Ang Japanese ay naka-subtitle sa asul Ang Korean ay naka-subtitle sa dilaw
(sa Korean) Koh Hansu ang pangalan niya.
At sinasabi nila na siya ay may maraming dugo sa kanyang mga kamay.
Siya ay gumagawa ng maruming mga trabaho para sa makapangyarihang tao sa Japan.
Para marinig ito, ikaw ay magtataka,
siya ba ay isa na sa kanila?
O isa pa rin ba kabilang natin?
Sino ang nakakaalam tungkol diyan. Ang alam ko ay patas ang kaniyang mga presyo.
Hindi siya nang-aabala, at hindi siya nagtitiis sa mga hangal.
Ang babaeng nagluluto para sa kanya rito
Sinabi sa akin na hindi siya nagsusuot ng parehong damit nang dalawang beses.
Gagamitin niya ito nang isang beses at itatapon.
Naiisip mo ba? Sino siya sa palagay niya?
Siya ay tao na nakakaalam ng pagkakasunud-sunod ng mga bagay-bagay.
Dumating siya at binigay ang kanyang respeto sa aking ama nang dalawang beses.
Sila ay naging lubos na malalapit sa isa't isa.
Pero, Jiyun, tingin ba ng iyong ama siya ay maninirahan dito?
O babalik siya sa Osaka?
Marahil sa sarili niyang tahanan dito…
maaari siyang manirahan dito.
Palagay ko ay oo.
-Tumahimik ka! -Pero Ama. Isang bisig ang patakaran.
Sa haba ng aking bisig!
Sa tingin mo ba ay itatakda ko ang aking presyo
sa bisig ng munting bata?
Ginoo, pakiusap.
Huwag kang sumali rito.
Kailangan angkinin ng iyong anak ang kanyang kawalang-galang.
Pero kung gusto mo, maaari kong banatin ang iyong braso.
Bibilhin ko ang mga ito.
Limang yen para sa 20 croaker.
Para sa pasasalamat ko.
Itago mo iyan.
G. Koh Hansu!
BATAY SA AKLAT NI MIN JIN LEE
(sa Japanese) Nasisiyahan ba ang lahat?
Kakikita ko lang sa mga magulang ng ikinasal.
Ngayon alam ko na kung saan nakuha ng mag-asawa ang kanilang magandang hitsura!
Kaya gusto ng lahat na makita akong mabigo.
Hindi iyan totoo. Huwag laging isipin ang pinakamasama sa amin.
Susubukan ko.
Ang bansang ito ay malaki ang pinagbago habang nasa Amerika ka.
Masyadong maraming taong nagkakapera nang masyadong mabilis.
Mga taong parang wala ilang taon lang ang nakararaan.
Siguro ang mga taong iyon ay kung ano ang kailangan ng bansang ito.
Tulad ng anak ng isang pachinko man?
Ito ay isang biro! Ikaw at ako ay dati nang magkaibigan.
Naalala ko lang ang bagay na sinabi mo noong tayo ay bata pa.
Ano iyon?
Sinabi mong sinabi sa iyo ng tatay mo
na ang mga Koreano ay tila pinalaki ng mga aso.
Bakit ba tayo sumusubsob sa ating mga mangkok
imbis na damputin ito tulad mo?
-Talaga bang sinasabi ko iyon? -Ginawa mo.
Bata pa tayo noon.
Sigurado akong mali ang pagkakarinig ng tatay ko.
Gayon pa man, matalino ang pakikisosyo ninyo sa Colton kasama si Abe-san.
Siya ang pinakamahusay na developer dito. Siya ay may tamang impluwensiya.
Tiyak na kasama ang kalahati ng Ministeryo ng Pananalapi
na dumalo sa kasal ng kanyang anak. Nakakatulong iyan.
Totoo, marami sa atin ang narito.
Pero huwag mag-alala. Gamit ang kurbata tulad niyan, nababagay ka rito.
Hayaan mong hulaan ko.
Armani.
Hermès. Tingnan mo, mainam ka nga.
Magiging kawili-wiling makita kung ano ang tingin ni Abe-san sa iyo.
