NOONG 1910, SINAKOP NG JAPAN ANG KOREA BILANG BAHAGI NG LUMALAKING IMPERYO NITO.
SA ILALIM NG PAMUMUNO NG HAPON, MARAMING NAWALAN NG KABUHAYAN,
NA PUMWERSA SA MARAMI NA UMALIS NG KANILANG TAHANAN PARA SA BANYAGANG LUPAIN.
SA KABILA NITO, NAGTIIS ANG MGA TAO.
NAGTIIS ANG MGA PAMILYA.
KABILANG ANG ISANG PAMILYA…
MULA SA ISANG HENERASYON HANGGANG SA SUSUNOD.
Ang Japanese ay naka-subtitle sa asul Ang Korean ay naka-subtitle sa dilaw
KOREA NA SAKOP NG MGA HAPON
(sa Korean) Hindi pinalad ang nanay ko.
At ang aking kapanganakan
ay naging malaking pabigat sa kanya.
Namatay siya noong bata pa ako.
Gawa ng kaniyang kalungkutan, naging manginginom ang tatay ko.
Napilitan kami ng 3 nakatatanda kong kapatid na babae na manglimos sa nayon.
Pagkatapos ang matchmaker ng nayon…
ay sinabi na isang pamilya na may dormitoryo malapit sa Dongsam
ay may anak na lalaki na may biyak labi na wala pang asawa.
Agad akong inalok ng tatay ko.
Iyon ay tatlong taon nang nakararaan,
at sinubukan ko nang husto na maging isang mabuting asawa at manugang.
Ipinanganak ko ang tatlong lalaki…
pero walang umabot sa unang kaarawan.
Kung ako lamang,
Tiisin ko ito. Pero ang asawa ko…
siya ang pinakamabait na tao.
Ako ay nagdadalang-tao, pero…
may sumpa sa aking dugo.
Walang madaling paraan para sabihin ito.
Hindi mo makukuha ang promosyon.
Hindi ngayong taon.
Alam kong ipinakita namin sa iyo lahat ng mga palatandaan,
pero paniwala ng 43 na palapag…
…mas mabuti para sa iyo kung mayroon ka isa pang taon sa ilalim ng iyong sinturon.
Gusto kong malaman kung bakit.
Sinabi na niya sa iyo kung bakit. Sa tingin nila ay hindi ka pa handa.
Ipagpatuloy ang pagsusumikap, panatilihin ang ginagawa mo, at sa susunod na taon…
Tumulong akong mangyari ang Teestone merger.
Inasikaso ang buyout ng Brixley.
Una sa leaderboard nitong huling magkasunod na dalawang taon.
Hindi ngayon ang iyong taon, okey?
Tumawag sa aking mga ninuno para alisin ang sumpa na ito
para magkaroon kami ng pamilya.
Colton Hotels.
Prayoridad na kliyente sa kompanyang ito, nagmamadali na maging pampubliko,
pero ang kanilang valuation ay nangangailangan ng turok ng adrenaline.
Kailangan nila ang hotel na iyon.
Na nasa Tokyo.
Kung saan ang isang may-ari ng lupa, isa, ay hawak ang buong deal bilang prenda.
Siya ay Korean, ang may-ari ng lupa.
Walang kahulugan sa iyo, alam ko. Pero sinasabi ko sa iyo,
Kaya kong magawa ang deal.
Kaya, ano ang alam mo?
Isang mahigit sa 300 kuwartong hotel sa 150-200 milyong kabuuang gastos.
Ang kalkulasyon sa likod ng tisyu ay nagsasabing 10, 15 milyong kita ang atin.
At ang may-ari ng lupaing ito,
ang kanyang pagiging Korean, sa palagay mo ba ay pabor sa iyo?
Sandali, saglit, nalilito ako rito. Akala ko ay ikaw ay Hapon.
Hindi, doon lang ako lumaki.
-Sigurado ka tungkol dito? -Oo, sigurado ako.
At kapag nakuha ko ang deal na ito, gusto kong mailipat pabalik kaagad.
Gusto ko ang titulong VP at pagtataas ng sweldo mula sa petsa ngayon.
