Osoby, miejsca, organizacje
i wydarzenia są fikcyjne,
choć inspirowane prawdziwym wydarzeniami.
Podobieństwo nie było zamierzone.
Niezły strzał!
Pieniądze.
- Szefie! - Dawaj kasę.
Słucham?
Dawaj kasę.
Imponujące, szefie.
Proszę.
Naćpałeś się? Czemu się cieszysz ze straty pieniędzy?
No bo...
- Nieważne. - Dziwnie się zachowujesz.
Stało się coś dobrego?
Chwileczkę, szefie.
Nie zaprosiłem pana, żeby o tym rozmawiać.
Jest szef moim mentorem od bardzo dawna.
Dlatego chciałem...
osobiście się czymś zająć.
Chińczycy zaproponowali dobry biznes.
Gdybym miał w niego wejść,
trzeba by zająć się moimi finansami. Chciałem to omówić.
Chińczycy? Skąd?
Z Contany.
- Masz na myśli Chena? - Tak.
Odbiło ci? Coś ty taki lekkomyślny?
Nie wiesz, jacy oni są, czy co?
Przysięgam, że to wypali, szefie.
Jungpal.
Ciemny jesteś jak tabaka w rogu.
Nadal nie wiesz, co tam się wyrabia?
Nadstawiasz karku, współpracując z Chińczykami.
Życie ci niemiłe?
Nie rób tego.
Ani się waż.
Musisz się jeszcze wiele nauczyć.
Mówię ci, nie rób tego.
Czemu nic nie mówisz?
W porządku.
Idiota.
- Tak, panie Min? - Moosik.
Co z licencją na kasyno hotelowe?
Nadal prowadzę rozmowy.
Trochę to trwa z powodu udziałów tych obcokrajowców.
- Postaram się to szybko załatwić. - A poza tym...
Przyjedziesz zająć się lokalem? Ciężko mi bez Taeseoka.
Raczej nie dam rady. Przyślę Jungpala.
A co zrobi Jungpal? Za bystry to on nie jest.
Będę nim sterował z ukrycia.
To odpowiedzialny facet. Poradzi sobie. Bez obaw.
Słuchaj mnie uważnie.
- Umieram tu sam jak palec. - Rozumiem, panie Min.
Dlaczego odesłał pan Choia?
Nawet nie zaczynaj.
Przygadałem mu trochę,
a on zaczął prawić o swoich udziałach.
Chryste! Zrobił taką scenę, że zdecydowałem się go pozbyć.
Dzieciak nie ma pojęcia o prawdziwym świecie.
Wychowywał się pod kloszem.
Oczywiście. Rozumiem. Wkrótce się tym zajmę.
Chodźmy.
CONTANA – HOTEL I KASYNO
Koniec zakładów.
Bankier ma bakarata.
Bankier wygrywa.
Skończyłeś?
Słuchaj.
Jak poszło mojemu bratu?
Przegrał dotąd 50 milionów.
Pięćdziesiąt milionów?
Nie ma pieniędzy.
Pożyczył je od nich.
GRA O WSZYSTKO
KRÓTKOTRWAŁA PRZEMIANA
- Hej, Sanggu. Jest Jungpal? - Tak, szefie.
- Gra własnymi żetonami? - Tak.
Sanggu.
Jeśli wszystko przegra, daj mu tyle pieniędzy, ile będzie chciał.
Możesz dać mu moje żetony.
Żetony szefa?
Może wszystko przegrać.
W każdym razie uważaj, żeby się nie ośmieszył.
Dobrze.
Co za idiota.
BOLTON – HOTEL I KASYNO
Dzień dobry.
- Ile przegrał? - Bankier wygrywa.
Wszystkie żetony szefa.
- Zostało mu pięć milionów. - Ile razem?
Koniec zakładów.
Trzydzieści milionów.
I to, co przegrał w Contanie. Około 80 milionów.
Osiemdziesiąt milionów?
Przyprowadź go, jak przegra wszystko.
Dobrze.
Gracz wygrywa.