Dancing, dancing more
Isa, dalawa, tatlo, sabihin mong keso!
Mas malapit, sige na.
Bata ka pa noong umalis ka, hindi ba?
Ako ay 14.
Narinig ko na ikaw ay nasa States rin.
Oo, Cambridge.
Ah, Harvard.
Business school.
At kumusta ang Harvard Business School?
Magandang edukasyon ito sa isipan ng mga Amerikano.
Sa anong paraan?
Mahilig sa mga laro ang mga Amerikano.
Lahat ay nagiging isa.
Kaya tuwing may nakilala akong sinuman, kadalasan ay lalaki,
gusto nila ang laro na hula-hulaan…
…"Aling Asyano ako?"
Isang klasiko. Chinese ang palaging una.
Salamat na lang at Hapon ang kadalasang ikalawa.
Buti sa iyo ay dalawang bansa lang ang dinaraanan.
Mapalad ako kung ang Korea ay umabot sa nangungunang apat.
Kung wala ako sa mood, tatango lang ako kapag sabihin na Japan.
Ito ay hindi gaano kalayo no, di ba?
Hindi. Hindi kalayuan.
-Tom-san! -Abe-san!
Ang iyong manugang na lalaki ay may mukha ng maiging tagapagtustos. Masuwerte ka!
Para sa kapakanan ng anak ko, sana nga.
Hayaan ninyong ipakilala ko sa iyo ang pinakabagong miyembro ng grupo.
Ito si Baek-san mula sa opisina sa New York.
Salamat sa pagtanggap sa akin. Ito ay karangalan.
Ano ang uri ng iyong dugo?
ako ay type O.
Ganun ba. Mayroong magandang pananaw.
Sa mundong ito, isang likas na ugaling kaligtasan.
Tingnan natin kung paano ito makakabuti sa iyo.
Pakiusap, magsaya ka sa party.
Huy. Tungkol saan iyon?
Palagay ko ay nag-aalala siya sa katapatan ko.
Ah, oo. Ang buong Koreano laban sa Hapon na sitwasyon.
Bakit di ito malagpasan ng mga tao, alam mo?
Ito ay nakaraan. Tapos na.
Maaari mong papanatagin si Abe-san na di niya kailangang mag-alala sa akin.
Ang katapatan ko ay sa Shiffley's.
At iyon ay dahil sila ang nagbabayad sa akin.
Kyunghee, gising na.
Hipag, hapunan na.
Nasaan si Solomon?
Tokyo, naaalala mo? Nagtatrabaho sa importanteng bagay.
Sunja. Noon pa man ay alam na natin, hindi ba?
Siya ang makakagawa nito.
Siya ay isang mabuting bata.
Ngayon kumain na tayo.
Hindi ka ba nagsasawa sa pag-alaga ng may sakit?
Huwag mo sabihin ang ganyang mga bagay.
Tingnan mo, nagluto ako ng iyong paborito.
Hindi ka maaaring uminom ng gamot nang walang laman ang tiyan.
Halika na, huwag nang ganyan.
Sunja,
Ayaw ko ng gamot.
Anong uri ng pananalita iyan?
Narinig mo ang doktor.
Kailangan mong labanan ito.
Sunja, hindi ba sapat ang ating pakikipaglaban?
Nagsasalita ka nang walang katuturan.
Paano ito nangyari?
Paanong ganito kabilis ang pagdaloy ng oras?
May mga ilang taon ka pa.
Huwag mong sabihin iyan.
Dati ay sinasabi mo ang mga bagay kung paano ang mga iyon.
Kahit gaano kasakit, nagsalita ka ng katotohanan.
Ngayon nakikita kong muli ang mga mukha,
sa aking mga panaginip.
Lahat ng sinikap nating kalimutan.
Siguro dahil nasa dulo na ako,
pero gusto kong alalahanin silang lahat.
Ang kanilang mga pangalan,
ang kanilang mga mukha…
Kung maaari lang akong bumalik sa isang huling pagkakataon.
Pero, Sunja,
Sabihin mo sa akin ang katotohanan.
Ang taong iyon,
hindi mo ba talaga siya naiisip?