At gusto ko ipakita ng aking year-end bonus
kung gaano kahalaga ang Colton Hotels sa kompanyang ito.
At gusto ko na lahat ng ito ay nakasulat.
Paparating ang isang bata.
Siya ay uunlad.
At sa pamamagitan niya, ang pamilya ay makakatiis.
Dali!
Halika na!
Makinig sa iyak na iyon.
Sigurado siyang magiging makulit.
Salamat.
Alagaan mo siya nang mabuti.
Ang isa na ito ay lalaban.
Kailangan nating pangalanan siya.
Sunja!
BATAY SA AKLAT NI MIN JIN LEE
Ama!
(sa Japanese) Magaling. Tumaba ka.
Masyadong maraming pizza.
Kailangan kong pigilan ang sarili ko.
Kumusta ang Tokyo?
Ang bagong puwesto, maganda ba ito?
Ito ay isang hotel room. Ito ay okey para sa ilang linggo.
Narito ba siya? Iyan ba si Solomon?
Goto-san, inasahan ko dapat na narito ka.
Ang ama mo na ang may-ari ng lugar na ito ngayon,
pero kailangan ko pa ring tiyakin na pinamamahalaan niya ang lugar.
Patuloy mong sabihin iyan sa iyong sarili,
pero ang katunayan kung bakit ka narito ay para umalembong sa mga babae.
Nakikita ko kaagad.
Ah, Hirota-san!
Ito ang aking anak, si Solomon.
Sa wakas ay umuwi ka.
Siya ay ginawang vice president ng kanyang bankong Amerikano.
Hindi masama para sa anak ng isang pachinko man.
Totoo bang nag-aral ka sa Yale?
Kung sinabi ito ng tatay ko, katotohanan iyon.
Yoshii-san, paano mo tutugunan ang mga paratang na kriminal?
Nauunawaan ko na may mga nasa mundo ng pananalapi na hindi nagtitiwala sa amin
dahil sa pagkakasangkot ng aking lolo sa…
Sino ang lolo niya?
Isang taong patay na at wala na.
Walang kinalaman sa atin.
Jackpot!
Tingnan mo iyan!
Malinis na pera, maduming pera… walang pagkakaiba.
Ang pera ay pera.
Sunja.
Sunja, iyuko ang ulo.
Uy, nahuli ka na ngayon.
Naitabi ko ito para sa iyo.
Ito.
Sunja! Ha!
Hindi ito mukhang masaya.
Iyan ay dahil
kahit na ang pinakaabang mga nilalang ay gustong mabuhay.
Hindi ang babaeng nagbebenta ng mga chestnut.
Lagi niyang sinasabi na iniisip ni Kamatayan na mas mainap siya sa kanya.
Iyan ay dahil ang kanyang asawa ay laging nakangiti sa sanlibutan,
pero kapag umuwi sa bahay ay binubugbog ang kaniyang asawa at mga anak.
Pero kahit siya ay gustong mabuhay.
Halika na.
Huy, kapatid!
Hindi ba ito maayos?
Hinahamon kitang magpakita sa akin nang mas mahusay na huli ngayong araw.
Ano ang gagawin ko sa ganyang kalaki?
Mr Kim, gumagawa ka ng pinakamahusay na isda cakes sa merkado.
Laging ubos ang benta mo bago magtanghali.
Pero sa ganito,
magkakaroon ka ng sapat na fishcake para sa ilang linggo.
Kung ganoon, bibigyan kita ng 30 para rito.
Kalimutan mo na.
Dapat makakuha ka ng tatlong beses para rito.
Ganun ba?
At ano ang alam ng maliit na batang ito?
Alam ko ang tindahan ng daegu jorim
sa eskinita ay nagbayad ng dobleng presyo para sa cod na kalahati ng sukat nito.
Pumunta na lang tayo roon.
Bakit pupunta pa ng ganoon kalayo?
Walumpo.
Ito ang pinakamainam kong alok.
At patas ito.
Okey puwede na iyan.
Salamat.
Ito! Kunin mo ang iyong kumisyon.