Co ty wyprawiasz?
Nie miałeś wyjechać?
Hej!
Odeślij tego idiotę do Korei.
Do widzenia.
Kiedy jedziesz do Batangas?
Dwudziestego czwartego.
Jeszcze dużo czasu.
Owszem.
- Jak się teraz czujesz? - Świetnie.
A ty?
Masz chłopaka?
- Mark. - Tak?
Możemy chwilę porozmawiać u mnie? Jeśli masz czas.
- Porozmawiam z nim. - Dobrze.
Jasne, chodźmy.
Widzisz? To Kim Sojung.
Wychodzi z lokalnego kantoru.
Kilka godzin później...
Jej samochód stoi w tym samym miejscu.
A potem...
Kod czasowy przeskakuje o godzinę.
Mniej więcej wtedy doszło do strzelaniny.
Kto mógł zrobić coś takiego?
Kto manewrował materiałem do przekazania policji?
Manila twierdzi, że sprawa może nie dać się rozwiązać.
Pewnie nie bez powodu.
O tym chciałem z tobą porozmawiać.
Dowiedziałem się,
że z broni strzelał policjant.
To się zdarza.
Ten sam policjant zabrał torbę z pieniędzmi z samochodu ofiary.
Pieniądze nie były jej.
Ukradła je koreańskiej bizneswoman,
która wygrała je w kasynie w Boltonie.
Zgadnij, do kogo ono należy.
Do pana Cha.
Wiesz, do czego zmieszam?
Na razie to tylko spekulacje, wiem.
Ale to ty mi powiedziałeś, że jest powiązany z szychami.
Czekaj.
Czemu mi o tym mówisz?
Posłuchaj.
Kazałeś mi ustalić, komu mogę ufać, tak?
Na tę chwilę
mam tylko ciebie.
Słuchaj.
Jadę do Manili odnaleźć pieniądze.
Ten, kto je ma, jest zabójcą.
Jeśli coś mi się stanie,
ktoś musi mnie zastąpić.
No nie wiem, stary.
Hej! Posłuchaj...
Nie poproszę o wiele.
Chcę tylko, żebyś był na bieżąco.
Będę wysyłał ci informacje.
To wszystko.
Rób, co chcesz,
ale uważaj na siebie.
Dobrze.
Ej, Mark!
Dzięki.
BUSHRA – KANTOR
A więc to tutaj.
Przepraszam.
Pracujesz tu?
Tak.
Jesteś z Korei?
Tak. O co chodzi?
W okolicy doszło niedawno do morderstwa, prawda?
Pamiętasz śmierć dwóch Koreańczyków?
Kim jesteś?
Pracuję w koreańskim Interpolu.
O co pytałeś?
Niedawno doszło tu do morderstwa.
Może. Nie wiem.
CALIZ – CHA MOOSIK
Przepraszam.
Mogę stąd przelać pieniądze do Korei?
Tak, możesz.
Przy okazji...
była tu ta kobieta?
Nie wiem. Nigdy jej nie widziałem.
Mogę sprawdzić nagrania z monitoringu?
Co tu w ogóle robi glina z Korei?
Wróć z nakazem.
A nie wchodzisz do kantoru, jak chcesz. Rany!
Chcę sprawdzić nagrania z dnia zdarzenia.
Już mówiłem, że nie. Trzeba szanować prywatność.
Zwłaszcza w takim miejscu.
Czemu nie chcesz współpracować?
Jakiś problem?
W samą porę. Zabierz go stąd.
Wynocha. Już!
No już!
W jedną noc przegrał 80 milionów peso?
Tak.
- Ile z tego pożyczył? - Praktycznie wszystko.
Miał jedynie pięć milionów peso.
Mój Boże. Wpakował się po uszy.
Jak można pracować w kasynie i tak skończyć?
YEONGHUI ZATRZYMANA ZA HAZARD
Złapali panią Ko.
Chyba wreszcie trafiła do więzienia.
Boże.
Przepraszam, panie Min.