O naiisip kung paano maaring naging ang iyong buhay
kung iba ang iyong pinili?
Ikaw ay isang hangal, alam mo ba iyan?
Puwede kitang itapon at ang iyong buong pamilya sa karagatan.
Ginoo, wala siyang ginawang mali.
Hindi niya binenta sa akin ang mga ito.
Nakita ko ito sa sarili kong mga mata.
Mayroon akong ilang dagdag na tangerines. Nagbigayan kami.
Tingnan mo, hindi ko kinuha ang pera niya!
Huwag siyang sisihin. Wala siyang ginawang mali.
Sabihin mo sa akin,
bakit hindi namin binebenta ang mas maliit na isda?
Kung huhuliin ito bago sila dumami,
Lagi kaming magkukulang.
Na nangangahulugan na hindi magiging sapat,
at mag-aaway lahat para sa mga natira.
Pero hindi ba iyan na ang ginagawa natin ngayon?
Umalis ka.
Sunja, bakit ang tagal mo?
Nag-aalala kami.
Bakit? May nangyari ba, Donghee?
Wala.
Si Gng. Kim.
Totoo na sa pagkakataong ito.
Nakita siya ni G. Rhee sa sarili niyang mga mata.
Sapat na ba ang tsismis mo?
Ngayon siguro maaari ka na talagang gumawa ng trabaho.
Hindi ako sadyang nagbabagal.
Napuno na ni Gng. Kim ang kaniyang ulo
ng mga kuwento ng mga batang Hapon sa bayan
na naghahagis ng putik at dumi
sa sinumang Korean na kababaihan na nagsusuot ng puti.
Wala akong nakitang ganyang bagay.
Alam mo kung paano nagsasalita ang babaeng iyon.
Pero… Sunja, para maging ligtas, ayokong mag-isa kang pupunta.
Siguro isama mo si Donghee o Bokhee?
Ah, makinig ka sa sarili mo.
Mag-isa akong nagpupunta simula noong siyam na taong gulang ako.
-Kahit pa… -Masyadong maraming trabaho rito.
Tinanggap mo sila Bokhee at Donghee para tulungan ka.
Si Gng. Kim ay isang hangal na babae na mahilig gumawa ng mga kuwento.
Makinig ka sa bibig na iyan. Magkakaproblema ka dahil diyan.
Ayon kay Gng. Kim,
May bagong broker ng isda sa distrito na napakaguwapo.
Sunja, nakita mo na ba siya?
Ano ang kaguluhang ito! Di dapat pagkaabalahan ang taong iyon.
Buwisit na sakit sa ulo nitong nakaraang tatlong taon.
Nagsimula na ang mga construction crew na gibain ang sa paligid nila.
Binabantayana ko ng husto ni Abe-san.
At hindi pa kasali ang ika-43 na palapag na tumatawag araw-araw,
na hinihiling na malaman kung kailan siya magbebenta.
Nagbigay kami ng tatlong malaking alok ng mas mataas sa halaga ng merkado.
Ang una naming alok ay 295 milyong yen–
Salamat, nabasa ko na ang bahaging ito. Alam ko ang kasaysayan.
-Hen Gunge. -Han Geumja.
Lumipat siya sa Japan mula sa Korea noong 1929.
Siya at ang kaniyang pamilya ay nanirahan sa Tokyo pagkatapos ng digmaan.
Siya ang kumikita ng pera, nagpapatakbo ng negosyong labahan.
At noong 1955, bumili ang pamilya ng lupang halagang 4,000 yen.
Ni hindi ka makakabili ng maayos na pagkain sa ganitong halaga ngayon.
Hindi ito tungkol sa pera. Hindi para sa kaniya.
Siyempre tungkol ito sa pera, Naomi. Ito ay palaging tungkol sa…
Ipaliwanag mo na lang?
Dahil tila mabilis ka sa lahat, at hindi mo kailangan ng tulong ko,
Babalik na ako sa trabaho.
Kumplikado ito.
-Nakikita ko iyan. -Oo.
Tumuon ka lang sa deal. Siguraduhing mangyayari ito.
Balak kong gawin ito.
