PADA 1910, JEPUN MENJAJAH KOREA UNTUK MENGEMBANGKAN EMPAYARNYA.
SEMASA PEMERINTAHAN JEPUN, RAMAI ORANG KOREA KEHILANGAN PUNCA PENDAPATAN,
MEMAKSA MEREKA MENINGGALKAN NEGARA MEREKA UNTUK KE NEGARA ASING.
WALAUPUN BEGITU, MEREKA BERTAHAN.
KELUARGA BERTAHAN.
TERMASUK SEBUAH KELUARGA…
DARI SATU GENERASI KE SATU GENERASI.
Dialog bahasa Jepun bersari kata biru Dialog bahasa Korea bersari kata kuning
KOREA SEMASA PENJAJAHAN JEPUN
(berbahasa Korea) Ibu saya tak bernasib baik.
Kelahiran saya pula
amat membebankan dia.
Dia meninggal dunia semasa saya kecil.
Ayah saya jadi pemabuk sebab bersedih.
Saya dan tiga kakak saya terpaksa meminta sedekah di kampung.
Kemudian tukang risik kampung itu…
cakap ada keluarga yang memiliki rumah penginapan di Dongsam
mempunyai anak lelaki berbibir rekah yang masih belum berkahwin.
Ayah saya tawarkan saya.
Itu tiga tahun lalu,
saya dah cuba sedaya upaya untuk jadi isteri dan menantu yang baik.
Saya lahirkan tiga anak lelaki,
tapi semuanya hidup tak sampai umur setahun.
Kalau saya saja,
saya boleh terimanya. Tapi suami saya…
dia lelaki yang sangat baik.
Saya sedang mengandung, tapi…
keturunan saya disumpah.
Tiada cara mudah untuk beritahu awak.
Awak tak dinaikkan pangkat.
Bukan pada tahun ini.
Saya tahu kami dah beri awak harapan,
tapi tingkat 43 fikir
lebih baik kalau awak mengumpul pengalaman setahun lagi.
Saya mahu tahu sebabnya.
Dia dah beritahu awak. Mereka tak rasa awak dah sedia.
Berusaha kuat, teruskan kerja awak dan tahun depan…
Saya tolong selesaikan penggabungan Teestone.
Uruskan beli habis Brixley.
Pekerja terbaik selama dua tahun berturut-turut.
Belum sampai masa awak.
Tolong panggil nenek moyang saya untuk hilangkan sumpahan ini
supaya kami boleh ada keluarga.
Hotel Colton.
Klien penting firma ini, terdesak mahu jual saham kepada umum,
tapi penilaian mereka perlukan rangsangan.
Mereka perlukan hotel itu.
Hotel itu di Tokyo.
Keputusan akhir ditentukan oleh seorang pemilik tanah saja.
Pemilik tanah itu orang Korea.
Saya tahu itu tak penting kepada awak, tapi percayalah,
saya boleh dapatkannya.
Apa yang awak tahu?
Hotel dengan lebih daripada 300 bilik dengan kos binaan 150 sehingga 200 juta.
Kita mungkin dapat bayaran dalam sepuluh sehingga 15 juta dolar.
Pemilik tanah ini,
awak boleh pujuk dia sebab dia orang Korea?
Sebentar, saya keliru. Saya sangka awak orang Jepun.
Tak, saya hanya membesar di sana.
- Awak pasti tentang ini? - Ya, saya pasti.
Sebaik saja saya selesaikan urusan ini, saya mahu dipindahkan ke sini semula.
Saya mahu pangkat naib presiden dan kenaikan gaji dikira bermula hari ini.
Saya mahu bonus akhir tahun saya
tunjukkan betapa Hotel Colton sangat bermakna bagi firma ini.
Saya mahu semuanya bertulis.
Awak akan dapat seorang anak.
Dia akan hidup dengan baik.
Melalui dia, sebuah keluarga akan bertahan.
Cepat!
Datang sini!
Dengar tangisan dia.
Dia mesti seorang yang tabah.
Terima kasih.
Jaga dia baik-baik.
Dia pasti bertahan.
Kita kena namakan dia.
Sunja!
BERDASARKAN BUKU OLEH MIN JIN LEE
Ayah!
(berbahasa Jepun) Bagus. Awak nampak berisi.