Szefie. Jestem na lotnisku.
W porządku.
Daj mi Jungpala.
Jasne.
Szefie? Tu Jungpal.
Cześć.
Bezpiecznego lotu do Korei.
To twój koniec, wiesz?
Naprawdę, szefie?
Tak.
Jesteś skończony.
Może dałby mi szef drugą szansę?
Powtarzałem ci już to pewnie ze sto razy.
Miałeś czuwać nad tym, jak grają inni, a nie samemu grać.
Ty powalony kretynie.
Zadłużyłeś się na 80 milionów peso, choć jesteś całkiem spłukany.
Nie ma sensu tego roztrząsać.
Kopałbym leżącego.
Słuchaj, Jungpal.
Skoro wracasz do domu,
pomóż rodzicom w restauracji
i dbaj o siebie.
Dobrze.
Tak będzie. Dziękuję za wszystko, szefie.
Do widzenia.
To moje. Oddawaj.
Kurwa.
Mogę zapalić?
Sanggu.
Nie mów szefowi,
że Chińczycy mnie oszukali.
Zajmę się tym.
Poradzę sobie.
Na razie.
Sanggu!
Pilnuj, żeby szef dobrze jadł.
Na razie.
Ej!
Co, do cholery?
Cholera!
Cholera.
I jak, jedziecie?
Jesteśmy prawie na miejscu. Widzę cię.
- Jestem tu. - Dobrze.
Biuro śledcze. Nie ruszaj się.
Mamy nakaz przeszukania.
Sprawdź.
Proszę, Hoon.
Nie spodziewałem się, że przyjdziesz.
Chyba się pomyliłem.
Mam u ciebie dług.
Wcale nie.
Chciałem to zrobić.
Siedzenie w biurze i czekanie na wiadomość?
To nie w moim stylu.
Skąd tak szybko wzięliście nakaz?
Musiałeś zapłacić?
Rozumiem.
Ale dzięki.
Do usług. Nie ma za co.
- Widzimy się w biurze. - Jasne.
Chłopaki, wracamy.
Szefie.
Co tu robisz?
- Jadłeś już? - Przed przyjściem.
Rozumiem. Chcesz piwo?
Nie, dziękuję.
Widzi szef...
Jacyś ludzie z Triady szukali Jungpala.
Może mieć kłopoty, jeśli nic nie zrobimy.
Co niby miałbym zrobić?
Co Jungpal zamierza zrobić?
Nie mogę mu ot tak dać pieniędzy.
Wykorzystał moje żetony.
To co zrobimy?
Kkoma wariuje.
No i co z tego? Co ja mam z tym zrobić?
Na pewno sam się tym zajmie.
Boże.
Co?
Tak naprawdę...
Jungpal pożyczył pieniądze, gdy chciał robić interesy z Triadą.
Grał,
żeby spłacić dług.
Co?
INCZON, KOREA
Chcieliśmy zapłacić.
Oczywiście.
- Co państwo zamawiali? - Tam.
Co...
- Zupa ryżowa i... - Chryste!
No zobacz tam!
Chryste. Hej.
- Odsuń się. - Było wyłączone.
- Dwie miski zupy? - Tak.
- Razem 17 000. - Dobrze.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę, 3000 wonów. Dziękuję.
Nie macie tu aż tylu klientów.
Co on, kurwa, powiedział?
Co ty, kurwa, powiedziałeś? Hej!
Oszalałeś? To klient.
Idź posprzątać ze stołu.
Szybko.
Dokąd idziesz?
Na papierosa.
ZUPA RYŻOWA Z WIEPRZOWINĄ
Cholera.
Szefie!
Co słychać?
Co u ciebie?
Niewiele. Pomagam mamie w restauracji.
Ty wariacie.
Podoba ci się?
Nie, szefie.
Wykończę się. Niech mi szef pomoże ten jeden raz.
Ty idioto.
Mówiłem, żebyś nie zadawał się z Triadą.
Mówiłem?
Przepraszam. Wiem, że zrobiłem coś niewybaczalnego.
