Osoby, miejsca, organizacje
i wydarzenia są fikcyjne,
choć inspirowane prawdziwym wydarzeniami.
Podobieństwo nie było zamierzone.
AGENCJA WYWIADU
Szefie, myśli szef, że to, co robimy, zmieni świat?
Myśli szef, że to w ogóle możliwe?
Dyrektor jest wściekły jak nigdy.
MIĘDZYNARODOWE LOTNISKO W MANILI
Co oni tu robią?
Nie wiem.
Co tu robicie?
Burmistrz nas przysłał.
Burmistrz? Dlaczego?
Mamy dopilnować,
żeby Cha bezpiecznie wsiadł do samolotu.
Wychodzić!
- Szybko! - Ruchy.
Ruszać się.
Podejrzany o zabójstwo Koreańczyk,
Cha Moosik, został aresztowany
i jest obecnie transportowany do Korei.
Aresztowanie go nie było łatwe,
bo znajdował się pod ochroną rządu.
NBI odegrało kluczową rolę w aresztowaniu.
Pan Cha, poszukiwany w Korei, jest właśnie deportowany.
GRA O WSZYSTKO
OSTATNIA DECYZJA
JEDNOSTKA SPECJALNA, AGENCJA WYWIADU
POCZEKALNIA
Zdejmuj to.
Ty gnoju.
Co robisz?
Przykro mi,
ale wypełniłeś swoje zadanie.
Jak to wypełniłem?
Miałeś doprowadzić tu pana Cha.
Możesz już zniknąć.
To wy?
Wy po mnie przyjechaliście?
Niełatwa robota.
Podejdź.
Wyjdź.
Jasna cholera.
Niech to!
Jak się nazywasz?
Detektyw Kim Dukgu.
A ty?
Podinspektor Choi Mingu.
A pan? Czemu tylko pan nosi garnitur?
Jestem konsulem w ambasadzie.
Kiedy przyjechaliście?
Wczoraj.
I dopiero dziś zabieracie mnie do Korei?
Dobijacie mnie.
Dlaczego nie przyjechaliście do mnie wczoraj?
No dalej, siadajcie.
Nie stójcie tak i nie denerwujcie się.
Usiądźcie.
Samolot i tak odlatuje za cztery godziny, prawda?
Hej.
Ilu was jest?
Około 40.
Czterdziestu? Aha.
Czterdzieści plus ty i reszta?
Sto kaw i sto zestawów sushi, jasne?
- Tak jest. - Dobrze.
Panie konsulu, porozmawiajmy.
Ile osób dziś wraca?
Tych dwoje i ja. Pan też wraca?
Nie.
Nie?
Czyli tylko oni i ja?
Razem trzy osoby. Co z biletami?
- Lotniczymi? - Tak.
Co z nimi?
Pierwszy raz od 15 lat lecę do Korei.
Kupił pan bilety w pierwszej klasie, prawda?
To zlecenie rządowe, więc nie możemy.
Lecicie ekonomiczną...
Słucham? Żartuje pan sobie?
- To ja nie lecę! - Proszę?
Niechże pan da spokój. Tak nie można.
Pierwszy raz od 15 lat lecę do Korei!
Chcę bilety w pierwszej klasie.
Nie możemy.
Ja o tym decyduję, dobrze?
Wy też powinniście lecieć klasą biznesową.
Żyje się tylko raz.
Ja płacę.
A poza tym,
jak przyniosą sushi, najedzcie się. Jedliście już lunch?
Mają tu saunę.
Idźcie do sauny. Udanej zabawy.
Nie chcecie iść do sauny? Nie lubicie?
Ja wejdę pierwszy.
Założę teraz panu kajdanki.
Hej!
Co robisz?
Proszę pamiętać o manierach. Jesteśmy na terytorium Korei.
Tylko spokojnie. Dobrze?
Nawet postawiłem wam lunch.
Spokojnie. Odczytam nakaz aresztowania.
„Zgodnie z artykułem 200 Ustawy o postępowaniu...”
Ciszej.
- „Cha Moosik znajdzie...” - Dobrze.
Nie czytaj. Tylko mi wstyd robisz, kretynie.
Ma pan prawo do adwokata.
Chodźmy.
Poważnie? Naprawdę to zrobicie?
Dziękuję.
Klasa biznesowa jest całkiem fajna.
Owszem.
Słuchaj.
Mam iść w tym do łazienki?
Zdejmij mi je.
Nie.
Dupki. Będziesz musiał mi je zdjąć.
Dokąd pan idzie?
Na kupę.
Idę z panem. Szlag.
Wychodzimy!
Jeszcze się załatwiam.
Szybko. Wychodzimy.
Nie wyjdę, póki nie skończę.
Poważnie?
Skończyłem robić kupę, ale sam tam nie sięgnę.
O nie! Chyba nie dam rady się podetrzeć.
Musisz wejść i wytrzeć mi tyłek.
Podetrzyj mnie.
Dobra, zdejmę kajdanki, tylko niech pan nie robi scen.
Naprawdę?
Tak, niech pan wyjdzie.
- Można tak było od razu. - Na pewno.
Idziemy.
LOTNISKO W INCZONIE, KOREA
WEJŚCIE SPECJALNE
Dokąd idziemy? W dobrą stronę?
Tak. To wyjście dla pracowników.
Są jacyś reporterzy?
- Są? - Nie.
Konsul zabronił wpuszczać reporterów.
- Tak? - Nikogo nie ma.
Musicie grać fair.
Dziennikarze nie dawali mi żyć, gdy mieszkałem na Filipinach.
- Rozumiecie? - Tak.
Dopilnowaliśmy, żeby w Korei było inaczej.
Gówno prawda. Jest identycznie, narwańcy.
- Nieudacznicy. - Do zachodniego wyjścia.
Dobrze. Wychodzimy zachodnim wyjściem.
Wszystko w porządku.
Stoję przed przejściem.
Jestem tutaj. Tak.
Wróciliśmy ze służby.
Moosik.
Jonghyun?
Jestem za ciebie odpowiedzialny.
Naprawdę?
Głodny?
Jak wilk.
Chodźmy coś zjeść.
Ładnie tu.
- Smakuje ci? - Smakuje.
Słuchaj, Jonghyun.
Napijmy się po kieliszku soju.
Nie mogę pachnieć alkoholem.
Jeden kieliszek.
- Nic się nie stanie. - Nie.
- Gulasz jest przepyszny. - Cholera.
Niech cię szlag!
Przepraszam. Poproszę butelkę soju.
Dobrze.
Poważnie.
Jak miło być w Korei.
Znowu się spotykamy i zajadam się gulaszem.
- Boże. - Daj. Naleję ci.
- Czekaj. - Proszę.
Naleję ci.
Wystarczy.
Mnie też nalej.
Daj. Naleję ci. Niech to!
Dziękuję.
- Proszę. - Pijmy.
Nie wierzę, że się spotykamy. Życie jest... Niech to!
Niech to szlag.
Jonghyun.
Przepraszam za kłopoty.
Nie musisz mnie przepraszać, idioto. Wszystko jest w porządku.
Wszystko w porządku.
Jonghyun.
Co?
Muszę prosić cię o przysługę.
Jaką?
PRAWO I PORZĄDEK DLA KAŻDEGO
Wezmę to.
- O rety. - Proszę to dać.
Miło was poznać.
- Pana też. - Pana też.
Czemu wszyscy...
Czy wy...
Znacie mnie?
Nie, ale słyszeliśmy, że jest pan grubą rybą.
Filipiny, tak?
Kim pan jest?
Hotel Bolton w Caliz.
Kasyno.
Za co tu...
Siedzi za morderstwo.
Usiądźmy.
- Jasne. - Pewnie.
Pracował pan w kasynie na Filipinach?
Mój przyjaciel tam mieszka. Zna pan Seo Taeseoka?
Kogo?
- Seo Taeseoka. - Nie znam.
- Rozumiem. - Nie zna go.
WYDZIAŁ ŚLEDCZY
Mogę go namierzyć, ale jeśli dostanę wsparcie z Korei.
- Hej, Hoon. - Co jest?
Mamy aresztować gościa w sprawie Mina.
Chwileczkę.
- Masz go? - Tak.
NAZWISKO: JUSTINE, IMIĘ: SANTOS
Oddzwonię do pana. Dobrze.
To nie gość z portretu.
Wiem.
Czekaj!
Potwierdziliście, że kontaktował się z Cha?
Wiem tylko, że jutro u niego w domu
znajdą kilka granatów ręcznych.
Granty ręczne? Co do...
Pozwolisz im to tak sfabrykować?
Słuchaj.
Wierzysz, że to ten sam facet?
Pamiętasz dowódcę NBI, agenta Terrence'a?
Działa na własną rękę.
Jeśli cię to pocieszy,
ten gość i tak jest mordercą.
Skąd go wytrzasnąłeś?
Informator Terrence'a.
Co?
Nie do wiary.
