Przedstawione w serialu osoby,
miejsca, organizacje i wydarzenia
są fikcyjne.
Podobieństwo nie było zamierzone.
Zatrzymaj się.
Bez pośpiechu.
Dobrze?
Ale gorąco.
Spokojnie. Bez pośpiechu.
Świetnie.
- Proszę wziąć dziecko. Ostrożnie. - Dobrze. Chodźmy.
I to chodzi.
Ustawmy się w jednej linii.
Proszę za mną.
Za mną.
Miejsce, które państwo teraz widzą…
to park Stotsenburga. Park.
Jak mówię „burga”, niektórzy myślą, że mówię o jedzeniu.
Teren przejęli japońscy żołnierze,
a potem odbili go Amerykanie i przerobili
na park.
Tutaj mamy…
Proszę popatrzeć. Mieścił się tu oddział artylerii.
Po co nas tu zabraliście? Nic tu nie ma.
To jakaś kpina! I ten upał!
Co pan powiedział? Słucham?
Tu toczyła się wojna. Oczywiście, że nic tu nie ma.
To było miejsce walk. Dlatego jest spustoszone.
To miejsce historyczne. Zadumajmy się nad nim.
Kto to?
Słucham?
Pan Na?
Panie Woo! Dawno się nie widzieliśmy.
Co u pana?
W porządku. O co chodzi?
Nadal przebywa pan na Filipinach?
Zgadza się.
Proszę mnie odwiedzić. Urządzimy fetę.
Ma pan rację.
Chciałbym wpaść, ale nie mam czasu.
W każdym razie…
Panie Woo, zna pan gościa o nazwisku Cha Moosik?
Cha Moosik?
Tak, całkiem dobrze.
Fantastycznie.
Nie odzywałem się tyle czasu do pana, więc głupio mi o to prosić,
ale czy mógłby pan…
załatwić mu spuszczenie łomotu?
Ja? Mam się zająć Moosikiem?
DZIELNICA CHIŃSKA, MANILA
Jak wiesz, to był błąd. Chcę przeprosić.
Puszczę to w niepamięć, przyjacielu.
Ale drugiej szansy nie dostaniesz.
Dobrze. Dziękuję, brachu.
Wcześniej w Caliz, a teraz w Manili.
Moosik przeprosił mnie osobiście.
Nie rób problemów.
On nie ma nic wspólnego z panem Cha. Nie puszczę mu tego płazem.
Co masz taką obsesję na jego punkcie?
Chodzi o moją dumę!
Proszę, pozwól mi się nim zająć.
W porządku, ale bez używania broni.
Spokojna głowa, szefie.
GRA O WSZYSTKO
ZABÓJCY
WSTĘP WZBRONIONY
W porządku.
Proszę się zatrzymać. Pana torba.
Mówi coś.
Złóż ręce i przeproś.
- Przepraszam. - Torba.
Przepraszam.
O co chodzi?
Co, do diabła? Papierosy?
Co z tobą?
Wybacz, szefie.
Przepraszam.
Panie Woo!
Jak się pan miewa?
- Co tak długo? - Dzień dobry.
Mieliśmy trochę kłopotów.
Kark sztywny? Tylko na taki ukłon was stać?
Zrób to porządnie.
Ukłonimy się jak należy!
Wstawajcie, do cholery.
Wstyd mi robicie.
Poznają, że jestem gangsterem!
To był żart. Wsiadajcie.
- Do środka. - Jedźmy.
To nasz kierowca.
PRZYLOTY
Jacy eleganccy w tych garniturach.
A swoją drogą, panie Woo, kim jest ten Cha Moosik?
Nie może pan nic z nim zrobić?
W Korei byłoby już po wszystkim.
Ale na Filipinach…
Jest ciężko.
Rozumiem. Jest aż tak źle?
Masz jakiś plan?
Nigdy nie byłem na Filipinach.
Jesteś tu pierwszy raz? Wy też?
- Tak. - Zgadza się.
Ja byłem na Cebu.
To czemu się tak ubrałeś?
Nie gorąco ci?
To na przyjazd.
Głupoty gadasz.
Niech go pan zwabi, my zajmiemy się resztą.
Co kazał zrobić pan Na?
Co trzeba.