Isang grupo ng 200,000 na tao ay sinagupa ang panahon
para dumalo sa libing ng Emperador.
Nagbigay respeto ang mga bata at matatanda…
Alam mo, sinigawan mo ako minsan.
-Unang taon ko bilang analyst. -Nararapat ba iyon?
… at magpaalam sa Emperador.
-oo, nararapat. -Ah, mabuti at inaamin mo ito.
Humanga kami sa iyo, mga kasabayan kong tao noong taon.
Iyan ang nakaraan na naririnig ko.
Ay, hindi iyan ang ibig kong sabihin.
Mmm. Oo, ayos lang.
Alam ko kung paano ang usapan.
Sino ang nagsara ng pinakamalaking deal? Sino ang may pinakamalaking pagkawala?
Sino ang makakaangat sa ika-43 na palapag?
Inaamin ko, dati ay marami akong sinabing ganiyan.
Nakaraan ang naririnig ko.
Gusto mong malaman kung paano ako nakarating dito? Ano ang nangyari?
Oo. Gusto kong malaman.
Nag-asawa ako.
Nagkaroon ng dalawang anak.
Bumili ng bahay sa lungsod, bumili ng bahay sa probinsya.
Bago ko ito nalaman, ang bilang ng zero sa dulo ng tseke
ay di na pakiramdam tulad ng isang laro.
Parang survival ang pakiramdam nito.
Kaya…
Gumawa ako ng ilang masasamang desisyon…
nagsimulang dumulas ang mga numero.
Nabalisa, gumawa ng mas masamang desisyon.
At habang nangyayari ito,
ang asawa ko, may degree mula Princeton, di kailanman nagtrabaho,
sinimulan niyang magreklamo na hindi ako kailanman nasa bahay.
…Pero kapag ako ay naroon, hindi ako talaga naroon.
Kaya isang umaga,
Ako ay papasok ng kotse ko para magmaneho ng 49 minuto papunta sa trabaho,
naglagay ng Visine sa aking mga mata,
pagkatapos ay ibinalita niya na hihiwalayan na niya ako.
Sabi ko sa kaniya na mag-uusap kami pag-uwi ko,
sabi niya wala nang dapat pag-usapan.
Kaya tinanong ko kung paanong maitatapon ang sampung taon ng pag-aasawa.
At tinanong niya ako kung paano ko hindi napansin
na siya'y nagpunta naging brunette mula sa pagka-blonde.
Oo, gumuho ang aking buhay may-asawa.
Pagkatapos ang aking karera. Kaya, ito ako ngayon.
Kaya ano sa palagay mo, Godzilla o Superman?
Ang Land of the Rising Sun sa wakas maibabagsak ang
Home of the Brave and Free o ano?
Sa totoo lang, hindi talaga ako interesado sa tanong.
Niloloko mo ba ako? Ang iyong pay grade ang pinag-uusapan natin, Solomon.
Kaya mayroong mga Japanese na bumibili ng dolyar
at ang US kumukuha ng deutsche marks
at ang mga German nagtatago ng sterling at iba pa.
Ang halaga lang nito ay napakabilis ng paggalaw ng pera sa buong mundo
na ang indibidwal na pera ay halos wala nang kabuluhan.
-Sabihin iyan sa currency floor. -Bansa ay nagiging walang saysay.
Ano ang sinasabi mo?
Ang mahalaga lang, talaga,
sa katapusan ng araw ay ang iyong sariling listahan ay dinaig ang gravity.
Hindi ba iyan ang dahilan kung bakit ka narito?
Para daigin ang gravity?
Ginagawa mo ito sa lahat ng machine?
Hindi ako. Hindi na ngayon.
Mayroon kaming tao na dumating sa gabi.
Pero tama ba ito?
Tinanong ko rin iyan kay Goto-san noong tinanggal niya ang takip ng mga mata ko.
Kapareho rin ako ng edad mo noon.
Nag-aayos ng mga pako.
Ginagawa ito ng lahat.
At hindi ka maaaring maging hangal na hindi marunong.
Palagay ng karamihan sa mga tao na sa tamang pitik lang, sila ay mananalo.