BIURO PROKURATORA OKRĘGOWEGO W SEULU
SPECJALNY ZESPÓŁ ŚLEDCZY NR 1
Przyszedł pan Moosik.
Proszę.
Panie Park, jest pan Moosik.
Przyniesie pani krzesło?
Przestępstwo eksterytorialne. Oskarżenie przyjęto automatycznie.
Na pewno ma pan co opowiadać.
Mam, ale powiem tylko tyle, ile muszę.
Czemu przyjrzymy się najpierw?
Zaczniemy od gróźb, wymuszeń i napaści sprzed 14 lat?
W porządku.
18 czerwca 2001 roku.
Sklep „Szczęście” w Galma-dong.
Pobił pan Jina Myungkwana gołymi rękami w samochodzie.
18 lipca 2001 roku.
Groził pan śmiercią rodzinie Myungkwana
przez telefon.
Przyznaje się pan?
Tak.
1 sierpnia 2001 roku.
Czy odebrał pan siłą auto Jinowi Myungkwanowi?
Nie zrobiłem tego siłą.
Był mi winien pieniądze.
Powiedział, że mnie spłaci, więc oddał mi samochód.
Jakie pieniądze?
Miałem odzyskać pieniądze należące do kogoś,
dla kogo wtedy pracowałem.
Chodzi o pana Mina Seokjuna, który niedawno zmarł.
Jaką kwotę próbował pan od niego odzyskać?
Jin Myungkwan miał 30 milionów długu u pana Mina.
Dokładnie tyle chciałem odzyskać.
Był gangsterem, ciągle mnie unikał.
Przez dziesięć lat nie spłacał długów.
Łatwo wpadam w złość.
Użyłem przemocy. To faktycznie moja wina.
Ale...
to nie ja...
zabiłem pana Mina.
To niedorzeczne.
Mam na to mnóstwo dowodów.
Mogę też wyjaśnić, co się stało.
Proszę bardzo.
Po pierwsze, podejrzewam kogoś.
Rozmawiałem o tym z inspektorem Oh Seunghoonem
z wydziału koreańskiego na Filipinach.
Tylko z nim?
Panie Park.
Przepraszam,
ale mógłbym dostać papierosa?
Dziękuję.
Przepraszam,
ale czy ja też mógłbym pracować na Filipinach?
Lepiej zostań w Korei.
Po co miałbyś lecieć na Filipiny? Życie tam jest ciężkie.
Poza tym jesteś za duży. Tam jest gorąco.
Wiele osób będzie chciało zemścić się na mnie.
Może mi pan jakoś pomóc?
Zrobię wszystko, żeby wyjechać z Korei.
Weźmie mnie pan pod swoje skrzydła?
Pod jakie skrzydła? Przestań.
Wystarczy tego. Tak będzie dla ciebie najlepiej.
Jeśli wyda na was wyrok,
już po was.
To ostrzeżenie.
Kurwa, ty stary pryku.
Przysięgam, że załatwię ci inną celę. Wkurzasz mnie.
Proszę coś zjeść.
Numer 9388, masz gościa.
Zgadza się, 9388. To ja!
Mindong Construction oskarżono
o naruszenie Ustawy o wymianie handlowej.
Poprosiłem znajomego z prokuratury,
żeby pozwolił mi spojrzeć na wyciągi z kont.
Znalazłem coś dziwnego.
Spójrz.
O tutaj.
Wysłał 20 milionów kobiecie o nazwisku Jin Younghee.
Dwie raty po dziesięć milionów peso.
To 500 milionów w koreańskich wonach.
Znasz tę kobietę?
Oczywiście, że tak. To właścicielka restauracji z wieprzowiną.
Te daty są sprzed dnia śmierci pana Mina i na dzień po niej.
Coś tu nie gra, prawda?
Oczywiście.
Jonghyun.
Dzięki.
Daj spokój.
To wszystko prawda?
Tak.
Nie mam ostatecznych dowodów, ale potwierdzę to.
Choi Chilgu z Mindong Construction przelał dziesięć milionów peso.
Otrzymała je Jin Younghee.
Właśnie. Jin Younghee. To ona.
14 maja, dzień po morderstwie pana Mina,
przelał jej dokładnie dziesięć milionów peso.
Dlaczego nie powiedział pan o tym Filipińczykom?
Proszę pana,
tamci gliniarze spiskowali, żeby mnie zabić.
Nie miałem wyboru. Musiałem uciec do Korei.
Dlaczego Choi Chilgu to robi?
