก็มีแต่ย่าเนี่ยแหละที่เลี้ยงผมมา
เธอคงผ่านชีวิตลำบากมาเหมือนกัน
เพื่อหาเลี้ยงครอบครัว
ย่าทำงานทั้งวันทั้งคืน เข็นรถขายของ
ขายกิมจินะครับ
มือของย่าลอกไปหมดเพราะพริก
พอได้แล้ว
มีครอบครัวไหนบ้างที่ไม่ลำบาก
บอกความจริงฉันมา
เวลาคนแก่พูดถึงความยากลำบาก
ฟังแล้วไม่เบื่อเหรอ
นั่นคือประเด็นไม่ใช่เหรอครับ คุณย่า
ให้เรารับฟังจนหนักใจตาม
นึกถึงลูกหลานของคุณย่านะครับ รับข้อเสนอไว้
เคยไปโรงเรียนไหม
อ่านเขียนได้ไหม
พ่อฉันเคยพยายามให้ฉันได้ไปเรียน
แต่แม่บอกว่าไม่มีประโยชน์
น่าเสียดาย
ถ้าเธอมีทักษะที่เหมาะสม
เธออาจไปจากที่นี่ได้
ฉันจะอยากไปที่อื่นทำไม
ฉันเกิดที่นี่ บ้านเกิดของพ่อแม่ฉัน
นั่นเป็นชีวิตที่เธอต้องการเหรอ
ฉันไม่ได้คิดว่าคำพูดของฉัน จะทำให้เธอโกรธขนาดนั้น
ฉันรู้ว่าฉันจนและไม่รู้ประสา
ฉันอาจไม่เคยมีข้าวของดีๆ เหมือนคุณกับจียุน
แต่นั่นไม่ได้ทำให้คุณมีสิทธิ์มาดูแคลนฉัน
ฉันไม่อนุญาต
ฉันไม่ควรมาที่นี่เลย
ใจเย็นก่อน
ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอมีความฝันไหม
ฉันเองก็เคยจนเหมือนเธอ
จนกว่าด้วยซ้ำ
จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม
แต่ถึงจะจน ฉันก็ยังมีความฝัน
และฉันไม่ยอมให้ใคร มาพรากความฝันของฉันไป
เราอยู่ที่ยองโด
นี่คือญี่ปุ่น
โอซาก้าอยู่นี่
บ้านฉันอยู่ที่นั่น
ที่นั่นมีทุกอย่าง
ส้มที่หวานที่สุดจากทวีปอเมริกา
กล้วยหอมจากไต้หวัน
ลูกกวาดที่สวยที่สุดจากฝรั่งเศส
บ้านมีไฟฟ้าใช้แทบทุกหลัง
และเครื่องทำความร้อนแบบเสียบปลั๊ก ที่ให้ความอบอุ่นในหน้าหนาว
รถไฟฟ้าที่พาเธอไปได้ทั่วทั้งเมือง
ตอนกลางคืนเขาจะเปิดไฟพราวทั้งเมือง
ทำให้เห็นเงาสะท้อนในน้ำที่งดงามที่สุด
มันมหัศจรรย์จริงๆ
ลองคิดสิว่าถ้าโอซาก้ามีทุกอย่างที่ว่ามา
แล้วส่วนอื่นๆ ในโลกกว้างจะมีอะไรอีก
แมนจูเรีย
จีน
ยุโรป
อีกฝั่งหนึ่งของโลก…
อเมริกา
ฉันเคยไปที่นั่นครั้งหนึ่ง
ที่นั่นเป็นยังไงคะ
มีทุกอย่าง และไม่มีอะไรเลย
เธอเห็นอะไร
คุณบอกว่านี่คือญี่ปุ่น
และนี่คือประเทศเรา
น่าสนใจนะคะ
อะไรเหรอ
ฉันเดาว่า…
ฉันนึกมาตลอดว่ามันใหญ่กว่าเรามาก
เหมือนปากกว้างๆ ที่พร้อมจะกลืนเรา