Pero wala silang kontrol sa kinalabasan. Wala talaga.
At kahit tayo hindi natin alam.
Pag-aayos ng mga pako at ng posibilidad. Hindi natin ginagawa iyan.
Itinutulak lang natin sila ng bahagya. Iyan lang ang lahat.
Pero "huwag maging sakim," iyan ang laging sinasabi ni Goto.
Kapag sila ay natalo, damhin ang sama ng loob nila.
Kapag nanalo sila, damhin natin ang saya.
Tingnan natin kung paano mo ginawa.
Maligayang pagdating!
Bando-san, narito sa akin ang mga dokumento ng loan.
Kailangan mong asikasuhin ito.
Mangyaring suriin ang mga numero.
Apat na bilyong yen. Mukhang tama.
Ipapadala ko ito kaagad sa bangko.
Inaasahan mo ba ang anumang problema sa utang?
Hindi kahit anuman.
Maaari mong simulan ang paggawa sa loob ng ilang linggo.
Binabati kita.
Salamat nang marami.
Kaya itong, ah,
itong maliit na piraso ng lupang dito…
isang bilyon.
Binibiro mo ba ako?
Siya ay umayaw sa tatlong alok. Tama na ang foreplay.
Bigyan siya ng alok na hindi niya maaaring tanggihan.
Limang taong nakalipas, ang rainmaker sa iyo ay ni hindi magdadalawang-isip.
Alam mong ito ay totoo.
Oo. Sige. Sige, Oo.
Sandali. Hindi ba natin siya kakausapin?
Oo, pero hindi ako pupunta roon kasama mo.
Sunja. Sunja!
Ma'am, wala akong sapat na pera ngayon.
Ito ay isang regalo mula sa kanya.
Mula kanino?
Ang bagong broker ng isda sa distrito.
Ang taong gusto ng mga batang babae.
Nagulat din ako.
Hindi ko alam ang tungkol sa Japan, pero para gawin ito rito…
nakakahiya.
-At sa isang mabait na babae tulad mo. -Ma'am, mag-ingat sa iyong mga salita.
Hindi ko kilala ang taong ito.
Wala siya sa akin.
Hindi ko matatanggap ang regalong ito.
Gagawin ko lahat para makanood ng laro sa Tokyo.
Mayroong kahanga-hangang manlalaro, kasing husay ni Babe Ruth!
-Di ko pa narinig ang manlalaro na iyan. -Dahil wala kang alam.
Uy. Saan ka pupunta? Mukhang isang mabigat na bagahe.
Ikaw ay cute.
Bakit hindi kita tulungan diyan?
Paumanhin, di ko maunawaan. Kailangan kong abutan ang aking ferry.
Pakinggan. Kahit ang kanilang wika pangit ang tunog sa akin.
Ano ang nasa mga bag na iyan?
Mag-aalala ang nanay ko. Dapat na akong umalis.
Itigil iyan!
Ngayon naintindihan ko na. Mabaho kayo dahil kumakain kayo nito.
Kahit na ang aming mga aso ay hindi kumakain nito.
Sino ang gustong tumaya?
Ito o ang kanya? Alin ang mas malaki?
Tingnan natin.
Ano ang ginagawa mo? Tumigil ka!
-Huy, ano ang ginagawa ninyo? -Pakawalan ninyo siya!
Itigil ito!
Tulong! Tulong!
Itigil ito! Pakiusap, huwag!
Lumayo ka sa akin!
Mga lokong ito.
Gusto ninyong mamatay?
Pero kung pareho kayong mamatay dito…
…walang magdadalamhati para sa iyo.
Bilis. Humingi ng paumanhin.
O alam mo kung ano ang mangyayari.
Mas mababa pa.
Pakiusap patawarin mo kami.
Kami ay walang halagang basura!
Hayaan kaming umuwi.
Nagpapaumanhin kami!
Sabihin mo sa akin kung hindi ka nasiyahan.
Magmamakaawa sila hanggang sa masiyahan ka.
Alis.
Hindi ka na nila muling aabalahin.
Ano ang sinabi mo sa kanila?
Kung guguluhin ka nilang muli, papatayin ko sila
at ipapakain ko ang katawan nila sa mga aso.