Jeśli załatwię sprawę z Chińczykami,
zajmiesz się resztą?
Tak, szefie.
Rozłącz się, idioto!
Dziękuję, szefie.
CONTANA – HOTEL I KASYNO
- Kim my jesteśmy? - Co?
Kim jesteśmy?
Co masz na myśli?
Uratowałeś mi życie.
Czyli...
jesteśmy braćmi?
Tak.
A ja i Jungpal?
Jesteście braćmi?
Tak.
Jest dla mnie jak brat.
Dlatego ty i Jungpal jesteście...
kuzynami?
Nie.
Braćmi.
Czyli kim jesteśmy?
- Rodziną. - Świetnie.
Czemu chcesz napytać biedy własnej rodzinie?
Nie może teraz was spłacić.
Ale zrobi to.
Nie martw się.
Masz moje słowo.
Muszę pogadać z szefem.
Pogadaj.
Nie może nas spłacić? Ile pożyczył?
Czterdzieści milionów peso.
Postradał zmysły.
Był bardzo stanowczy.
Nie odda nam pieniędzy.
Zostaw to mnie, szefie.
Wielki Szef go polubił.
Musimy dać im nauczkę.
Nie doceniają nas, bo myślą, że Wielki Szef ich poprze.
WYDZIAŁ: KOREA WYDZIAŁ ŚLEDCZY
PAN CHA MOOSIK
MANILA, DZIELNICA CHIŃSKA
Szefie.
Tak?
Panie Cha.
Usiądź.
Czas odebrać dług.
No i?
Kiedy dostanę pieniądze?
Nie teraz. Kiedyś.
Kiedy?
Jak zarobi 40 milionów.
Dopilnuję, żeby wszystko spłacił.
Nie.
Dziesięć milionów.
Cztery raty.
Zgoda.
Ale bez odsetek.
Dobrze.
Naprawdę nas wkurzył.
Dziękuję.
To mój brat.
Trzymajcie ręce z dala od niego.
I rozmawiajcie o sprawie ze mną.
Do zobaczenia.
Tak? Szefie?
Cześć, to ja.
Rozmawiałem z Chińczykami.
Teraz zajmij się Contaną, dobrze?
Moosik, co też szef narobił?
Nie zadawaj pytań, idioto. To żenujące.
Dziękuję, szefie.
Szefie, dziękuję.
Boże! Całkiem ogłupiałeś?
Zjadłaś coś zepsutego?
Hej! Co się stało?
Pan Lee Sanggu?
Poznaliśmy się w kasynie.
Tak, zgadza się.
Jak się pan miewa?
Co pan tu robi?
Mam kilka pytań na temat niedawnego morderstwa.
Kim Sojung i Philipa.
Podobno pan tam był.
Ja?
Mówił pan, że strzelał policjant. Powie pan coś więcej?
Kto panu o tym powiedział?
Właśnie to sprawdziłem.
Dowiedziałem się, że pracownik kantoru,
w którym była Sojung w dniu morderstwa,
zadzwonił do pana Cha.
Pytam na wszelki wypadek.
Był pan na miejscu zbrodni na polecenie pana Cha?
Zastanawia się pan, skąd to wiem? W razie czego spytam gdzie indziej.
Jasne?
Przypomni pan sobie?
Próbuje pan zwalić winę na szefa. Dobry pan jest.
Niech pan uważa na Moosika.
Do zobaczenia.
Szefie.
Stęskniłem się, szefie.
Tęskniłem za szefem
i za wilgocią na Filipinach. Tęskniłem za wszystkim, szefie.
Ty mały...
Przestań pieprzyć i wsiadaj.
Dobrze.
Szefie, myślę, że zostanę tutaj na stałe.
Życie w Korei jest straszne. Pijacy skakali sobie
do gardeł jak jacyś idioci. Myślałem, że zwariuję.
Moosik, mama spakowała jedzenie dla szefa.
Jedźmy do domu. Ugotuję coś dobrego.
Co masz zamiar zrobić z Contaną?