Hindi. Hindi ako pinapayagan.
Bakit hindi?
Kinita mo ito.
Di ka ba tinuruan ng iyong mga magulang na laging sumunod sa nakakatanda?
Kailangang bantayan ang isang ito.
Hindi siya makuntento sa pagpapatakbo lang ng dormitoryo!
Hindi ko ginawa iyan!
Mayroon kaming dalawang pinirmahang account na iba ang sinasabi.
Sila ay nagsisinungaling. Hindi ako sangkot sa alinman sa iyan…
Mag-usap tayo sa istasyon. Sumunod ka sa amin.
Nagmamakaawa ako…
Sa istasyon ka magmakaawa.
Sabi nila na sila ay paluluwagan tayo.
Ito ba ang ibig nilang sabihin?
Sunja,
Halika na.
Magkita tayo mamaya sa bahay.
Tatay,
yung lalaki sa pamilihan,
may ginawa ba siyang masama?
Hindi ko alam.
Sa mga pagkakataong tulad nito,
pagkakasala o kawalang-malay ay hindi na isang simpleng tanong.
Ano ang mangyayari sa kaniya?
Makakauwi ba siya?
Sunja,
Nangako ako sa iyo noon.
Noong ikaw ay isang linggo pa lang,
Halos hindi kami natutulog, kami ng iyong nanay.
Nanatili kaming gising gabi at araw para bantayan ka.
Sumumpa ako sa iyo noon,
na hangga't patuloy kang humihinga,
gagawin ko ang lahat para mapanatiling malayo sa iyo ang kapangitan ng mundo.
Tutuparin ko ang pangako kong iyon.
Lola!
Makinig sa kaguluhang iyan.
Kahit gaano ka pang nagsanay, wala itong nagawang mabuti.
Bakit hindi mo ako hinayaang tumigil?
Alam mo ba kung magkano ang piyano na iyan?
Siyempre!
Ipinapaalala mo sa akin ito araw-araw.
Kinailangan mo ng pagpapaalala.
Ngayon itigil mo ang pagiging tamad na Amerikano at tulungan mo ako.
Oo.
Ang taong iyon ay halos nabubuhay sa kaniyang huli, at kinuhaan mo ng pera.
Hayaan mo na.
At ikaw!
Hindi nakakatulong ang pagpapalayaw mo sa kaniya.
At kung pag-uusapan ang tungkol sa pagpapaaral sa kaniya.
Ano ang silbi niyan?
Mahirap na panahon, madaling panahon.
Walang kinalaman sa isang babae.
Kailangan niyang matutuhang pakainin ang kanyang sarili.
Ang cove ay kalmado ngayon.
Magagawa ko ang aking mga aralin kasama ang kababaihan.
Pwede na ba akong umalis?
Nakikinig ka ba sa akin?
Mmm. Sa susunod, sasabihin ko kay G. Song
na dahil ako ay isang batang babae, Kailangan ko siyang suwayin.
Huwag nang isipin iyan…
At hindi siya isang mahusay na mangingisda para bigyan ako ng pera.
Sige, umalis ka na.
At ikaw.
Mabuti na mahal mo siya, pero ang pagpapalayaw na tulad niyan,
ito ay makakapahamak sa kaniya.
Makakapahamak bang talaga ang isang kagat ng kendi sa ating anak na babae?
Pero hindi mo pera iyon!
Ito ay dahil sa kabaitan ng isang tao.
Kailangan niyang malaman na may isang bagay na kabaitan sa mundong ito.
Siya ay magiging mas malakas dahil dito.
Sunja!
Panoorin mo ako!
Sunja!
Ama!
Nagawa ko ito!
Lumutang sa ibabaw
Ng walang hangganang kalawakan
Kaibiganin ang nag-iisang seagull
Lalaban tayong pasulong!
-Enoya yanoya! -Uhcha!
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Tara na sa dagat
Ang suwerte mo!
Nanghuhuli ng abalone ang anak mo,
at ang iyong asawa nagluluto tulad nito.
Walang kinalaman ang suwerte rito.
-Pinagtrabahuhan niya lahat. -Tama iyan!