Banyak makan piza.
Saya perlu jaga diri saya.
Bagaimana dengan Tokyo?
Rumah baru awak bagus?
Ia bilik hotel. Bagus untuk beberapa minggu.
Dia dah sampai? Itu Solomon?
Saya patut dah agak awak ada di sini, Goto-san.
Sekarang ini kedai ayah awak,
tapi saya masih perlu pastikan dia dapat urus tempat ini.
Itu cuma alasan awak,
sebab sebenar awak ke sini ialah untuk memikat gadis muda.
Saya tahu niat sebenar awak.
Hirota-san!
Ini anak saya, Solomon.
Akhirnya awak dah balik.
Dia dinaikkan pangkat sebagai naib presiden di bank Amerikanya.
Boleh tahan bagi anak pemilik pachinko.
Jadi betul awak belajar di Yale?
Betul kalau ayah cakap begitu.
PERUSAHAAN KUROHANA
Yoshii-san, apa jawapan awak bagi tuduhan jenayah itu?
Saya faham ada orang dalam bidang kewangan yang tak percayakan kami
sebab pembabitan datuk saya dalam…
Siapa datuk dia?
Seorang lelaki yang dah lama mati.
Tiada kaitan dengan kita.
Cepumas!
Tengoklah!
Tak ada bezanya duit bersih atau kotor.
Duit tetap duit.
Sunja.
Sunja, tunduk.
Hei, awak lambat hari ini.
Saya simpan ini untuk awak.
Ini.
Sunja!
Ikan itu nampak tak gembira.
Sebab
makhluk paling sengsara pun mahu hidup.
Mak cik jual buah berangan tak fikir begitu.
Dia selalu cakap kematian tak mahu jemput dia.
Sebab suami dia sopan di depan orang ramai,
tapi apabila balik rumah, dia pukul isteri dan anak-anaknya.
Tapi dia pun mahu hidup.
Mari pergi.
Hei, abang!
Ikan ini bagus, bukan?
Awak mesti tak jumpa tangkapan lebih baik hari ini.
Apa saya nak buat dengan ikan sebesar itu?
En. Kim, awak buat kek ikan terbaik di pasar ini.
Jualan awak sentiasa habis sebelum tengah hari.
Tapi dengan ikan ini,
awak boleh buat kek ikan selama berminggu-minggu.
Kalau begitu, saya bayar 30 yen.
Lupakan saja.
Pak cik patut dapat tiga kali ganda.
Betul?
Apa budak nakal ini tahu?
Saya tahu kedai daegu jorim
di hujung jalan bayar dua kali ganda untuk ikan kod separuh saiz ini.
Mari pergi sana.
Kenapa mahu pergi sana?
Lapan puluh yen.
Itu tawaran terbaik saya.
Tawaran yang adil.
Itu dah cukup.
Terima kasih sebab beli.
Ambillah! Ini bahagian awak.
Tak boleh. Saya tak dibenarkan ambil.
Kenapa?
Awak berhak dapatnya.
Ibu bapa awak tak ajar supaya sentiasa dengar cakap orang dewasa?
Jaga-jaga dengan dia.
Dia takkan puas hati dengan hanya uruskan rumah penginapan!
Saya tak buat begitu!
Kami ada dua laporan bertandatangan yang menyangkalnya.
Mereka tipu. Saya tak terbabit dengan…
Kita bincang di balai. Mari ikut kami.
Saya merayu…
Merayu di balai.
Mereka cakap akan layan kita dengan lebih baik.
Itu maksud mereka?
Sunja,
mari pergi.
Jumpa di rumah nanti.
Ayah,
lelaki di pasar tadi,
dia ada buat salah?
Entahlah.
Pada waktu begini,
salah atau tak bersalah bukan lagi satu persoalan mudah.
Apa akan jadi padanya?
Dia akan balik rumah?
Sunja,
ayah pernah janji dengan awak.
Semasa awak baru berusia seminggu,
mak dan ayah jarang dapat tidur.
Kami berjaga siang dan malam untuk jaga awak.
Kemudian ayah berjanji pada awak,
selagi awak masih hidup,
ayah akan buat apa-apa saja untuk melindungi awak.
Ayah akan tunaikan janji itu.
Nenek!
Dengar bunyi sumbang itu.
Awak tetap tak pandai main walaupun banyak kali berlatih.
Jadi kenapa nenek tak bagi saya berhenti?
Awak tahu berapa harga piano itu?
Tentulah!
Nenek ingatkan saya setiap hari.
Awak perlu diingatkan.
Berhenti jadi macam orang Amerika pemalas dan mari tolong nenek.
Baik.
Nelayan itu tak dapat keuntungan banyak, tapi awak ambil duit dia.
Sudahlah.
Awak pula!
Awak bukan membantu dia dengan manjakan dia.
Awak cakap nak hantar dia ke sekolah.
Apa gunanya?
Waktu yang sukar atau senang.
Itu tak penting bagi seorang perempuan.
Dia perlu belajar cari makan sendiri.
Air suak tenang hari ini.
Saya boleh belajar berenang dengan mak cik di sana.
Boleh saya pergi?
Awak dengar cakap mak?
Lain kali saya akan beritahu En. Song
saya perlu ingkari dia sebab saya perempuan.
Bukan begitu…
Serta dia bukan nelayan yang bagus untuk bagi saya duit.
Sudah, pergilah.
Awak.
Baguslah awak sayang dia, tapi manjakan dia begitu,
itu hanya akan merosakkan dia.
Sedikit kegembiraan akan merosakkan anak kita?
Tapi itu bukan duit awak!
Itu kebaikan seseorang.
Dia perlu tahu yang kebaikan wujud.
Dia akan jadi lebih kuat sebab kebaikan.
Sunja!
Tengoklah saya!
Sunja!
Ayah!
Saya berjaya!
Terapung di atas
Laut luas terbentang tanpa batasan
Berkawan dengan camar yang sunyi
Kita akan terus berjuang!
- Enoya yanoya! - Uhcha!
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Mari pergi ke laut
Awak bertuah!
Anak awak mengutip abalone
dan isteri awak pandai masak.
Itu tiada kaitan dengan tuah.
- Dia memang layak. - Betul!
Mari minum.
Tak perlu. Saya tak minum arak.
Marilah, segelas saja.
Mari raikan kejayaan kecil kita selagi boleh.
Minum.
Tunggu saja.
Nanti,
mereka akan temui cara untuk rampas ini daripada kita.
Mengarut! Bagaimana mereka nak rampas lautan?
Jangan mengarut.
Apa maksud awak?
Mereka rampas tanah kita,
bukan?
Rampas beras,
ubi kentang
dan ikan kita.
Arahkan wanita kita untuk berhenti pakai pakaian putih.
Mereka suruh kita makan
dan cakap seperti mereka,
tapi mereka tak pernah anggap kita sebahagian daripada mereka.
Kenapa mereka nak anggap begitu?
Salah kita sendiri kita kehilangan negara ini.
Sudahlah.
Tapi kalau setiap seorang daripada kita bunuh seorang orang Jepun itu,
kita tetap berasa marah,
tapi sekurang-kurangnya kita boleh ada impian.
Ambil batu dengan tangan ini
dan pecahkan kepala tentera dengannya…
untuk hangatkan tangan sejuk saya dengan darahnya.
Kalau saya tahu kurang seorang penjajah di negara kita,
saya pasti gembira!
Berhenti cakap begitu.
Sudah cukup melampau…
perlu hidup dengan kebencian ini.
Sama seperti kita…
anak-anak kita akan disumpah.
Bagaimana ia akan berakhir?
Kenapa awak tak hentikan dia?
Bagaimana saya mahu hentikan dia?
Kalau sesiapa cakap…
Mereka takkan cakap.
Sudah berbulan mereka tidur di rumah kita.
Seorang saja dah cukup…
Diam.
Bertenang.
Kita tak buat kesalahan. Kenapa mereka nak tangkap kita?
Kita benarkan dia makan dan tinggal selepas cakap begitu. Itu salah, bukan?
Kalau tentera Jepun tangkap kita,
siapa akan jaga Sunja?
Semuanya baik saja.
Awak tak tahu…
Encik, awak dah kenyang?
Puan,
awak bagi kami makanan sedap dan sangat baik dengan kami.
Sunja, ada apa?
Malam semalam pak cik cakap mengarut,
sekarang semua orang takut.
Siapa yang takut?
Mereka semua. Tiada siapa cakap apa-apa, tapi mereka mahu pak cik pergi.
Tapi pak cik mahu ke mana? Pak cik tak ada tempat nak pergi.
Pergi saja ke mana-mana.
Sunja,
pak cik minum terlalu banyak.
Itu cuma kata-kata semberono lelaki yang bosan dipandang rendah.
Awak faham, bukan?
Tak.
Saya tak mahu pecahkan kepala lelaki Jepun.
Saya tak mahu kehilangan mak dan ayah.
Kalau bersendirian…
saya lebih sanggup mati.
Sunja, dengar sini.
Lupakan kata-kata pak cik.
Pak cik lelaki yang dah tak tahu cara untuk hidup di dunia ini.
Faham?
Bagus.
Bila kali terakhir awak jumpa Nelayan Song?
Beberapa hari lalu.
Awak rasa dia mungkin pergi ke mana?
Maaf. Saya tak tahu urusan dia.
Ayah!
Kami tak pernah nampak tanda ketidaksetiaan pada dia sebelum ini.
Tapi dia tinggalkan semua barangnya.
Dia masih berhutang dua bulan sewa dengan kami.
Tentang malam itu?
Dia terlalu banyak minum.
Awak rasa dia boleh dimaafkan sebab minum?
Langsung tidak.
Kami semua terkejut dengan kata-katanya.
Tapi awak tak laporkan dia.
Kalau awak jumpa lelaki pengkhianat begitu,
awak bertanggungjawab untuk laporkan dia.
- Tuan… - Berani awak mencelah?
Kita bagi kemajuan, ciptaan, pendidikan kita kepada si dungu ini,
tapi mereka tipu kita.
Bertenang.
Mari selesaikannya dengan bagi amaran.
Mungkin kita terlalu berlembut dengan mereka.
Kita tiada pilihan.
Kalau terlalu berkeras, mereka akan memberontak.
Awak takkan dapat peluang kedua.
Beritahu kami kalau dengar tentang dia.
Cik, saya banyak dengar pujian tentang masakan awak.
Saya perlu datang untuk rasa kalau pujian mereka betul.
Awak boleh datang pada bila-bila masa.
Mari pergi.
Bagaimana dia tahu dia perlu larikan diri?
Ada sesiapa beri dia amaran?
Saya tak cakap apa-apa.
Tak mungkin kita boleh makan semuanya. Nenek masak banyak sangat.
Awak kena makan.
Tengoklah diri awak dalam cermin!
Kurus kering.
Masukkan daun bawang.
Bilas air sejuk.
Awak sangat sibuk untuk masak, sama seperti ayah awak.
Kamu berdua terlalu kuat bekerja.
Nenek suruh dia jual kedai pachinko itu.
Hartanah berkembang pesat, jadi dia patut melabur dalam kedai atau pangsapuri.
- Dia tak beritahu awak? - Apa?
Dia akan buka kedai kedua.
Jangan begitu terkejut.
Awak tahu dah lama dia fikirkannya.
Dia dapat duit dari mana?
Bank.
Itu yang semua orang buat sekarang.
Dia bangga dengan pencapaiannya.
Dia tak peduli jika awak rasa malu.
Siapa cakap saya malu?
Awak tak perlu cakap apa-apa.
Nenek dah lama hidup untuk tahu fikiran orang.
Bagi nenek sebiji telur.
Berterus-terang saja.
Awak akan balik? Awak takkan terus tinggal di sini?
Kenapa cakap hal ini?
Ayah awak dungu kerana fikir keadaan di sini dah berubah untuk orang Korea,
tapi nenek lagi tahu.
Awak lagi selamat di Amerika.
Selamat daripada apa?
Solomon?
- Solomon! - Etsuko-san!
Maaf tapi restoran sangat sibuk. Saya tak boleh balik lebih awal.
Kami kekurangan pekerja minggu ini.
Ayah awak cakap dia sangat sibuk untuk jemput saya.
Tapi tengoklah awak. Awak dah jadi sangat kacak.
Tak adil betul kehidupan ini.
Awak tak patut jadi lebih kacak, Solomon,
sedangkan saya semakin berkedut.
Apa maksud awak, Etsuko-san?
Awak langsung tak berubah.
Nampak? Itulah dia.
Gadis Amerika mesti sukakan awak.