Ile było za Contanę?
Dziesięć milionów, idioto!
Myślałem, że to załatwione, szefie.
Zająłem się 40 milionami, które pożyczyłeś od Chińczyków.
Nękaliby cię,
dopóki ich spłacisz!
Co zrobisz z tymi dziesięcioma milionami?
I nie zapominaj o moich 25 milionach.
Dobrze już.
Oddasz mi z czasem.
Pozostaje tych dziesięć milionów. Co zamierzasz?
Mógłby się szef tym jakoś zająć?
Szefie?
- Wysiadaj. - Co?
Wysiadaj.
Co do...
Szefie!
Yang Jungpal.
Po prostu zgiń.
Słucham?
Jak stąd spadniesz, roztrzaskasz się na miazgę.
Życie Jungpala kończy się na tym moście z powodu dziesięciu milionów peso.
Szefie, co też szef mówi? Przeraża mnie szef.
Tak? Boisz się?
No to po prostu zgiń.
Po co żyć, skoro nie masz nawet 1000 peso?
Po prostu zgiń.
Trzysta milionów wonów powinno wystarczyć,
żebym mógł zacząć wszystko od nowa.
Czy ty się słyszysz?
Będziesz miał kolejny dług na 300 milionów wonów.
Nawet nie próbuj prosić mnie o pomoc.
Nie mam pieniędzy. A gdybym miał, i tak bym ci nie dał.
Wpadłem na świetny pomysł.
Pożyczę 300 milionów od Chiyounga.
Oddałeś pieniądze, które pożyczyłeś wcześniej?
Nie, prawda?
Nie.
Czy ja ci już tego nie mówiłem?
Musisz budować zdolność kredytową,
żeby pożyczać w nagłych wypadkach.
Nie zrobiłeś tego.
Zamiast tego okradłeś Chiyounga?
Zadzwoń i zapytaj, czy ci coś pożyczy.
Ty pojebie.
Mógłby szef dla mnie...
Odbiło ci?
Boże. Serio.
Właściwie...
skasowałem numer Chiyounga, więc już go nie mam.
Dziękuję, szefie.
Klienci ze stolika dziewiątego już wyszli. Nie zamierzasz go posprzątać?
Stolik numer siedem!
Sos do stolika ósmego!
Kto do mnie wydzwania? Nie mam na to czasu.
Hej, Moosik!
Hej, Chiyoung.
Co jest?
Tu Jungpal.
Po co dzwonisz?
Chiyoung, sytuacja jest nagła. Pożyczysz mi 300 milionów?
No wiesz? Masz czelność się do mnie zwracać? O czym ty w ogóle mówisz?
Masz rację.
Chiyoung, mam kłopoty. Jeśli pożyczysz mi 300 milionów,
spłacę poprzednią pożyczkę.
Co ty pieprzysz? Wyglądam ci na frajera?
Zadzwoń potem. Jestem zajęty.
Nie, nie jesteś frajerem.
Tym razem ci oddam, obiecuję.
Zrobię wszystko, by spłacić dług.
Spiszemy nawet umowę. Proszę, ten jeden raz!
Przestań pieprzyć. Jesteś teraz z Moosikiem?
Tak.
Moosik musiałby za ciebie poręczyć.
Dobrze, Chiyoung. Bardzo dziękuję. Zadzwonię. Tak, dobrze.
Pożyczy mi, jeśli szef za mnie poręczy.
I ty się nazywasz człowiekiem?
Pomyśl o tym obiektywnie.
Jak możesz mnie prosić tą plugawą gębą,
żebym za ciebie poręczył?
To jedyna szansa na zdobycie pieniędzy.
Posłuchaj.
Jeśli za ciebie poręczę, a ty nie spłacisz długu,
ja będę musiał to zrobić, żeby się nie zbłaźnić.
Chiyoung chce poręczenia, bo też o tym wie. Rozumiesz?
Myślisz, kretynie,
że ktoś z naszych znajomych
naprawdę ci ufa?
Naprawdę?