Ito, Uminom ka.
Hindi para sa akin. Hindi ako umiinom.
Sige na, isang inom lang.
Tamasahin ang ating maliliit na tagumpay habang kaya pa natin.
Tagay.
Pero sandali lang.
Sa tamang oras,
makakahanap sila ng paraan para kunin rin ito sa atin.
Kalokohan! Paano kukunin ng sinuman ang dagat?
Huwag magsalita nang tulad ng isang tanga.
Ha? Ano ang sinasabi mo?
Kinuha nila ang ating lupain,
tama?
Kinuha ang ating kanin,
ating patatas,
ating isda.
Inutusan ang ating mga babae na tumigil sa pagsusuot ng puti.
Ang mga gago ay pinipilit tayong kumain tulad nila,
Magsalita tulad nila,
pero di nila tayo makikita bilang isa sa kanila.
At bakit nga naman?
Sarili nating pagkakamali kung bakit nawala natin ang bansang ito.
Tama na.
Pero tignan mo, kung ang bawat isa ay pumatay ng isa lamang sa mga Hapon,
hindi nito papawiin ang ating galit,
pero tayo ay may isang bagay man lang na papangarapin.
Kumuha ng bato sa kamay na ito
at durugin ang ulo ng isang sundalo gamit ito…
para mainitan ang aking malamig na kamay ng kaniyang dugo.
Malaman lang na may isang nawala na ipis na naglilibot sa ating lupa,
ay magbibigay sa akin ng kagalakan!
Itigil na natin ito.
Ito ay labis…
ang mamuhay na may poot na ito.
Katulad natin…
…ang ating mga anak ay magkakaroon ng sumpa.
Paano ito magwawakas?
Bakit hindi mo siya pinigilan?
Paano ko siya pipigilan?
Kung may magsasalita…
Hindi nila gagawin.
Ilang buwan na silang natutulog so ilalim ng ating bubong
Isa lang ang kailangan na…
Tama na.
Kalmahin ang iyong sarili.
Wala naman tayong ginawang mali. Bakit nila tayo dadakipin?
Pagkatapos magsalita ng ganoon, patuloy nating pinakain at pinatira. Mali ba?
Kung ang mga Hapon ay dumating para sa atin,
sino ang mag-aalaga kay Sunja?
Magiging maayos ang lahat, makikita mo.
Hindi mo alam iyan…
Ginoo, puno na ba iyong tiyan?
Ginang,
pinapakain mo kami nang husto. Masyado kang mabait sa amin.
Sunja, ano iyon?
May sinabi kang mga katangahan kagabi,
at ang lahat ay takot na ngayon.
Takot? Sino ang takot?
Silang lahat. Walang nagsasabi pero gusto nilang umalis ka.
Saan ako pupunta? Wala akong mapupuntahan.
Kahit saan. Umalis ka na.
Sunja,
Nakainom lang ako ng marami.
Yun ang salita ng isang lalaking pagod nang makaramdam ng panliliit.
Naiintindihan mo, di ba?
Hindi.
Ayokong durugin ang ulo ng isang Hapon.
At ayaw kong mawala ang aking ina at ama.
Maging mag-isa…
Mas gusto kong mamatay.
Sunja, makinig kang mabuti.
Kalimutan mo na ang mga sinabi ko.
Ako'y isang taong hindi na nakakaalam kung paano mamuhay sa mundong ito.
Naintindihan mo?
Sige.
Kailan mo huling nakita si Mangingisda Song?
Mga ilang araw na.
Saan siya nagpunta sa palagay mo?
Paumanhin. Hindi ko alam ang kanyang gawain.
Tatay!
Wala kaming nakitang mga palatandaan ng pagtataksil sa kanya dati.
Pero iniwan niya ang lahat ng kaniyang mga gamit.
At may utang siya sa amin na dalawang buwang renta.
At ang gabing iyon?
Masyadong marami ang nainom niya.
Naniniwala ka na mapapalusot siya noon?
Hindi, hindi talaga.
Lahat kami ay nabigla sa mga salita niya.
Pero hindi mo siya iniulat.