แล้วสิ่งนี้มันบอกอะไรเธอเหรอ
ว่าชีวิตเราไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้
เราเอาชนะพวกเขาได้
ซุนจา
ฉันอยากกลับมาที่นี่อีก
ช่วงที่เธอซักผ้า
เธอจะอนุญาตไหม
วันนี้อาหารรสชาติแปลกๆ
มันขม
วันก่อนเธอพูดถึงจียุน
ทำไมเหรอ
ฉันไม่น่าพูดไปเลย
ฉันไม่ควรคิดโทษโกรธเขาที่ มีอะไรมากกว่าฉัน
ทำไมจะโกรธไม่ได้ล่ะ
จียุนไม่ได้หาสิ่งเหล่านั้นมาเอง
แต่จียุนกับคนอย่างจียุน จะต้องตื่นจากฝันมาพบกับความจริงอันเลวร้าย
ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้น
พ่อเธอค้างชำระภาษีที่ดินจำนวนมหาศาล
อีกไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาจะถูกยึดที่ดินไป
ไม่มีใครสมควรถูกพรากของที่เป็นของเขา
เธอพูดโง่ๆ ไม่ต่างจากคนอื่น
คุณไม่มีความจงรักภักดีต่อชาติบ้างเหรอ
ไม่มีเลย
เธอก็ไม่ควรมีเหมือนกัน
ไม่ว่าที่ไหนก็มีผู้คนจิตใจเน่าเฟะ
งั้น…
คุณกลับมาทำไมคะ
ถ้าญี่ปุ่นเป็นบ้านคุณไปแล้ว
สมัยฉันยังเด็ก ฉันไปจากที่นี่มือเปล่า
พอฉันประสบความสำเร็จแล้ว ฉันอยากกลับมา…
เพื่อดูว่าเงาของตัวตนเก่าที่ฉันทิ้งไว้…
ยังอยู่ที่นี่รึเปล่า
อาจจะฟังดูโง่ๆ
แล้วยังอยู่ไหมคะ เงานั้นของคุณ
คุณจะทำอะไรน่ะ
ตอนฉันยังเด็ก
พ่อกับฉันมีเสื้อผ้าใส่กันคนละชุดเดียว
ทุกคืน ฉันจะต้องซักแล้วแขวนมันไว้ค้างคืน
เช้าขึ้นมาเราก็สวมมันทั้งที่ยังชื้นอยู่
มีอยู่ครั้งหนึ่ง
ฉันคิดอะไรขึ้นมาไม่รู้ จึงเอาผ้าเปียกไว้ตากไว้ใกล้ไฟ…
เพื่อให้มันแห้งไวขึ้น
ฉันหันไปทำอาหาร
ยังจำได้แม่นเลยนะ
เราต้องหมั่นคนข้าวบาร์เลย์ เพื่อไม่ให้ก้นหม้อไหม้
แต่ระหว่างคนอยู่นั้น ฉันก็ได้กลิ่น
พอฉันวิ่งออกไปข้างนอก
ฉันก็เจอรูใหญ่ขนาดนี้…
ตรงแขนเสื้อของพ่อ
ไหม้เป็นรูเลย
ถูกดุแทบตายคืนนั้น
ตอนนี้พ่อคุณอยู่ที่ไหนคะ
ไม่อยู่แล้ว
ถูกลืมไปนานแล้ว
ทำไมโลกนี้ฝนตกเยอะจัง
แล้วมันต้องมาตกที่ยองโดด้วยนะ
ทำไมไม่ไปตกที่โซล
หรือญี่ปุ่น
หรือจีน
ซุนจาเอ๊ย!
มาช่วยกันหน่อย
เป็นอะไรขึ้นมา
ลูกสาวคุณไม่อยากให้ใครหาพบครับ
ไม่อย่างนั้นผมคงมีเบาะแสอะไรบ้างแล้ว
แปลว่าไม่ได้อะไรเลยเหรอ
แต่ต้องเจออะไรบ้างสิ
อะไรก็ได้!
ไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อคุณครับ
แปลว่าเธอหายตัวไปเฉยๆ งั้นเหรอ
เอทสึโกะ ไปรอผมในรถนะ
ผมจะจัดการเรื่องจ่ายเงิน
ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรคาดหวังอะไร แต่เราเสียเงินไปเปล่าๆ
ปล่อยเป็นหน้าที่ผมเถอะน่า
ขอบคุณที่ช่วยนะคะ
เอาละ…
ไปเจออะไรมา
ขณะอาทิตย์ตกดิน
จักรพรรดิถูกฝังไว้เคียงข้าง พระชนกและพระชนนีตามประเพณี
พระศพอยู่ในโลงสามโลง พร้อมกับเครื่องใช้ส่วนพระองค์
ร่องรอยสุดท้ายของเธอ คือแปดเดือนก่อนในโตเกียว
อะไรนะ
หมายความว่ายังไงคะ
คือ…
เธอทำงานในอาบอบนวด
เธอรับแขกเยอะ
ครับ
ฮัลโหล
แปลกจังที่ได้ยินเสียงนายตอนนี้
นั่นฮานะจริงเหรอ
นายลืมเสียงฉันไปแล้วรึไง
แล้วยังสำเนียงนั่นอีก
ฮานะ คิดถึงมากๆ เลยนะ
อย่ามาหลอกกันน่ะ
พนันว่านายไม่ได้คิดถึงฉันเลยจนฉันโทรมาเนี่ย
ไม่จริงนะ
ข้อดีอย่างเดียวที่มากับฝน
ป่าจะเต็มไปด้วยดอกเห็ด
ตอนนี้เหรอคะ
ตอนนี้แหละ
เอากลับบ้านไปให้แม่ทำซุป
แต่ผ้าล่ะ
สองแรงช่วยกัน
เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ
ไปหาเบอร์นี้มาได้ยังไง
เห็นมะ ใครๆ ก็ดูถูกความสามารถฉัน
แม้แต่นาย
หายไปไหนมา
ถามอะไรน่าเบื่อ
ถามสิว่าฉันยังสวยอยู่ไหม
ยังสวยอยู่ไหม
ถ้าฉันหลับตาลง
บางครั้งฉันยังเห็นภาพเราสองคน
อยู่กับฮานะแล้วโลกสดใสใช่ไหมล่ะ
ก็แค่ฝันเป็นเด็กๆ
ไม่จริงเสียหน่อย
เราเคยฉลาด และเราเคยมีอิสระ
บอกได้ไหมว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน
ถึงฉันบอกไป นายก็ไม่รู้ว่าจะมาหาฉันได้ยังไงอยู่ดี
ฉันจะหาให้เจอ
ฉันอยู่ในความมืด โซโลมอน
ฉันอยู่ในนี้มานานแล้ว นานจนไม่รู้ว่าจะหาทางออกยังไง
ต่อให้เป็นนายก็เถอะ…
นายหาฉันไม่เจอหรอก
เอทสึโกะซังตามหามาตลอดเลยนะ รู้รึเปล่า
อย่าบอกอะไรแม่นะ
เพราะถ้านายบอก ฉันสาบานเลยว่าจะไม่โทรมาอีก
แต่เขายังฝันถึงเธออยู่เลย
ฉันจะวางหูละ! ฉันพูดจริงๆ
หนีไปทำไม ทิ้งเราไปทำไม
ฉันเลือกไม่ได้ ก็รู้ดีนี่นา!
ฉันไม่ได้อยากไป
ฉันไม่ได้อยากทิ้งฮานะไป!
แต่ก็ดีแล้วละที่นายไป
เดี๋ยวนี้นายพูดเหมือนคนอเมริกันแล้ว
และผู้หญิงคนนั้น คนที่อยู่ห้องข้างๆ
ชอบเขาใช่ไหมล่ะ
แต่ฉันเกลียดผู้หญิงแบบนั้น
นี่กำลังมองฉันอยู่เหรอ
เปล่า ตอนนี้ไม่ได้มองละ
ฉันง่วงแล้ว
เดี๋ยวก่อน!
ฉันมีอะไรจะบอกพี่ตั้งหลายอย่าง
สิ่งที่ฉันบอกคนอื่นไม่ได้
ดีจังที่ได้ยินว่านายยังต้องการฉันอยู่
ค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย
ตอนนี้อยู่ที่ไหน
ไว้ฉันจะโทรมาใหม่
เมื่อไหร่
เมื่อโทรมาได้
ฮานะ
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี