Japońskie dialogi mają niebieskie napisy. Koreańskie dialogi mają żółte napisy.
(po koreańsku) Nazywa się Koh Hansu.
Podobno ma na rękach dużo krwi.
Zajmuje się brudną robotą dla bardzo wpływowego Japończyka.
Takie informacje dają do myślenia.
Czy jest teraz jednym z nich?
Czy nadal jednym z nas?
Kto by się nad tym zastanawiał. Wiem tylko, że ma uczciwe ceny.
Nikogo nie dręczy i nie toleruje głupców.
Kobieta, która dla niego gotuje
powiedziała mi, że każdą koszulę nosi tylko raz,
a potem ją wyrzuca.
Wyobrażacie sobie? Za kogo on się uważa?
Dobrze zna porządek rzeczy.
Dwa razy przyszedł okazać szacunek mojemu ojcu.
Bardzo się polubili.
Powiedz, Jiyun, według twojego ojca osiedli się tutaj
czy wróci do Osaki?
Może, kiedy będzie miał własny dom,
to się tutaj osiedli.
Tak mi się wydaje.
- Cicho! - Tato, przedramię. Taka jest zasada.
Długość mojego przedramienia!
Myślisz, że ustalałbym ceny
według ramienia smarkacza?
Panie, proszę.
Nie wtrącaj się.
Twój syn musi odpowiedzieć za tę obrazę.
Chyba że mam ci rozciągnąć to ramię.
Kupię je.
Pięć jenów za 20 kulbinów.
Wyraz mojej wdzięczności.
Schowaj to.
Panie Hansu!
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
TOKIO
(po japońsku) Dobrze się państwo bawicie?
Właśnie widziałem rodziców państwa młodych.
Teraz już wiem, po kim odziedziczyli urodę.
Każdy czeka na moją porażkę.
To nieprawda. Nie spodziewaj się po nas najgorszego.
Spróbuję.
Ten kraj bardzo się zmienił, odkąd wyjechałeś.
Za dużo ludzi za szybko zarabia za dużo pieniędzy.
Jeszcze parę lat temu byli nikim.
Może właśnie takich ludzi potrzebuje ten kraj.
Na przykład syna gościa od pachinko?
Żartuję! Znamy się jak łyse konie.
Przypomniałem sobie coś, co powiedziałeś w dzieciństwie.
Co takiego?
Że według twojego ojca
Koreańczyków musiały wychować psy.
Bo czemu wpychają twarze do misek,
zamiast je podnosić, tak jak wy?
- Serio powiedziałem coś tak okropnego? - Tak.
Byliśmy wtedy dziećmi.
Na pewno źle zrozumiałem tatę.
Tak czy siak, partnerstwo Coltona i Abe to sprytny ruch.
Jest tu najlepszym deweloperem. Ma duże wpływy.
Na pewno obecność połowy ministerstwa finansów
na ślubie jego córki pomaga.
Fakt, sporo nas tutaj.
Ale spokojnie. Z takim krawatem łatwo się wpasujesz.
Niech zgadnę.
Armani.
Hermès. Nieźle sobie radzisz.
Ciekawe, co pomyśli o tobie pan Abe.
Tańczymy wciąż
Raz, dwa, trzy, uśmiech!
Proszę bliżej.
Wyjechałeś w dzieciństwie, prawda?
Miałem 14 lat.
Słyszałem, że też byłaś w Stanach.
Tak, w Cambridge.
Ach, Harvard.
Studia biznesowe.
Jak było w Harvard Business School?
Poznałam amerykański sposób myślenia.
W jakim sensie?
Amerykanie uwielbiają gry.
Grają we wszystko.
Każda nowo poznana osoba, zwykle mężczyzna,
bawiła się w zgadywankę.
„Którą jestem Azjatką?”
Klasyka. Na początku zawsze są Chiny.
Na szczęście Japonia jest zwykle druga.
Przynajmniej miałaś tylko dwa kraje.
Korea była zwykle poza pierwszą czwórką.
Kiedy nie byłem w nastroju, potakiwałem przy Japonii.
Ale to nie do końca błąd, prawda?
Nie. Nie do końca.
- Pan Tom! - Pan Abe!
Pański zięć wygląda na dobrego żywiciela. Ma pan szczęście!
Przez wzgląd na moją córkę mam nadzieję, że tak jest.
Pozwoli pan, że przedstawię najnowszego członka zespołu.
To pan Baek z nowojorskiego oddziału firmy.
Dziękuję za zaproszenie.
Jaką ma pan grupę krwi?
Zero.
Czyli kieruje panem optymizm.
W tym świecie raczej instynkt przetrwania.
Zobaczmy, jak się panu przyda.
Życzę dobrej zabawy.
Hej. O co tu chodziło?
Chyba martwi się o moją lojalność.
No tak. Konflikt między Koreańczykami i Japończykami.
Czemu ludzie nie mogą o tym zapomnieć?
To już przeszłość.
Możesz zapewnić pana Abe, że nie musi się o mnie martwić.
Jestem lojalny wobec Shiffley's,
bo to oni mi płacą.
Kyunghee, obudź się.
Szwagierko, czas na kolację.
Gdzie jest Solomon?
W Tokio, pamiętasz? Pracuje nad tą ważną umową.
Zawsze to wiedziałyśmy, prawda, Sunjo?
To jemu się uda.
To dobry chłopak.
A teraz jedz.
Nie masz już dość opieki nade mną?
Nie mów tak.
Zrobiłam twoje ulubione danie.
Nie możesz wziąć lekarstwa na pusty żołądek.
Przestań już.
Sunjo,
nie chcę lekarstwa.
Co ty wygadujesz?
Słyszałaś, co mówił lekarz.
Musisz z tym walczyć.
Sunjo, czy nie dość już walczyłyśmy?
Bzdury gadasz.
Jak to się stało?
Jak ten cały czas tak szybko minął?
Przed tobą lata życia.
Nie mów tak.
Kiedyś nie owijałaś w bawełnę.
Mówiłaś prawdę, nawet jeśli była bolesna.
Widzę teraz znów ich twarze.
W snach.
Wszystkich, których próbowałyśmy zapomnieć.
Może to dlatego, że zbliża się mój koniec,
ale chcę ich wszystkich pamiętać.
Ich imiona.
Ich twarze.
Gdybym tylko mogła ostatni raz tam wrócić.
Ale, Sunjo,
powiedz mi szczerze.
Ten mężczyzna.
Naprawdę nigdy o nim nie myślisz?
Nie zastanawiasz się, jak wyglądałoby twoje życie,
gdybyś dokonała innego wyboru?
Jesteś głupcem, wiesz?
Mógłbym utopić ciebie i twoją rodzinę.
Nie zrobił nic złego.
Nie sprzedał mi ich.
Sam widziałem.
Miałam za dużo mandarynek. Wymieniliśmy się.
Nie wziąłem od niej pieniędzy!
Proszę go nie winić. Nic złego nie zrobił.
Proszę powiedzieć,
czemu nie sprzedajemy mniejszych ryb?
Jeśli łowimy je przed tarłem,
zawsze tracimy.
Dlatego zawsze mamy za mało
i walczymy ze sobą o resztki.
Ale czy teraz już tego nie robimy?
Proszę już iść.
Co tak późno, Sunjo?
Martwiłyśmy się.
Dlaczego? Coś się stało, Donghee?
Nie.
To tylko pani Kim.
Tym razem naprawdę.
Pan Rhee widział na własne oczy.
Nie wystarczy wam już plotek?
Może teraz dla odmiany popracujecie?
Ja się wcale nie lenię.
Pani Kim nakładła jej do głowy,
że japońskie dzieci z miasta
obrzucają błotem i odchodami
każdą Koreankę, która odważy się ubrać na biało.
Nic takiego nie widziałam.
Wiesz, jaka z niej plotkara.
Ale Sunjo, dla bezpieczeństwa, nie chcę, żebyś chodziła tam sama.
Może bierz ze sobą Donghee albo Bokhee?
No co ty.
Chodzę sama od dziewiątego roku życia.
- Mimo to… - Mamy tu za dużo pracy.
Zatrudniłaś Bokhee i Donghee do pomocy.
Pani Kim to głupia baba, która lubi zmyślać.
Wyrażaj się tak dalej, a będziesz mieć kłopoty.
Według pani Kim
nowy handlarz rybami jest bardzo przystojny.
Widziałaś go, Sunjo?
O co tyle szumu? Nie warto zawracać nim sobie głowy.
Pieprzona zmora od trzech lat.
Ekipy budowlane zaczęły już rozkopywać ziemię dookoła.
Pan Abe siedzi mi na karku.
A 43. piętro codziennie wydzwania
i pyta, kiedy dojdzie do sprzedaży.