Walczy o udziały, bo pan Min nie uznawał, że mu się należą.
Sprawa morderstwa na polu trzciny cukrowej.
Sprawdziłem konto w Hongkongu i znalazłem tam pieniądze.
Złożę wniosek o zwrot zysków
ze zbrodni i oddanie pieniędzy ofiarom.
Na tym pan zyska.
Teraz...
proszę napisać list z wyrazami skruchy.
Niech pan da spokój, panie Park.
Dlaczego miałbym napisać taki list? Nie zrobiłem nic złego.
To formalność. Każdy musi to zrobić.
Nie ma mowy.
Nie bawmy się w to, przecież nie jestem dzieckiem.
Wyrazy skruchy? Coś takiego!
W porządku. Na dziś to koniec.
Wezwać pana później?
Tak. Następnym razem spróbujmy rano.
Co chce pan na lunch?
Gulasz, oczywiście.
Skąd ta obsesja na jego punkcie? Nie przejadł się?
Proszę? Uwielbiam go.
Mają tu dobre jedzenie na wynos.
Dużo mięsa w gulaszu.
Dobrze. Do jutra.
Świetnie!
Dziękuję, panie Park.
Co ma pan przeciwko listowi?
AMBASADA REPUBLIKI KOREI
Zatrzymaliśmy podejrzanego...
Panie Cho, przekażę ambasadorowi oficjalny list z Filipin.
- Dobrze. - Biznesmen Min Seokjun.
Podejrzany przyznał się do winy.
Jednocześnie odkryliśmy prawdziwy motyw morderstwa.
AMBASADA REPUBLIKI KOREI
Proszę.
To przyszło z policji.
FILIPIŃSKA POLICJA
Złapali zabójcę Mina Seokjuna.
Chcą go sądzić jako podejrzanego w sprawie.
Naprawdę?
RAPORT W SPRAWIE ZABÓJSTWA M. SEOKJUNA
Przyślij pana Cho.
Oczywiście.
Proszę.
Dzień dobry.
Złapali mordercę pana Mina. Trzeba to wysłać koreańskiej policji.
Oczywiście. Zajmę się tym.
Jak pan skończy,
proszę zadzwonić do Agiles i kazać im zakończyć akcję.
Tak jest.
SĄD OKRĘGOWY W SEULU, KOREA
Możesz wracać.
ZACHOWAJ CISZĘ
Chyba jednak będziemy się widywać.
Ile dostałeś?
Siedem lat.
A to dupki!
Szefie, potrzebują nowych sędziów.
Przysięgam, jestem niewinny. Pieprzone dupki.
Powodzenia, szefie.
Jasne. Gratulacje.
- Ma pan adres e-mail? - Co?
Adres e-mail.
Nie znam się na tym. Nie mam.
Teraz ludzie wymieniają się e-mailami.
Da mi pan swój numer?
Słuchaj.
Nie kontynuujmy naszej znajomości poza więzieniem, dobrze?
Tu się ona kończy. Powodzenia na wolności, jasne?
Oczywiście.
Sąd zarządził przerwę. Chyba jest pan dziś ostatni.
Na to wygląda.
- Panie Cha. - Tak?
Ma pan ubrania?
Ubrania?
Nie, ale mogę jakieś kupić.
Ma pan dużo rzeczy w areszcie?
Zajmę się tym.
To znaczy, że mnie wypuszczają?
Tego nie wiemy.
Co ciekawe,
prokurator śledczy złożył wniosek w imieniu pana Cha.
Prokurator śledczy rzadko to robi.
Ponadto, po przeanalizowaniu zeznań, które złożył pan Cha
w związku ze sprawą, okolicznościami i materiałami zbrodni,
uważamy, że pan Min Seokjun
nie został przez niego zamordowany,
a przez innych sprawców pozostających w zmowie.
OSKARŻONY
Biorąc to wszystko pod uwagę,
uznajemy pana za niewinnego
zabójstwa Mina Seokjuna.
W kwestii napaści na Jina Myungkwana
przez oskarżonego Cha Moosika
stwierdzono,
że atak był wynikiem tego,
iż powód, który pozostawał dłużnikiem, obrażał i zastraszał Cha Moosika,
który przyszedł odebrać dług w imieniu Mina Seokjuna.
Ponadto sąd uznał, że Cha Moosik zajął samochód
tytułem spłaty 30-milionowego długu zaciągniętego u Mina Seokjuna,
a Jin Myungkwan z własnej woli przekazał go Cha Moosikowi.
W związku z powyższym oskarżenie o kradzież jest bezzasadne.