Nikt ci nie ufa!
Zapomnij o tym.
Wszyscy mają cię za kupę łajna!
Jesteś młody, a tak spieprzyłeś sobie życie.
Ma pan rację, szefie.
Po tym, co od szefa usłyszałem,
myślę, że powinienem umrzeć.
Dziękuję za wszystko, szefie.
Jeśli moja śmierć szefa pocieszy...
Szefie?
Szefie!
Szefie... Moosik!
Szefie!
Moosik!
Moosik! Ej!
Kurwa mać.
Hej, Moosik.
Cześć, Chiyoung. Kopę lat.
Tak.
- Co u ciebie? - Wszystko dobrze.
O czym mówił Jungpal?
Chciał pożyczyć pieniądze, a nie oddał poprzedniej pożyczki.
Chiyoung.
Powiem krótko.
Dopilnuję, żebyś dostał pieniądze, które pożyczył Jungpal.
Do tego pieniądze za jego samochód. Ręczę za wszystko.
Mówisz poważnie?
Oczywiście. Okłamałem cię kiedyś?
Oczywiście, że nie. Mów dalej.
Chcę wykorzystać tę sytuację, żeby dać mu nauczkę.
Czemu robisz to wszystko dla niego?
Kto inny go przyjmie, jeśli nie my?
Nie ma dokąd pójść.
Zaufam mu ostatni raz.
Muszę dać mu nauczkę. Zaufaj mi.
Wyślę ci numer konta. Przelej pieniądze.
Odzyskasz je. Masz moje słowo.
Dobra.
Dbaj o siebie.
Dobra, dzięki. Pozdrów ode mnie żonę.
Pozdrowię. Cześć.
O co chodzi?
Nic. Moosik prosił, żeby cię pozdrowić.
Jak on się ma?
Chyba dobrze, sądząc po głosie.
- Dba o swoich ludzi. - Skasuj to, 105 000 wonów.
Już idę.
Dobry wieczór.
Jestem Sophia. Miło cię poznać.
- Hoon. Wzajemnie. - Miło mi.
Nie wiedziałem, co przynieść.
- W porządku. - Dziękuję.
Moja córka Esther. Przywitaj się.
Dzień dobry. Jestem...
Dziękuję.
Nie musisz tego robić.
Tak się robi, gdy starszy...
- Rozumiem. - Nie szkodzi.
- Wejdź. - Dziękuję.
- Cześć, Hoon. Wejdź. - No proszę.
- Witam u mnie. Siadaj. - Dzięki.
Jedzenie zaraz będzie gotowe.
Nie mogę się doczekać.
Kochanie, szef kuchni potrzebuje pomocy.
Już idę.
Przepraszam, w domu lubi nazywać siebie szefem.
Nie przejmuj się.
- Przepraszam. - OK.
Dzień dobry.
Cześć.
Więc jak się nazywasz?
Jestem Esther.
Esther.
A ja Hoon. Jestem...
Kolegą taty z pracy.
Pan też jest policjantem?
- Tak, jestem policjantem. - Proszę.
Sałatka dla ciebie.
- Wygląda pysznie. Dziękuję. - Zgadza się.
- To „ensalada”. - „Ensalada”.
- Tak. - I mój popisowy kurczak adobo.
- Wreszcie. - Wiem!
Hoon, spróbuj.
Córka go uwielbia. Prawda, skarbie?
Tato, chcę się napić coli.
Na to już za późno. Proszę, woda.
A mogę też napić się coli?
Nie.
- Ale później idziemy na piwo. - Przepraszam.
- Rozumiem. - Napij się wody.
Usiądźmy.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Dobre piwo.
Owszem.
Nieźle gotujesz jak na policjanta.
Dzięki.
Każdy facet musi czasem zjeść coś domowego, nie?
To prawda.
- Hoon. - Tak?
Od jak dawna tu mieszkasz?
Nie wiem.
Mam wrażenie, że dłużej, niż tu w rzeczywistości jestem.
Nie rozmawiasz często z rodziną?