Złożyliśmy trzy hojne oferty, dużo powyżej wartości rynkowej.
Pierwsza opiewała na 295 milionów jenów…
Dziękuję, czytałem akta. Znam historię.
- Hen Gunge. - Han Geumja.
Emigrowała z Korei do Japonii w 1929.
Osiedliła się z rodziną w Tokio wkrótce po wojnie.
Była jej żywicielką. Prowadziła pralnię.
W 1955 rodzina kupiła działkę za 4000 jenów.
Za tyle tu się dzisiaj nawet dobrze nie zje.
Nie chodzi o pieniądze. Nie w jej przypadku.
Oczywiście, że chodzi o pieniądze. Zawsze chodzi o…
Możesz wyjaśnić?
Skoro wszystko wiesz i nie potrzebujesz mojej pomocy,
to wrócę do pracy.
To skomplikowane.
- Widzę. - Właśnie.
Skup się na umowie. Zrealizuj ją.
Taki mam zamiar.
Dwieście tysięcy osób, mimo złej pogody,
stawiło się na pogrzebie cesarza.
Młodsi i starsi przyszli…
Kiedyś mnie skrzyczałeś.
- W moim pierwszym roku. - Zasłużyłeś?
…pożegnać cesarza.
- Tak. - Doceniam, że to przyznajesz.
Ludzie z mojego roku cię podziwiali.
Mówisz w czasie przeszłym.
Nie o to mi chodziło.
Nie szkodzi.
Wiem, o czym się gada.
Kto zawarł najlepszą umowę? Kto generuje największe straty?
Kogo awansują na 43. piętro?
Przyznaję, że sam tak często gadałem.
Mówisz w czasie przeszłym.
Chcesz wiedzieć, jak tu trafiłem? Co się, kurwa, stało?
Tak. Jestem ciekaw.
Ożeniłem się.
Zrobiłem dwójkę dzieci.
Kupiłem dom w mieście, drugi na wsi.
Nagle okazało się, że liczba zer na czeku
nie jest już jakąś grą.
Zmieniła się w przetrwanie.
No i…
podjąłem parę złych decyzji.
Liczby się posypały.
Z nerwów podjąłem więcej złych decyzji.
A w międzyczasie
moja żona, absolwentka Princeton, niepracująca,
zaczęła narzekać, że nie ma mnie w domu.
A kiedy jestem, i tak mnie nie ma.
Pewnego ranka
wsiadłem do auta, żeby pojechać 49 minut do pracy,
zakraplając oczy Visine,
a ona ogłasza, że mnie zostawia.
Ja na to, że pogadamy w domu,
a ona, że nie ma o czym.
Pytam, jak może wyrzucać dziesięć lat małżeństwa do kosza.
A ona, jak mogłem, kurwa, nie zauważyć,
że z brunetki stała się blondynką.
Tak, moje małżeństwo się zjebało.
A potem moja kariera. I tak się tu znalazłem.
Na kogo stawiasz, Godzillę czy Supermana?
Kraj Wschodzącego Słońca obali w końcu
Wuja Sama czy co?
Szczerze mówiąc, niezbyt mnie to interesuje.
W chuja lecisz? Mówimy o twojej płacy, Solomonie.
Japończycy kupują dolary,
USA przejmuje marki niemieckie,
Niemcy gromadzą funty szterlingi i tak dalej.
W efekcie pieniądze tak szybko krążą po świecie,
że pojedyncze waluty prawie tracą znaczenie.
- Powiedz to działowi walut. - Kraje tracą znaczenie.
O co ci chodzi?
Naprawdę liczy się tylko to,
czy koniec końców stawiasz na swoim.
To po to tu jesteś?
Żeby postawić na swoim?
Robi pan to z wszystkimi maszynami?
Ja już nie.
W nocy przychodzi jeden gość.
Ale czy tak można?
Zadałem to samo pytanie, kiedy Goto mnie wtajemniczył.
Byłem w twoim wieku.
Regulacja gwoździ.
Każdy to robi.
Tylko głupi chciałby się wyróżniać.
Większość ludzi myśli, że dzięki manipulacji pokrętłem wygrają.
Ale nie mają tak naprawdę kontroli nad wynikiem.
My też nie.
Regulacja gwoździ nie zmienia szans. Nie robimy tego.
Dajemy tylko lekką zachętę. To wszystko.
Ale Goto zawsze powtarzał, żeby nie być chciwym.