Sinasabi ko ito para gumaan ang iyong isipan.
Nalimutan ko na kung gaano kaganda ang bansang ito,
kung gaano katatag,
malakas.
Gaano katagal ka nang nawala?
Labing-apat na taon.
Halos mas matagal ako doon kaysa rito.
Huwag kang mag-alala, wala akong balak na masama.
Pwede mo ba itapon ang kamisetang ito?
Bakit ko gagawin iyan?
Isa kang kakaibang babae.
Hindi ako ang nagsasabi ng tungkol sa pagpapakain ng tao sa aso.
Dalhin mo ito sa cove bukas. Lalabahan ko ito bago magtanghalian.
Lola,
Paumanhin sa pag-abala, pero umaasa akong maaari tayong mag-usap.
Ano ang iyong ibinibenta?
Bumibili ako.
Desperado ang mga magnanakaw na iyon.
Saan sila nagpunta para makahanap ng katulad mo?
Ako ang nagpunta sa kanila.
Bakit mo gagawin iyon?
Pursigido ka, masasabi ko sa iyo iyan.
Pakibuksan ito.
Sila ay pinalaki sa ganiyang hugis.
Pinalaki?
Tila, masama ang lasa niyan.
Pero, sa halagang 9,000 yen.
Siyam na libong yen!
Siraulo ka siguro.
Lola.
Noong 1955, binili mo ang lupang ito sa 4,000 yen.
Na mas mababa sa kalahati ng presyo ng pakwan na ito.
Kung sang-ayon kang magbenta,
Bibigyan ka namin ng isang bilyong yen.
Para sa isang kabataan, maayos ka magsalita ng Korean.
Nawala ang kaunti matapos kong magpunta sa Amerika.
Mas mabuti ka kaysa sa aking mga anak.
Pumanaw ang asawa ko ilang taon na ang nakararaan.
Ayaw niyang malaman nila ang wikang iyon.
At ngayon ang sarili kong mga anak
ni hindi alam ang wika kung saan ang kanilang ina ay nangangarap.
Nakakalungkot siguro ito para sa iyo.
Sino ang nagturo sa iyo ng Korean?
Tinuruan ako ng lola ko.
Namatay ang aking ina noong bata pa ako.
Subsob sa trabaho ang tatay ko.
Lola ko ang nagpalaki sa akin.
Palagay ko mahirap din ang kaniyang buhay.
Para mapakain ang kaniyang pamilya,
nagtrabaho siya araw at gabi, itinutulak ang kaniyang kart,
Nagbebenta ng kimchi.
Ang kaniyang mga kamay ay nasusunog mula sa chili.
Tama na iyan.
Anong pamilya ang hindi nagdusa?
Sabihin mo sa akin ang katotohanan.
Kapag ang mga matatanda ay nag-usap tungkol sa pagdurusa,
Hindi ba nagsasawa?
Hindi ba iyan ang punto?
Para pasanin natin?
Isipin mo ang inyong mga anak. Kunin ang alok.
Nag-aral ka ba?
Marunong ka bang magbasa at magsulat?
Naghirap ang tatay ko para makapag-aral ako,
pero walang nakitang punto ang nanay ko rito.
Sayang naman.
Gamit ang tamang kasanayan,
Maaari mong iwanan ang lugar na ito.
Bakit ko gugustuhin iyon?
Ito ang aking kapanganakan, ang tahanan ng aking mga magulang.
At iyan ang gusto mo?
Hindi ko inisip na labis kang masasaktan ng aking mga salita.
Alam kong ako ay mahirap at walang alam.
Di ako kailanman makakakuha ng marangyang mga bagay na meron ikaw at si Jiyun,
pero hindi iyon nagbibigay sa iyo ng karapatan para tawanan ako.
Hindi ko ito papayagan.
Hindi ako dapat narito.
Halika na.
Nagtatanong lang ako kung may mga pangarap ka.
Naging mahirap rin ako tulad mo.
Mas mahirap, pa nga,
maniwala ka man o hindi.
Pero kahit noon, may mga pangarap ako.