- Z rodziną? - Tak.
Nie.
A co do morderstwa w Manili...
Poprosiłem partnera w Korei
o sprawdzenie,
czy pieniądze nie trafiły na konto pani Ko.
Powiedział, że nic nie znalazł.
Jedynym podejrzanym jest pan Cha.
To chcesz powiedzieć?
Tylko on,
poza samą Ko, wiedział o pieniądzach
i ma na tyle znajomości, żeby to zrobić.
Problem w tym,
że nikt nic o nim nie powie.
Wszyscy się go boją.
Oczywiście.
Nikt nic nie powie. Nikt.
Sprawdziłem, jakich urzędników przekupił Cha.
To nie są zwykli funkcjonariusze.
Musisz uważać, Hoon.
Z kim się przyjaźni?
Z Danielem.
Król hazardu.
To najpotężniejszy człowiek na Filipinach.
Tłum podekscytowany.
Wygląda na to, że wiele osób kibicuje Manny'emu.
Mayweather przymierza uderzenia, ale żadne jeszcze nie trafiło.
Floyd uderza.
Patrz na niego, jak uderzasz!
W bok! Chryste.
Każ im to wyłączyć!
- Panie Min. - Tak?
- Ten łysy jest dobry? - Jest bardzo znany.
Dostaje kilkaset miliardów za pojedynek.
Pierwszy raz go widzę.
Cholera.
Obudź się.
Naprawdę ma słabą głowę.
Wielki Szef jest fanem Pacquiao, prawda?
Postawił na niego 100 milionów peso.
Ile on ma pieniędzy?
Niektórzy mówią, że trzyma pieniądze w bazie wojskowej,
bo ma ich tak dużo.
Ja się wszystkim zająłem.
- Naprawdę? - Tak.
Naprawdę trzymał tam gotówkę?
Byłem w tym magazynie.
Wyglądało to tak, jakby trzymał tam kilka ton gotówki.
Co miałem zrobić? Zebrałem pieniądze wózkiem widłowym.
Banknoty na dole były zgniłe.
Boże.
Wyprałem je i wymieniłem na dolary.
Moosik.
Mogłeś mi je oddać.
Prowadzisz najlepszy bar z escortkami
i chcesz zgniłe pieniądze? Gdzie twoja duma?
Nie radzę sobie ostatnio.
Rezygnuję z biznesu.
- Przymieram głodem. - Jak to?
Nie wychodziłam na swoje i odebrali mi licencję
za podrabiany alkohol.
Kto to zrobił?
Urzędnicy państwowi tak teraz postępują.
Konsul Korei. To skończony dupek.
Jo Yoongi?
Tak. Znasz go?
Myślałem, że to zwykły frajer, ale ma prawdziwy talent.
Jakiś czas temu zrobił scenę w moim biurze.
- Ten dupek był w biurze? - Tak.
Przyszedł pojęczeć z panem Choiem,
więc im nagadałem.
Wkurza mnie. To potworny typ.
Kazał mi co tydzień oddawać 50% zysków.
Nie martw się.
Niedługo się tym zajmę.
Naprawdę? Jak?
Zaufaj Moosikowi.
Tak?
Szefie, jadę do Sun Valley.
Myślę, że Chińczycy mnie śledzą.
Jesteś pewny?
Próbowałem zmienić kierunek, ale cały czas za mną jadą.
Nie jedź do Sun Valley.
Udaj, że jedziesz do Koreatown. Upewnij się.
Dobrze. Tak zrobię.
Szefie.
Ciągle mnie śledzą.
Co mam robić?
Przyjedź tutaj zamiast na pole golfowe. Wyślę ci adres.
Dobrze.
Pacquiao!
Halo?
Śledzisz mojego brata?
Co? Co masz na myśli?
Przestań. No już!
Rozumiesz?
Cholera.
Jasna cholera.
Dobra.
Niech to szlag!
KIM SOJUNG PHILIP
MOOSIK, POWIĄZANIA Z POLICJĄ NAGRANIE Z KANTORU
Daniel?