Kiedy przegrywają, poczuj ich smutek.
Kiedy wygrywają, poczuj ich radość.
Sprawdźmy, jak ci poszło.
Witamy!
Przyniosłam dokumenty pożyczki.
Muszę się tym zająć.
Proszę sprawdzić, czy kwoty się zgadzają.
Cztery miliardy jenów. Tak.
Od razu zaniosę to do banku.
Spodziewa się pani problemów z kredytem?
Skądże.
Za parę tygodni może pan zacząć budowę.
Gratuluję.
Dziękuję bardzo.
Czyli ten…
ten marny skrawek ziemi…
Jeden miliard.
Chyba, kurwa, żartujesz.
Odrzuciła trzy oferty. Wystarczy gry wstępnej.
Dajmy jej ofertę, której nie może odrzucić.
Pięć lat temu nawet byś się nie zawahał.
Wiesz, że to prawda.
Jasne. Pewnie.
Czekaj. Nie będziemy z nią gadać?
Jasne, ale nie wejdę tam z tobą.
Sunjo!
Mam dziś za mało pieniędzy, proszę pani.
To prezent od niego.
Od kogo?
Tego nowego handlarza ryb.
Tego, którym zachwycają się dziewczyny.
Też byłam zaskoczona.
Nie wiem, jak jest w Japonii,
ale robienie tego tutaj jest bezwstydne.
- I to takiej dobrej dziewczynie. - Proszę uważać, co pani mówi.
Nie znam tego człowieka.
Nic dla mnie nie znaczy.
Nie mogę przyjąć tego prezentu.
Wiele bym dał, żeby wrócić do Tokio na mecz.
Jeden gracz jest dobry jak Babe Ruth!
- Nigdy o nim nie słyszałem. - Bo się nie znasz.
Hej. Dokąd idziesz? To mi wygląda na ciężkie.
Ładna jesteś.
Może ci pomogę?
Przepraszam, nie rozumiem. Śpieszę się na prom.
Słuchajcie. Nawet ich język wstrętnie brzmi.
Co masz w tych torbach?
Matka będzie się martwić. Muszę iść.
Przestań!
Teraz rozumiem. Śmierdzicie, bo jecie to gówno.
Nawet nasze psy by tego nie tknęły.
Założymy się?
Ciekawe, czy ma większe niż to.
Sprawdźmy.
Co robicie? Przestańcie!
- Co robicie? - Zostawcie ją!
Przestańcie!
Pomocy!
Przestańcie! Proszę, nie!
Zostawcie mnie!
Gnoje.
Chcecie umrzeć?
Gdybyście tu zginęli,
nikt by was nie żałował.
Szybko, przeproś.
Inaczej wiesz, co cię czeka.
Niżej.
Proszę, wybacz nam.
Jesteśmy śmieciami!
Proszę nas puścić.
Przepraszamy!
Jest pani zadowolona?
Będą pełzać, ile trzeba.
Wynocha.
Nie będą już pani niepokoić.
Co im pan powiedział?
Że jeśli znów panią zaczepią, to ich zabiję
i nakarmię nimi psy.
Chciałem panią uspokoić.
Zapomniałem, jaki piękny to kraj,
jaki wytrzymały
i silny.
Jak długo pana nie było?
Czternaście lat.
Mieszkałem tam prawie dłużej niż tu.
Spokojnie, nic pani nie zrobię.
Wyrzuci pan tę koszulę?
Niby czemu?
Dziwna pani jest.
To nie ja chcę karmić psy ludźmi.
Proszę ją jutro przynieść do zatoczki. Wypiorę przed obiadem.
Proszę pani.
Przepraszam, że przeszkadzam, Możemy porozmawiać?
Co sprzedajesz?
Kupuję.
Tych oszustów musiało przypilić.
Gdzie oni cię znaleźli?
To ja do nich przyszedłem.
Dlaczego to zrobiłeś?
Uparty jesteś, muszę przyznać.
Proszę to otworzyć.
Rosną w takim kształcie.
Rosną?
Podobno okropnie smakują.
Ale kosztują 9000 jenów.
Dziewięć tysięcy!
Chyba zwariowałeś.
Proszę posłuchać.
W 1955 roku kupiła pani tę posiadłość za 4000 jenów.
To mniej niż połowa ceny tego arbuza.
Jeśli ją pani sprzeda,
damy pani miliard jenów.
Jak na takiego młodego, mówisz dobrze po koreańsku.