Mogę go ściągnąć,
ale jeśli coś się stanie, nie mam z tym nic wspólnego.
Spokojnie.
Zajmiemy się tym.
Panie Jung.
Przelałem panu 30 milionów wonów.
Niech pan gra 20 milionami,
a dziesięć proszę wysłać żonie.
Dziesięć?
Niech pan nimi nie gra.
Żona opłaci faktury.
Dziesięć milionów to dużo.
Nie żal panu żony?
Proszę je wysłać.
Niech pan da numer konta. Ja wyślę.
Radzi sobie. Wysyłam jej dość pieniędzy. To nie jest konieczne.
Panie Jung, nie może mnie pan posłuchać ten jeden raz?
Ależ pan jest uparty.
Chwileczkę.
Panie Woo!
Panie Cha.
Gdzie pan jest?
Na polu golfowym.
Możemy chwilę porozmawiać?
Tak, proszę mówić.
Mam pewną sprawę.
Możemy się spotkać?
Oczywiście. Kiedy?
Może o ósmej wieczorem?
Dziś o ósmej? Jasne, nie ma sprawy.
Gdzie się spotkamy?
Halo?
Gdzie pan jest?
W drodze w jedno miejsce.
Szefie, ten policjant z Korei jest teraz w kasynie.
Tak?
Skurczybyk. Powiedział, że pozwolił mu pan grać.
Zgadza się.
Wypłać mu 200 000 peso
i pozwól pograć.
Dobrze.
Przepraszam, trochę mi zeszło.
Nie ma sprawy.
Zawsze spędzam czas sam, więc kasyno takie jak to…
- Ładnie tu. - Lubi pan grać?
Tak, lubię, ale…
wypłata nie pozwala na częstą grę.
Ale lubię to.
Zagra pan? Przyniosę żetony.
Będzie mi bardzo miło.
- Pan Cha? - Tak.
A pan?
- Jestem znajomym pana Woo. - Rozumiem.
Proszę usiąść.
Gdzie pan Woo?
Powiedział, że już jedzie.
Proszę usiąść.
Chwileczkę.
Nie znam pana.
Nawet się pan nie przedstawił. Chyba od tego powinno się zacząć.
Oczywiście.
Prowadzę mały biznes w Busanie.
Co to za biznes?
Zajmuję się tym i owym.
Sam pan wie.
Proszę pana.
Popełnia pan błąd.
Widzi pan…
Kiepsko mi idzie
nawiązywanie przyjaźni z nieznajomymi.
I wcale nie chcę tego robić.
No co?
Boli?
Za nogi!
Doprawdy.
Dwieście tysięcy to dużo pieniędzy,
a przegrałem je w sekundę.
Może się pan odegrać. To nie takie trudne.
Przepraszam. Kolejnego.
To ogromne kasyno.
Muszą przez nie przechodzić olbrzymie kwoty.
Dużo zarabiamy i dużo tracimy.
Mimo wszystko.
Wysłanie pieniędzy do Korei na pewno nie jest proste.
Dziękuję. Ma pan dużo pracy.
Pracuję tyle, co inni.
- Dzięki. - To część moich obowiązków.
Wszyscy agenci tutaj to Koreańczycy, tak?
Tak.
Wielu to Koreańczycy.
Wiem, że nie powinienem tego mówić, bo dopiero się poznaliśmy,
ale całe życie pracuję dla rządu.
Nie mogę tak bez końca. Czas pomyśleć o emeryturze.
Może mógłbym kiedyś pracować w takim miejscu jak to.
Tylko to niebezpieczna branża, co?
Mnie nie przeszkadza.
Przepraszam, że o to pytam,
ale Philip też tu pracował, prawda?
Miał wypadek w Manili.
Stąd wniosek, że ta praca nie jest lekka.
Czegoś pan nie zrozumiał.
Philip przyjaźnił się z Sanggu. Spotkaliśmy się kilka razy.
Pracował dla Casabee, a nie dla nas.
- Naprawdę? - Tak.
Coś mi się pomyliło.
Kim Sojung tutaj pracowała, prawda?
Spotkałem ją tutaj raz.
Mówił pan, że przyszedł pograć.
Nie miałem złych intencji.