At hindi ko hinayaang kunin ng sinuman ang mga ito.
Narito na tayo sa Yeongdo.
Ito ay Japan.
Osaka ito.
Doon ako nakatira.
Wala kang hindi makukuha roon.
Ang pinakamatamis na mga orange mula sa Amerika.
Saging mula sa Taiwan.
Ang pinakamasarap na kendi mula sa Pransiya.
Halos bawat bahay ay may kuryente.
At mga de-saksak na heater para panatilihin kang mainit sa taglamig.
Mga de-kuryenteng tren na dadalhin ka sa lahat ng sulok ng lungsod.
At sa gabi, ang mga ilaw na kumikislap,
Gumagawa ng pinaka pambihirang anino.
Ito ay kagila-gilalas, sa totoo lang.
Kaya isipin kung ang Osaka ay mayroon lahat niyan,
ano ang maiaalok pa ng ibang parte ng mundo?
Manchuria.
China.
Europe.
At sa kabilang dako ng mundo…
Amerika.
Pumunta ako roon minsan.
Kumusta roon?
Naroon lahat. At wala roon lahat.
Ano ang nakikita mo?
Sinasabi mo na ito ay Japan?
At ito ay tayo?
Interesante.
Ang ano?
Siguro…
Palagi kong inakala na ang mga ito ay mas malaki kaysa sa atin.
Tulad ng bibig handang lumunok.
Pero ano ang sinasabi nito sa iyo?
Na hindi ito ang ating dapat karatnan.
Maaari nating talunin ang mga ito.
Sunja,
Gusto kong bumalik muli.
Habang naglalaba ka.
Puwede ko bang gawin iyon?
Iba ang lasa nito ngayon.
Sila ay mapait.
Noong isang araw nabanggit mo si Jiyun.
Bakit?
Hindi ko dapat sinabi.
Hindi tama na sisihin siya sa kung ano ang wala ako.
Bakit hindi?
Wala siyang pinaghirapan para sa sarili niya.
Pero si Jiyun at ang kanyang uri ay magkakaroon ng marahas na pagkagising.
Bakit mo sinasabi ito?
Ang kaniyang ama may utang na maraming buwis sa kaniyang ari-arian.
Kaya hindi magtatagal bago mawala ang kanilang lupain.
Walang sinuman ang karapat-dapat na mawalan ng kung ano ang pag-aari nila.
Para kang hangal na katunog ng mga iba pa sa kanila.
Wala ka bang nararamdamang katapatan?
Wala.
At hindi ka rin dapat.
Ang mga tao ay bulok sa lahat ng dako.
Pagkatapos…
bakit ka narito
kung ang Japan ang iyong tahanan ngayon?
Noong bata ako, umalis ako ng walang dala.
Ngayong matagumpay na ako, gusto kong bumalik…
para makita ang anino na iniwan ko…
ay narito pa rin.
Kahangalan, siguro.
Narito pa rin ba, iyong anino mo?
Ano ang ginagawa mo?
Noong bata pa ako,
Ako at ang aking ama ay may-ari ng tag-isa lamang na suit.
Gabi-gabi, nilalabhan ko at sinasampay ito nang magdamag.
Kailangan naming isuot ng medyo basa pa sa susunod na umaga.
Minsan,
Naisip ko ang magandang ideya na ilagay ang damit malapit sa apoy…
para mapabilis ang pagpatuyo.
Naging abala ako sa pagluluto ng hapunan.
Naaalala ko pa rin ito nang malinaw.
Kailangan mong palaging haluin ang barley para hindi masunog ang palayok.
Pero habang hinahalo ko, may naamoy ako.
Noong tumakbo ako sa labas,
Nakakita ako ng butas na ganito kalaki…
sa manggas ng damit ng aking ama.
Nasunog ito.
Ako ay napagalitan nang husto noong gabi na iyon.
Nasaan na ngayon ang tatay mo?
Wala na siya.
Nakalimutan na matagal ng panahon.
Paanong mayroong napakaraming ulan sa mundo?
At bakit kailangang bumuhos ito lahat sa Yeongdo?
Bakit hindi sa Seoul?
O Japan?
O China?
Sunja!