Po wyjeździe do Ameryki trochę zapomniałem.
Mówisz lepiej niż moje dzieci.
Mój mąż zmarł parę lat temu.
Nie chciał, żeby uczyły się koreańskiego.
I teraz moje własne dzieci
nie znają nawet języka, w którym śni ich matka.
Pewnie to panią smuci.
Kto nauczył cię koreańskiego?
Moja babcia.
Moja mama zmarła, kiedy byłem dzieckiem.
Mój tata dużo pracował.
To babcia mnie wychowała.
Pewnie też miała w życiu ciężko.
Żeby wyżywić rodzinę,
całą dobę pracowała, pchając wózek,
z którego sprzedawała kimchi.
Ręce piekły ją od chili.
Wystarczy.
Która rodzina nie wycierpiała?
Powiedz mi prawdę.
Kiedy starsi ludzie mówią o cierpieniu,
nie męczy cię to?
A czy nie o to właśnie chodzi?
Żeby nas obciążyć?
Proszę pomyśleć o swoich dzieciach i przyjąć tę ofertę.
Chodziłaś do szkoły?
Umiesz czytać i pisać?
Mój ojciec chciał, żebym chodziła,
ale matka nie widziała sensu.
Szkoda.
Z odpowiednimi umiejętnościami
mogłabyś stąd wyjechać.
Czemu miałabym tego chcieć?
Tu się urodziłam. Tu jest dom moich rodziców.
I takiego życia chcesz?
Nie sądziłem, że moje słowa cię urażą.
Wiem, że jestem biedna i niewykształcona.
Nigdy nie będę mieć tego, co macie ty i Jiyun,
ale to nie daje ci prawa, żeby mnie wyśmiewać.
Nie pozwolę na to.
Powinnam już iść.
Daj spokój.
Spytałem cię tylko o marzenia.
Byłem kiedyś tak biedny jak ty.
Nawet biedniejszy,
jeśli możesz uwierzyć.
Ale nawet wtedy miałem marzenia
i nikomu nie pozwoliłem ich sobie odebrać.
Jesteśmy w Yeongdo.
To jest Japonia.
Tu jest Osaka.
Tam mieszkam.
Można tam dostać wszystko.
Najsłodsze pomarańcze z Ameryki.
Banany z Tajwanu.
Najpiękniejsze słodycze z Francji.
Prawie każdy dom ma prąd.
I grzejniki, żeby zimą było ciepło.
Elektryczne pociągi jeżdżą po całym mieście.
A nocą wszędzie migają światła,
tworząc niezwykłe odblaski.
To cudowne miejsce.
Jeśli więc Osaka ma to wszystko,
co zaoferować może reszta świata?
Mandżuria.
Chiny.
Europa.
A po drugiej stronie świata…
Ameryka.
Kiedyś tam byłem.
Jak było?
Mają tam wszystko. I nic.
Co widzisz?
To jest Japonia?
A to my?
Ciekawe.
Co?
Po prostu…
zawsze wydawało mi się, że są od nas znacznie więksi.
Jak ogromne usta, które mogą nas połknąć.
Ale co ci to mówi?
Że to nie musi być nasz los.
Że możemy ich pokonać.
Sunjo,
chciałbym tu wrócić.
Kiedy robisz pranie.
Mogę?
Dziś inaczej smakowały.
Były gorzkie.
Ostatnio wspomniałaś o Jiyun.
Dlaczego?
Nie powinnam była.
Nie mogę jej winić za to, że ma to, czego ja nie mam.
Dlaczego?
Nie zdobyła tego sama.
Ale takich jak Jiyun czeka brutalna pobudka.
Dlaczego?
Jej ojciec jest winny państwu dużą sumę w podatkach.
To tylko kwestia czasu, zanim zajmą ich ziemię.
Nikt nie zasługuje, żeby zabierać jego własność.
Jesteś nierozsądna, tak jak reszta.
Nie masz poczucia lojalności?
W ogóle.
Ty też nie powinnaś.
Wszędzie są zepsuci ludzie.
W takim razie…
co tutaj robisz,
jeśli Japonia to teraz twój dom?
W młodości wyjechałem z pustymi rękami.
Kiedy odniosłem sukces, chciałem wrócić…
żeby sprawdzić, czy mój cień
wciąż tutaj jest.
Może to było głupie.
I okazało się, że wciąż tu jest?
Co ty robisz?