Jednak przemoc, jakiej oskarżony dopuścił się w trakcie zajścia,
jest społecznie nieakceptowalna bez względu na powód.
W związku z tym oskarżony zostaje skazany
na rok więzienia z rocznym okresem zawieszenia.
PROKURATOR
SĄD KOREI
- Gratulacje. - Dziękuję.
Nigdy tego panu nie zapomnę.
Spodziewałem się tego.
Wyszedł pan bez dodatkowego wyroku.
Zwykle dają 100 godzin prac społecznych.
Chcę panu za wszystko podziękować.
Wzruszyłem się, gdy usłyszałem wniosek, który pan dla mnie napisał.
I bez mojego wniosku tak by się to skończyło.
Co pan teraz zrobi?
Złapię ich.
Zabójców pana Mina.
Wraca pan na Filipiny?
Oczywiście.
Ma pan tam dożywotni zakaz wjazdu.
Wrócę.
To kraj, w którym to możliwe.
Powinien pan kiedyś przylecieć na Filipiny.
Spłacę swój dług wobec pana.
Jasne.
Zdrowie.
DANIA Z WIEPRZOWINY
Chyba po wszystkim.
Chyba tak.
Napijmy się.
Jesteś jakaś blada.
Dręczą mnie koszmary.
Śni mi się pan Min.
Leży w moim łóżku martwy z całkiem bladą twarzą.
Delikatniejszaś, niż myślałem.
Co się stało z hotelem?
Cóż...
Wytoczę sprawę razem z innymi inwestorami.
To trochę potrwa.
A co ze mną?
Poczekaj jeszcze chwilę.
Jak długo?
Nie możemy otworzyć jakiegoś klubu?
Kurwa, teraz nie mogę.
Czemu przeklinasz?
Obiecywałeś, a teraz chcesz się wycofać!
- Chryste! Nie wierzę. - Cholera.
Co ci tyle zajęło?
Niech to szlag.
Cha Moosik...
na wolności.
Co?
Co? Wypuścili Cha Moosika?
Jak?
Uniewinniono go od zarzutu morderstwa.
Dostał wyrok w zawieszeniu za wcześniejsze przestępstwa.
Kurwa, to chyba jakiś żart.
Jak mogli go wypuścić? Złapali mordercę.
Nie wiem. Jutro sprawdzę jeszcze raz wyrok.
Co robimy?
On wróci!
Spokojnie, nie wróci.
Dostał dożywotni zakaz wjazdu do kraju.
Cha Moosik poradzi sobie z czymś takim.
Jak mogłabym być spokojna?
Ambasada może coś zrobić?
Musisz coś z tym zrobić!
A niby co?
Ma zakaz wjazdu do kraju. Co jeszcze mam zrobić?
Pewnie już nas przejrzał.
Może już wszystko wie. Co robimy?
Kurwa! Dopilnuj, żeby nie wrócił na Filipiny!
Od początku mówiłem, że ten pozew to przesada.
Nie ma żadnych dowodów.
To dlaczego to zrobili?
Jak to dlaczego?
Prawdziwi sprawcy próbowali wrobić Cha Moosika w morderstwo.
Ma pan jakiegoś podejrzanego?
Obecnie dwie osoby.
Poradzi pan sobie sam?
„Czy sobie poradzę sam?” Muszę.
Ambasada na mnie naciska, żebym zamknął sprawę.
Niech pan nie robi z tego wielkiego halo.
Można pominąć ambasadę.
Powodzenia.
Dobrze. Dziękuję.
Kawa dla pana.
Naprawdę...
PREZYDENT NA WOJNIE Z PRZESTĘPCAMI
...Taeseok, ten sukinsyn.
To prawdziwy pomyleniec.
Jak mógł to panu zrobić?
Przepraszam.
Nie powinienem był pana o to prosić.
Nie szkodzi.
Tak czy inaczej,
ten nowy prezydent zaczyna mi działać na nerwy.
Co z Mindong Construction?
Właśnie! Sprawdziłem ich.
Pieniądze wysyłane na Filipiny stały się problemem.
Udało mi się porozmawiać z kilkoma dyrektorami.
Przelali ponad dziesięć miliardów wonów,
ale nie wiedzieli, na co poszły pieniądze.
Prezes się tym zajmował.
Sądzą, że to fundusz łapówkowy.
Cześć, John. Tak?
Piszą o tobie w gazetach. Jak o jebanej gwieździe.
KRYMINALISTA WRACA! MÓWIMY NIE!