Halina't tulungan mo kami.
Ano ang nangyayari sa iyo?
Hindi gusto ng iyong anak na matagpuan siya,
kung hindi ay mayroon akong maibabalita sa iyo.
Kaya, wala nga?
Pero kailangang mayroong kahit ano.
Kahit ano!
Walang magagamit ninyo.
Nawala lang siya at ganoon na?
Etsuko, hintayin mo ako sa kotse.
Ako na ang bahala sa bayad.
Alam kong hindi dapat ako umasa pero ang ating pera ay napupunta ay naglaho lang.
Pabayaan mo ito sa akin.
Salamat sa iyong tulong.
Kaya…
ano ang alam mo?
Sa paglubog ng araw,
Ang Emperador ay inilibing sa tabi ng kaniyang mga magulang ayon sa tradisyon.
Ang kaniyang katawan ay nasa tatlong kabaong, kasama ang ilang mga bagay.
Ang huling bakas niya ay walong buwan na ang nakalipas sa Tokyo.
Ano?
Ano ang ibig sabihin nito?
Bueno…
nagtatrabaho siya sa soapland.
Marami siyang kliyente.
Oo?
Hello?
Kakaiba na mapakinggan ang iyong boses ngayon.
Hana, ikaw ba talaga iyan?
Nalimutan mo na ba ang aking boses?
At ano iyang punto mo?
Hana, namiss kita.
Tumigil ka sa pagbibiro.
Pupusta ako na ni hindi mo ako naisip hanggang sa ngayon.
Hindi yan totoo.
Ang tanging mabuting bagay na mula sa ulan.
Ang kagubatan ay mapupuno ng mga kabute.
Ngayon?
Bakit hindi?
Kumuha ka isang takal pauwi para magamit ng iyong ina sa pagluluto ng sabaw.
Pero ang labada.
Dalawa na tayo ngayon.
Mahahati ang oras na kailangan.
Paano mo nalaman ang aking numero?
Kita mo, minamaliit ako ng lahat.
Pati na rin ikaw.
Saan ka nanggaling?
Nakakayamot naman ang mga tanong.
Tanungin mo, sa halip, kung maganda pa rin ako.
Maganda ka pa rin ba?
Kung ipipikit ko ang aking mga mata,
kung minsan nakikita ko pa rin tayong dalawa.
Tayo ay napuno ng pag-asa, hindi ba?
Tayo ay bata pa noon.
Hindi, hindi iyan tototo.
Matalino tayo noon, at malaya tayo noon.
Sabihin mo sa akin kung nasaan ka, pakiusap.
Kung sasabihin ko, hindi mo naman alam kung paano makarating sa akin.
Hahanapin kita.
Nasa kadiliman ako, Solomon.
Narito ako nang napakatagal na di ko mahanap ang paraan para makaalis.
Kahit pa ikaw…
Hindi mo ako mahahanap.
Hinahanap ka ni Etsuko-san.
Huwag kang magsabi ng anuman sa kaniya.
Pag sinabi mo ito, isinusumpa ko, hindi na ako muling tatawag.
Pero pinapaginipan ka pa rin niya.
Ibababa ko ito! Seryoso ako.
Bakit ka umalis? Bakit mo kami iniwan?
Hindi ko pinili iyon, alam mo iyan!
Hindi ko ginustong umalis.
Hindi ko ginustong iwanan ka.
Pero mabuti nga na umalis ka.
Katunog ka na ng isang Amerikano ngayon.
At ang babaeng, yung nasa tabi mo,
Mayroon pagtingin ka sa kaniya, hindi ba?
Pero ang babaeng tulad niya, namumuhi ako sa kanila.
Pinapanood mo ba ako ngayon?
Hindi, hindi na ngayon.
Inaantok na ako.
Sandali!
Napakaraming bagay na kailangan kong sabihin sa iyo.
Mga bagay na hindi ko masabi kahit kanino.
Mabuting marinig na kailangan mo pa rin ako.
Gumaan ang pakiramdam ko.
Nasaan ka?
Tatawag ako ulit.
Kailan?
Kapag kaya ko.
Hana?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sherry Ingram