Kiedy byłem mały,
mój ojciec i ja mieliśmy tylko jedno ubranie.
Co wieczór je prałem i wywieszałem, żeby wyschło.
Rano było wciąż wilgotne.
Pewnego dnia
wpadłem na pomysł, że powieszę je przy ogniu,
żeby szybciej wyschło.
Zająłem się gotowaniem kolacji.
Wciąż wyraźnie to pamiętam.
Trzeba było ciągle mieszać kaszę, żeby nie przypalić garnka.
Ale wtedy poczułem jakiś zapach.
Wybiegłem na zewnątrz
i znalazłem taką dziurę
w rękawie ojca.
Przepalił się.
Dostałem wtedy niezłą burę.
Gdzie jest teraz twój ojciec?
Nie żyje.
Dawno już o nim zapomniałem.
Jak na świecie może być tyle deszczu?
I czemu cały pada w Yeongdo?
Czemu nie w Seulu?
Albo w Japonii?
Albo w Chinach?
Sunjo!
Chodź nam pomóż.
Co w ciebie wstąpiło?
Pani córka nie chce być znaleziona.
Inaczej miałbym dla pani jakieś informacje.
Czyli nie ma pan nic?
Ale coś musi być.
Cokolwiek!
Nic przydatnego.
Czyli po prostu zniknęła i już?
Etsuko, poczekaj na mnie w aucie.
Rozliczę się.
Wiedziałam, że tak będzie. Tracimy tylko pieniądze.
Ja się tym zajmę.
Dziękuję za pomoc.
No to…
co pan wie?
O zmierzchu,
zgodnie z tradycją, cesarza pochowano przy jego rodzicach.
Jego ciało spoczywa w trzech trumnach, razem z osobistymi przedmiotami.
Ostatnio widziano ją osiem miesięcy temu w Tokio.
Co?
Co to znaczy?
No…
pracowała jako prostytutka.
Miała wielu klientów.
Tak?
Halo?
Dziwnie słyszeć teraz twój głos.
Hana, to naprawdę ty?
Naprawdę zapomniałeś, jak brzmi mój głos?
I co to za akcent?
Hano, tęskniłem za tobą.
Nie wygłupiaj się.
Pewnie aż do teraz nawet o mnie nie myślałeś.
To nieprawda.
Jedyna zaleta deszczu.
Lasy będą pełne grzybów.
Teraz?
Czemu nie?
Zaniesiesz mamie do domu, to ugotuje zupę.
A pranie?
Jest nas dwoje.
Wystarczy połowa czasu.
Skąd masz mój numer?
Widzisz, nikt mnie nie docenia.
Nawet ty.
Gdzie się podziewałaś?
Co za nudne pytania.
Lepiej mnie zapytaj, czy wciąż jestem piękna.
Jesteś wciąż piękna?
Kiedy zamknę oczy,
czasem znów nas razem widzę.
Byliśmy pełni nadziei, prawda?
Byliśmy dziećmi.
To nieprawda.
Byliśmy mądrzy i wolni.
Proszę, powiedz mi, gdzie jesteś.
Nawet gdybym ci powiedziała, nie wiedziałbyś, jak mnie znaleźć.
Znajdę cię.
Jestem pogrążona w ciemności, Solomonie.
Przebywam w niej od tak dawna, że nie wiem już, jak wyjść.
Nawet ty
nie możesz mnie znaleźć.
Etsuko cię szuka.
Nic jej nie mów.
Inaczej nigdy już nie zadzwonię.
Ale ona wciąż o tobie marzy.
Rozłączę się! Mówię serio.
Dlaczego odeszłaś i nas zostawiłaś?
Wiesz, że nie miałem wyboru!
Nie chciałem wyjeżdżać.
Nie chciałem cię zostawiać!
Ale to dobrze, że wyjechałeś.
Mówisz teraz jak Amerykanin.
Ta kobieta, która jest przy tobie,
podoba ci się, prawda?
Ale ja nienawidzę takich dziewczyn.
Obserwujesz mnie teraz?
Teraz nie.
Jestem śpiąca.
Zaczekaj!
Muszę powiedzieć ci wiele rzeczy,
których innym nie mogę.
Dobrze wiedzieć, że wciąż mnie potrzebujesz.
Czuję się lepiej.
Gdzie jesteś?
Jeszcze zadzwonię.
Kiedy?
Kiedy będę mogła.
Hana?
Napisy: Marzena Falkowska