Podobno chcesz prać pieniądze
na kampanię wyborczą na Filipinach.
I trzeba cię powstrzymać.
Cholera.
Co? Kto tak twierdzi?
Nie wiem, ale się dowiem.
Wyślę ci zdjęcie.
Kiedy tu wylądujesz, wszyscy będą cię obserwować, bracie.
Czy to prawda, czy nie.
Jeśli wrócę, nikomu nie stanie się krzywda?
Nie wiem.
Dzięki.
Świetnie mówi pan po angielsku.
Te dupki chcą mnie powstrzymać przed powrotem do kraju.
Kto?
Ponadto pan Cha, który został deportowany w zeszłym roku,
złożył oficjalną prośbę o możliwość powrotu.
Koreański sąd uznał go za niewinnego,
ale potrzebujemy zgody innych ministerstw,
by znieść zakaz.
MIN. SPRAWIEDLIWOŚCI
Co panowie na to?
Jeśli jest niewinny, zakaz należy znieść.
MIN. SPRAW ZAGRANICZNYCH
Media oskarżyły niewinnego człowieka o morderstwo.
To może przerodzić się w spór dyplomatyczny.
Myślę, że przesadziliśmy, aresztując go i deportując.
POLICJA FILIPIŃSKA
Trzeba było go tutaj sądzić.
Umożliwienie mu powrotu, bo w Korei został uniewinniony,
może zostać uznane za dyskryminację.
Wszyscy ponosimy winę.
Powinniśmy go wpuścić.
Aby znieść zakaz, potrzebujemy zgody poprzedniego rządu.
Wszyscy wiemy, że to nie będzie łatwe.
Zajmę się tym.
Poinformuję też prezydenta.
Zastanówmy się, jak to wszystko dopiąć.
Opinia publiczna wciąż jest mu przeciwna.
AGENCJA WYWIADU
Jeśli go wpuścimy, prasa dostanie kolejny powód, by nas oczerniać.
Myślałem o tym.
Trzeba więc uciszyć prasę?
Wezwij tu szefa Stowarzyszenia Dziennikarzy.
Porozmawiam z nim.
Zainstalowali sześć kamer,
dwuterabajtowy dysk twardy, jeden monitor
i urządzenie nagrywające. Wyszło 43 000 peso.
- To jakiś milion wonów. - Tak.
Zgadza się. Dostaniemy też około stu kamer samochodowych.
Niech pan da znać, jeśli ktoś chce taką.
Na pewno wszyscy się ucieszą.
- Dzięki. - Przecież nie ja za nie zapłaciłem.
Też chciałbym jedną.
Dla pana dwie.
Kończymy już, więc będę się zbierał.
- Mam coś do załatwienia. - Jasne.
Dziękuję.
Panie Lee.
- Tak? - Jeśli usłyszy pan coś
o panu Cha, choćby skrawek informacji, proszę dać mi znać.
Uniewinniono go w Korei
i próbuje wrócić na Filipiny.
Wyleciał do Korei w pośpiechu, więc to żadna niespodzianka.
Pewnie pociągnął za kilka sznurków w trakcie procesu.
Zrobił to, co umie najlepiej.
Przekonamy się, kiedy wróci.
Inspektorze Oh,
bardzo się pan nim interesuje.
Muszę iść. Proszę dać znać, gdyby coś się działo.
Oczywiście.
Dziesięć milionów peso?
Zgadza się.
Odzywałem się do pana kontaktów, ale mnie zignorowali.
Z Cebu i Manili zebrałem dokładnie
dziesięć milionów.
Nikt w Caliz nie zapłacił?
Nikt.
Wszyscy się ode mnie odwrócili. Usłyszeli plotkę,
że szef nie wraca.
Sungil zapłacił osiem milionów.
A reszta łącznie dwa miliony?
Tak.
Dranie. Myślą, że wyłożyłem już wszystkie karty na stół, prawda?
Gdzie jesteś?
Tak, szefie.
Drzwi się otworzyły?
Tak, jestem w środku.
Co to za miejsce?
Zejdź po schodach. Na dole jest sejf.
- Taki mały. - Gdzie?
Schodami w dół i na prawo.
Na prawo?
Mam, widzę sejf.
Masz klucz, prawda? Włóż go i przekręć dwa razy.
Przekręcam dwa razy.
PIN to 7421.
Siedem, cztery, dwa...
Weź 50 milionów peso
i sam przekaż pieniądze. Dam ci numery do ludzi.
W porządku.
Cholera!
Pieprzyć to!