Kapag nakakita ka ng ganyang taksil na tao,
tungkulin mong iulat siya.
-Ginoo… -At bakit ka sumasabay?
Binibigay natin ang ating progreso, pagbabago, edukasyon sa mga tangang ito,
para pagsinungalingan lang ang mukha natin.
Kumalma ka.
Tapusin na lang natin ito sa babala.
Baka masyado na tayong mabait sa kanila.
Wala tayong mapagpipilian.
Itulak ang mga ito ng sobra, at sila ay sasabog.
Hindi ka makakakuha ng pangalawang pagkakataon.
Sabihin mo sa amin kung may marinig ka tungkol sa kanyang kinaroroonan.
Binibini, marami akong narinig na papuri sa iyong pagluluto.
Kailangan kong bisitahin para malaman kung ang sinasabi nila ay totoo.
Ah. Malulugod kami, anumang oras.
Halika na.
Paano niya nalaman na tumakas?
May nagbabala ba sa kanya?
Wala akong sinabi.
Walang paraan na makakain natin ang lahat ng ito. Masyadong marami ang ginagawa mo.
Kailangan mong kumain.
Tingnan mo ang iyong sarili sa salamin!
Puros buto at balat.
Ilagay mo ang ang murang sibuyas.
Itapat sa malamig na tubig.
Malinaw na masyado kang abala para magluto, tulad ng tatay mo.
Pareho kayong nagtatrabaho nang sobra.
Sinabi ko sa kanya na ibenta ang pachinko parlor.
Lumalakas ang Real estate, kaya dapat mamuhunan sa mga tindahan o paupahan.
-Hindi niya sinabi sa iyo? -Ang ano?
Siya ay magbubukas ng pangalawang parlor.
Alisin mo ang tingin na iyan sa iyong mukha.
Alam mo na dati na niyang iniisip ito.
Saan siya kukuha ng pera?
Sa banko.
Iyan ang ginagawa ng lahat ngayon.
Ipinagmamalaki niya ang naitayo niya.
At hindi niya kailangan marinig ang iyong kahihiyan.
Sino ang nagsabi ng tungkol sa kahihiyan?
Hindi mo kailangang sabihin ito.
Sapat na ang naranasan ko sa buhay ko para malaman ang amoy nito.
Ikuha mo ako ng itlog.
Maging tapat ka.
Babalik ka? Hindi ka mananatili?
Ano ito?
Maaaring lokohin ng iyong ama ang kanyang sarili at isiping bago na sa mga Koreano,
pero mas alam ko.
Mas ligtas ka sa Amerika.
Ligtas mula sa ano mismo?
Solomon?
-Solomon! -Etsuko-san!
Paumanhin pero abala ang restawran. Hindi ako makaalis nang mas maaga.
Kulang kami ng tauhan buong linggo.
At masyadong abala raw ang iyong tatay para sunduin ako.
Pero tignan mo ang sarili mo. Ikaw ay naging napakagwapo.
Ah, hindi patas ang buhay.
Hindi ka dapat lalong maging gwapo, Solomon,
habang lalo akong nangungulubot.
Ano sinasabi mo, Etsuko-san?
Hindi ka halos tumatanda.
Kita mo? Ito na iyon.
Naku, gustong-gusto ka siguro ng mga Amerikana.
Alam ko.
Huy! Pajeon!
Baliw ka ba? Nagtatapon ng maayos na pagkain!
Ilagay ito rito.
"Ako si Rikidozan!"
Dating paborito ni Hana iyan, hindi ba?
Oo.
Bakit na sa'yo pa rin ang mga ito?
Sentimental na dahilan, siguro.
Kinontak ka na ba ni Hana?
Hindi.
Pero kumuha kami ng bagong tiktik na narinig naming magaling daw.
Mukhang may pag-asa.
Ang kamay niya…
mas malaki na ba ito kaysa sa akin?
O magkakapareho lang ng sukat?
Paano kang nakasisiguro na siya ay buhay pa rin?
Kapag may mga anak ka na, mauunawaan mo.
Kung may nangyari sa kanya…
may madarama ako.