Cha Moosik... Daniel...
OSTATNIE
MAMO
Halo?
Dzień dobry.
Nazywam się Oh Seunghoon.
Jestem inspektorem koreańskiej policji na Filipinach.
Przepraszam, czy jest pani mamą Kim Sojung?
Halo?
Kto mówi?
Jestem policjantem z Korei. Pracuję na Filipinach.
Dzwonię, bo mam kilka pytań o pani córkę.
Kiedy ostatnio rozmawiała pani z córką przez telefon?
To ty, Sungtae?
Słucham?
Sungtae, jest z tobą Sojung?
Sungtae, zajmij się moją Sojung...
Halo?
Tak, słucham?
Czy to numer matki Kim Sojung?
To dom opieki w Cheongju.
Pacjentka ma demencję i ciężko z nią rozmawiać.
Proszę powiedzieć, kim pan jest?
Rozumiem. Dziękuję.
Zadzwonię kiedy indziej.
BOLTON – HOTEL I KASYNO
Widzę, że sporo zarobiłeś w tym miesiącu.
Szefie.
Może to przez tę krótką przerwę, ale mam więcej energii.
W mig zostanę milionerem.
Nie przesadzaj.
Oddałeś Chiyoungowi 50 milionów?
Oddam. Niedługo.
Byłem ostatnio trochę zajęty.
Kiedy mu je oddasz?
Niech szef da spokój. Jeśli mu oddam 50 milionów,
nie będę miał z czego żyć.
Muszę coś jeść.
Widzę,
że ci się odwidziało, co?
Nie, wcale nie.
Po prostu nie miałem czasu.
Kompletnie ci odbiło, co?
Chodź ze mną.
Szefie.
Szefie!
Wyjdźcie.
Przepraszam.
Twarzą do mnie.
Wstań.
Wyprostuj się.
- Zapraszamy ponownie. Dziękujemy. - Było pyszne.
- Dziękuję. - Dziękuję. Do widzenia.
PRZELEW 50 000 000 WONÓW OD YANG JUNGPALA
Faktycznie oddał.
CHA MOOSIK
- Cześć, Moosik. - Hej, Chiyoung.
Dostałeś 50 milionów? Sprawdzisz?
Tak. Dostałem pieniądze na czas.
Świetnie.
Nie będzie już zalegał z płatnościami.
Niedługo dostaniesz kasę za auto.
Świetnie, Moosik. Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Spotkajmy się kiedyś, co? Zadzwonię jeszcze.
- Jasne, Moosik. Pa. Kocham cię. - Pewnie.
Pewnie. Na razie.
Zabierz rękę.
Podnieś głowę.
Teraz, gdy musisz mu oddać pieniądze, nie jest łatwo, co?
Wiesz, jaka jest różnica między menelem i biznesmenem?
Właśnie taka.
To, co teraz robisz, to menelstwo.
Mówiłem ci, żebyś spłacił długi, nawet gdybyś miał głodować.
Głodujesz teraz?
Pytam, czy głodujesz?
Wiesz, jacy skurwiele są najgorsi na świecie?
Ci, którzy zdradzają ludzi, którzy ich kochają i o nich dbają!
Naprawdę chcesz stać się takim śmieciem?
Chcesz odwrócić się od Chiyounga i ode mnie,
i znaleźć się na wygnaniu przez jakieś drobne?
Ostatni raz okazuję ci słabość.
POKÓJ DLA PERSONELU
AGENCJA NIERUCHOMOŚCI MIN – DORADZTWO
Proszę pana.
Możemy wyjść na przerwę?
Dobrze.
Halo?
Drugie piętro, 203.
Dobrze. Już prawie jesteśmy.
Pokój 203.
Panie Min. Nie zje pan?
Nie, ale ty idź. Zjem później z Jinyoungiem.
Zjem, jak tylko to skończę.
Dobrze.
Przepraszam.
Gdzie pan Min?
To ja.
MIN – DORADZTWO
Napisy: Adam Sikorski