MIĘDZYNARODOWE LOTNISKO W MANILI
Wyjąłem z sejfu 50 milionów peso
i zapłaciłem reporterom z 17 gazet i stacji telewizyjnych.
W zamian obiecali, że przez pięć lat
nie napiszą nic o moim powrocie na Filipiny.
Gdy wracałem rok później, miałem mieszane uczucia.
Miałem poczucie,
że to cisza przed burzą. Aż mnie ciarki przeszły.
Jak tylko wróciłem, odzyskałem stary numer telefonu
i napisałem do dupków, którzy mnie wydymali.
CHA MOOSIK
GDZIE JESTEŚ? JA W MANILI...
REPUBLIKA KOREI REPUBLIKA FILIPIN
Zna pan bar Sunshine?
Sunshine?
Nie jestem pewien.
- Naprawdę go pan nie zna? - Nie.
Czemu pan pyta?
To koreański bar karaoke w Manili.
Mają kilka sal.
Nie zna go pan?
Ach, tak!
Byłem tam parę razy.
Nie wiem, skąd pytanie...
Panie Cho, przyjmował pan od nich łapówki?
Ja? Łapówki?
Nie. Nigdy nie brałem łapówek.
Do Błękitnego Domu trafił wniosek.
MSZ nakazało natychmiast odesłać pana do Korei.
Mnie?
Są nawet dowody filmowe.
Co też pan wyprawiał?
Ja na tym stracę!
Nie do wiary.
- Tak? - To ja.
Cha Moosik wrócił do Manili.
Nie napisał do ciebie?
GDZIE JESTEŚ? JA W MANILI...
Napisał.
Jak mu się to udało?
Kurwa! Czy to ważne, jak wrócił?
Grunt, że wrócił.
Wyjeżdżam do Korei.
Dlaczego?
Jak to dlaczego?
Napisał do nas, co oznacza, że chce się zemścić.
Wyjeżdżam. Kto wie, co mnie tu czeka.
Cholera, nie wierzę.
Jadę na lotnisko.
Nie dzwoń do mnie na razie.
Chilgu, chwila.
Co z moimi akcjami?
Ja pierdolę, nie wierzę.
Nie czas na gadanie o udziałach! Porozmawiamy później. Na razie!
Co znowu, do cholery?
Halo?
Wracam do Los Angeles. Ukryję się na jakiś czas.
Czemu?
Przez Cha. Zadzwonił powiedzieć, że zapłacę za to, co zrobiłem.
Nie wierzę, że wyciekł mój numer!
Dzwonił do ciebie Cha?
Tak. Mówiłeś, że to nic poważnego.
Przez ciebie straciłem wszystko. W tym pracę w szkole.
Wiesz co?
Przelej mi kasę i więcej do mnie nie dzwoń.
Dupek.
MANILA, DZIELNICA KOREAŃSKA
SUNSHINE KLUB, TEATR I KARAOKE
Cześć, Jungpal. To ja.
Jest szef na Filipinach?
Tak. W Manili.
Jak szef wrócił?
Jak to jak? Nie wiesz, że mogę zrobić,
co tylko zechcę?
Jak tam kasyno?
Całkiem nieźle.
Naprawdę?
Planuję się zatrzymać przez parę dni u Sungila.
Spotkajmy się później.
Jak szef chce.
Dziwnie się zachowuje.
Jak to?
Dziwnie mówił. Nie wydawał się zadowolony z mojego powrotu.
Naprawdę?
Jungpal?
Tak.
Wiesz coś o tym?
Wiesz coś?
Może coś się stało.
Moosik.
Dostałam telefon Rozpatrzyli wniosek w sprawie Cho.
Naprawdę?
Dzwoniło koreańskie MSZ.
Szybko pracują skurczybyki.
Zajęło im to cały rok.
Właśnie.
Napij się.
Sungil, napijmy się.
Jasne. Dobra robota.
AGENCJA WYWIADU
Jest. Zatrzymaj.
- Zatrzymaj. Przybliż. - Dobrze.
- Jeszcze. - Dobrze.
Stój. Dobrze.
Kto to?
Szef oddziału śledczego.
Jak się nazywa?
Terrence Manos.
Terrence Manos, ten sukinsyn.
Zwolnij go.
- Zwolnij go. - Co?
Wrobił niewinnego człowieka.
Zwolnij go.
Rozumiesz?
MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI KRAJOWA AGENCJA WYWIADU
Moosik! Jak poszło?
Obejrzałem nagrania z monitoringu i znalazłem dupków,
którzy mnie aresztowali i wrobili w konferencję. Kazałem ich zwolnić.