Ikaw rin, dahil mahal mo siya, hindi ba?
Hindi mapigilan ng iyong ama na ngumiti magmula noong bumalik ka.
Akala ko ako lang ang makakapagpangiti sa kaniya tulad nito!
At ang iyong ina…
ipinagmamalaki ka niya.
Alam ko ito.
Ama, mayroong nangyayari.
Sunja!
Dali. Maglakad!
Pumunta ka roon.
-Enoya yanoya! -Ano ang ginagawa mo?
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Tara na sa dagat
Tumahimik!
Lumutang sa ibabaw
-Ng walang hanggang kalawakan -Tama na!
Tarantado ka!
Kaibiganin ang nag-iisang seagull
Lalaban tayong pasulong
Kaibiganin ang nag-iisang seagull Lalaban tayong pasulong
Enoya yanoya!
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Tara na sa dagat
Magandang umaga.
Salamat sa pagpunta, Yoshii-san.
Nakita ko siya sa telebisyon.
Oo, siya ay isang kilalang kliyente ng opisina.
Maligayang pagdating, Baek-san. Sasamahan kita sa iyong opisina.
…una, na kaya nating lokal na ayusin.
Samakatuwid, sa panahon ng tag-init…
Mangyaring, pumunta dito.
-Solomon Baek. -G. Andrews.
-Tom. -Marami akong narinig tungkol sa iyo.
Maging tapat ka sa akin.
Kailangan ko bang mag-ingat? Iyan ba ang ibig sabihin nito?
Hindi mo kailangang mag-alala sa akin. Hindi ako narito para manatili.
Sige. Maligayang pagdating.
Saglit lang! Maaari ko bang makuha ang inyong pansin?
Ano ang nangyayari?
Namatay ang Emperador ng Japan, na si Hirohito.
Ayon sa opisyal na pahayag, ang Emperador ay namatay sa kanser.
Siya ay 87 taong gulang…
Ngayon, ang bansa ay ipinagdadalamhati ang dakilang tao…
Siya ang namuno sa panahon ng pagsakop ng Japanese sa Korea.
Minsang itinuring na isang diyos…
Namuno siya noong panahon ng pagsakop ng Hapon sa Korea.
…sa panahong maraming pamilya ang nawalay at nawalan ng mga mahal sa buhay.
Sunja.
Tatay.
Matagal na ang nakalipas,
Inisip ko kung bakit tila dumaraan lang ang kapalaran sa akin,
bakit sa araw-araw na kagalakan ng iba ay tila imposible sa akin.
Pero, dumating ang iyong ina,
at pagkatapos ay ikaw…
At natanto ko na ang kapalaran ay walang kinalaman dito.
Kinailangan kong patunayan ang aking sarili na karapat-dapat ka sa iyo, Sunja.
At maging malakas
para paalisin ang mga anino ng mundong ito.
Sa lalong madaling panahon ay magiging malakas ka rin.
Magkakaroon ka ng sarili mong mga anak.
At ikaw rin, kakailanganin mo ring patunayan ang iyong sarili.
Magagawa mo ito, Sunja.
Naniniwala ako sa iyo.
LUMIPAS ANG SIYAM NA TAON
Ginoo,
nakaugalian na ito para sa bagong broker ng isda sa distrito
na magbigay ng kaniyang respeto.
Oo, siya ay isang hangal,
pero siya pa rin ang isa sa mga ito.
Siyempre ibibigay ko ang aking respeto.
Bawat linggo sa isang sobre.
Pero kung gusto niya ng ibang bagay…
Hindi, ayaw niya ng ganon.
Dahil ikaw ay bago sa aming mga paraan at sa aming mga kaugalian…
Hindi mo kailangang sabihin kung paano ito.
Sunja…
Ang batang babaeng iyon, sino siya?
Aling babae?
Ang isang iyon.
Sunja, Sunja. Tingnan mo. Itinabi ko ang pinakamalaki para sa iyo!
Di siya mahalaga.
Naniniwala akong ang nanay niya ay nagpapatakbo ng paupahan sa Yeongdo.
Isang biyuda.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sherry Ingram