Saya tahu.
Hei! Pajeon!
Awak tak waras? Awak nak buang makanan yang elok!
Letak di sini.
"Saya Rikidozan!"
Itu coklat kegemaran Hana, bukan?
Ya.
Kenapa awak masih simpannya?
Rasanya sebab sentimental.
Hana ada hubungi awak?
Tak.
Tapi kami upah detektif baru yang banyak terima pujian.
Seperti ada harapan.
Sekarang tangan dia…
lebih besar daripada tangan saya?
Atau sama saja?
Bagaimana awak begitu yakin dia masih hidup?
Awak akan faham apabila awak ada anak.
Kalau sesuatu berlaku kepadanya…
saya akan rasa sesuatu.
Awak pun akan rasa sebab awak cintakan dia, bukan?
Ayah awak asyik tersenyum sejak awak balik.
Saya ingat saya saja boleh buat dia tersenyum begitu!
Ibu awak…
dia pasti bangga.
Saya tahu.
Ayah, ada sesuatu berlaku.
Sunja!
Cepat. Jalan!
Mari sini.
- Enoya yanoya! - Awak buat apa?
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Mari pergi ke laut
Diam!
Terapung di atas
- Laut luas terbentang tanpa batasan - Berhenti!
Lelaki tak guna!
Berkawan dengan camar yang sunyi
Kita akan terus berjuang
Berkawan dengan camar yang sunyi Kita akan terus berjuang
Enoya yanoya!
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Mari pergi ke laut
Selamat pagi.
Terima kasih sebab datang, Yoshii-san.
Saya nampak dia dalam televisyen.
Ya, dia klien penting pejabat ini.
Selamat datang, Baek-san. Saya akan bawa awak ke pejabat awak.
…pertama, yang kita boleh uruskan di sini.
Kemudian, semasa musim panas…
Sila ke sini.
- Solomon Baek. - En. Andrews.
- Tom. - Saya banyak dengar tentang awak.
Berterus-terang dengan saya.
Saya perlu jaga-jaga dengan awak? Sebab itu awak ke sini?
Awak tak perlu risau tentang saya. Saya tak lama di sini.
Baiklah. Selamat datang.
Maaf! Boleh beri perhatian?
Apa dah jadi?
Maharaja Jepun, Hirohito, mangkat.
Menurut pengumuman rasmi, maharaja mangkat akibat kanser.
Dia berusia 87 tahun…
Hari ini, sebuah negara meratapi seorang lelaki hebat…
Dia memerintah semasa Jepun menjajah Korea.
Dia pernah dianggap seperti Tuhan…
Dia memerintah semasa Jepun menjajah Korea,
semasa banyak keluarga terpisah dan orang disayangi terbunuh.
Sunja.
Ayah.
Dulu,
ayah tertanya sebab ayah tak bertuah,
kenapa setiap hari ayah tak dapat rasa keseronokan yang orang lain rasakan.
Tapi kemudian, mak awak hadir,
kemudian awak…
Ayah sedar ia tiada kaitan dengan tuah.
Ayah perlu buktikan ayah layak jaga awak, Sunja.
Menjadi kuat
untuk lindungi awak daripada kejahatan.
Kemudian awak akan jadi kuat.
Awak akan ada anak-anak sendiri.
Awak juga perlu buktikan diri awak layak.
Awak boleh lakukannya, Sunja.
Ayah percayakan awak.
SEMBILAN TAHUN KEMUDIAN
Tuan,
ini kebiasaan bagi orang tengah nelayan baharu di daerah ini
untuk beri penghormatan.
Ya, dia dungu,
tapi dia masih salah seorang daripada mereka.
Sudah tentu saya akan beri penghormatan.
Setiap minggu dalam sampul.
Tapi kalau dia mahu yang lain…
Tak, dia tak mahu begitu.
Disebabkan awak orang baru di sini dan tak biasa dengan adat kami…
Awak tak perlu beritahu saya caranya.
Sunja…
Siapa gadis itu?
Gadis mana?
Sana.
Sunja. Lihat. Saya simpan ikan paling besar untuk awak!
Dia bukan sesiapa.
Ibunya ada rumah penginapan di Yeongdo.
Ibunya seorang balu.
Terjemahan sari kata oleh Nur Diyana Osman