Niezłe z ciebie ziółko.
Chryste! Od razu mi lepiej.
- Pieprzone dupki. - Sungil, chodź coś zjeść.
Jasne, zjedzmy coś.
Jedzie.
Myślałem, że pan nie wróci!
- Cześć! Dobrze cię widzieć. - Pana też.
Dzień dobry, panie Cha. Kopę lat.
Dobrze cię widzieć.
Witamy.
BOLTON KASYNO
Jungpal.
Szefie.
Cześć.
Jungpal!
Dzień dobry.
Co u ciebie?
Tutaj wszystko w porządku.
Co z tobą?
Coś się stało?
Nie, nic. Po staremu.
Czuję, że coś ukrywasz.
Trochę się pozmieniało.
Co się pozmieniało?
Atmosfera teraz i za czasów szefa.
To mój przyjaciel.
Muszę z nim porozmawiać.
Dobrze? Chodź.
KASYNO DLA VIP-ÓW
- Kto to był? - Cha Moosik.
Czemu nas nie zapoznałeś?
Nie ma takiej potrzeby.
Jak to?
Jestem tu, bo kazano mi go znaleźć.
Możesz się z nim po prostu spotkać.
Z kim?
Lew wszedł do legowiska lwa.
Kim jest ten cholerny lew?
Zdziwisz się. Jest bardzo sławny.
- Niech to szlag! Kto to? - Ej!
Yang Sangsoo.
Yang Sangsoo?
Jest tutaj?
Tak. Legendarny Yang Sangsoo z hotelu Gordon.
Mój najlepszy kumpel.
Naprawdę? Zapoznasz mnie z nim?
Po co chcesz go poznać?
To wpływowy człowiek.
Poproszę go, by się mną zajął.
O czym ty mówisz? To było dawno temu.
Cholera.
Nie. Skoro już tu jestem, pomogę Moosikowi.
Niedługo otworzę. Tak.
Tak. Zbierz wszystkich znajomych, którzy lubią hazard.
Tak, w przyszłym miesiącu. Za miesiąc. Zgadza się.
Tak.
Szefie!
Cześć!
Kopę lat, Sanggu.
Wrócił szef!
Co u szef?
Tak jak zawsze.
Czemu tu tak pusto?
To przez MERS.
Mamy mało gości, no i sporo agentów odeszło.
To trzeba było sprowadzić nowych.
Trudno teraz znaleźć ludzi.
Odchodzą po dwóch miesiącach.
A przy okazji,
co z Jungpalem? Kim jest jego kolega?
Pochodzi z Korei.
Ukrywa się. Jungpal się nim zajął.
Jest gangsterem?
Nie.
Uprawiał hazard,
a teraz szuka go Interpol za oszustwo.
Moosik.
Gdy był pan w Seulu,
były pewne niedociągnięcia, bo Jungpal był zajęty
swoimi sprawami, ale staram się je naprawić.
No proszę, proszę!
Zadzwoń...
do wszystkich agentów.
Powiedz, że zapraszam na obiad.
Wszystkich?
POLICJA
Dzień dobry.
- Panie Oh. - Tak?
Wybrałem pana następcę.
Naprawdę? Kogo?
Mam dwóch kandydatów. Ostateczna decyzja należy do pana.
Powinniśmy wybrać osobę, która ma większe doświadczenie śledcze.
Tak będzie najlepiej.
W porządku.
Ach, właśnie!
Pamięta pan, jak pytałem o dokumenty złożone
do sądu po uniewinnieniu Cha Moosika?
Prosiłem o nie. Jak panu idzie?
Akta Cha Moosika?
Tak.
Złożyłem już wniosek.
Powiedzieli, że je panu prześlą.
- Dobrze byłoby to przyspieszyć. - W porządku.
Dziękuję.
YANG SANGSOO
Sekundę.
Co za niespodzianka.
Dzień dobry! O co chodzi?
Hej, Sungil.
Pamiętasz Cha Moosika? Mieszkał kiedyś w Caliz.
Moosika? To mój bliski przyjaciel.
Naprawdę?
Przyprowadź go do mnie.
Zasłużył na spuszczenie mu łomotu.
Słucham?
Ten dupek zasłużył na porządne manto.
Przyprowadź go do mnie.
Tak jest.
Zrobił coś złego?
Słuchaj, gnojku.
Rób, co mówię. Po co tyle gadania?
Masz czas do jutra wieczorem.
Złap go i przyprowadź do mnie.
Napisy: Adam Sikorski