Usłyszałem, co się stało, bo w sprawę zamieszani są
Koreańczycy z Manili.
Może nie powinienem był pytać.
To bez znaczenia. Przepraszam.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Mam w dupie, czy się pieprzyli, ustatkowali, czy wylądowali w piachu.
Jasne?
Nie wiem, ile pan wie,
ale nasz pracownik, Sanggu, prawie tam zginął.
To my powinniśmy się skarżyć.
Złapali ich, gdy uciekali z pieniędzmi pani Ko.
Policja ich zastrzeliła i też uciekła.
Co mi tu pan z tym gównem przyłazi?
- Przepraszam. Nie powinienem był pytać. - Kurwa!
- Cofam to. - Mam dosyć tego gówna!
Co się stało?
- Cholera. - Co jest?
Co się stało?
Znajomy polecił mi to kasyno. Przyszedłem grać.
Chyba coś palnąłem.
Trochę się zdenerwował. Lepiej, jak porozmawiacie innym razem.
Jasne.
- Kim ty w ogóle jesteś? - Ja?
- Zwykłym urzędnikiem. - Urzędnikiem?
Tak.
Jakim urzędnikiem?
Pracuję w wydziale koreańskim w Agiles.
Glina?
Pójdę już.
JUNGPAL WYGADAŁ SIĘ PRZED GLINĄ Z KOREI.
Bawi to pana?
Co w tym zabawnego?
Kim jesteście?
My?
Dbamy o sprawiedliwość.
Panie Cha.
Popełnił pan błąd.
Okradł pan klienta, będąc szefem kasyna.
Jak to „okradł”?
Już pan wie najlepiej, panie Cha.
Dziesięć miliardów wonów to spora kwota.
Przysłała was pani Ko?
Panie Cha.
Jeśli nie będzie pan ze mną szczery
albo przestanie odpowiadać,
za każdy palec policzymy miliard wonów.
- Hej! - Razem dziesięć miliardów.
- Jasne? - Czemu to robisz?
Nie rób tego.
Pierwsze pytanie.
Gdzie są pieniądze?
Tnij.
Przestań!
Moment. Chwila.
Zatem chodzi o kasę? Wszystko przez pieniądze?
Oczywiście.
Jeśli odda nam je pan, od razu znikniemy.
W porządku.
Dam wam pieniądze.
Zadzwonię i powiem, żeby dostarczyli pieniądze.
Naprawdę?
Załatwi to pan jednym telefonem?
W końcu prowadzę kasyno.
Mogę kazać przywieźć znacznie więcej.
Ma pan dziesięć miliardów w gotówce?
Cholera. Ale panu, kurwa, zazdroszczę.
Czyli my też zarobimy?
Niestety mam złe wieści.
Rozwaliłem pana telefon.
Nawet gdyby dał nam pan dziesięć miliardów,
co mielibyśmy z nimi zrobić?
Wpłacę je wam na konto.
Prawdziwy z pana gracz.
Czyż nie?
Odłóż to.
Przynieś mi ten tasak do porcjowania ryb.
Panie Cha, jestem po prostu ciekawy.
Skoro ma pan tyle kasy,
ile byłyby warte pana kostki?
Kurwa, panie Cha.
Ma nas pan za idiotów?
Dużo o panu słyszałem.
Jest pan dość znany na Filipinach.
Mniejsza z palcami. Szkoda czasu.
Odetniemy kostkę, jak faceci.
Trzymajcie go.
Ej!
Sukinsyny!
Daj znać w razie problemów.
Wrócimy i odetniemy drugą.
- Ty gnoju! - No już…
Puszczaj, ty gnoju!
Moosik, daj mi jeszcze jedną szansę!
- Kurwa! - Hej, Billy.
Zabawcie się i odeślijcie go do domu.
- Dobrze, szefie. - Super.
Cicho.
Skąd wiedziałeś, gdzie nas znaleźć?
Moosik jest w środku?
Zabieram go.
Przykro mi, ale nic z tego.
Pani Ko prosiła, żeby go poobijać.
Słuchaj.
Dlaczego zajmujesz się tym aż tutaj, na Filipinach?
Widzisz…
On ma tutaj kontrolę nad wszystkim.
Myślisz, że wrócisz żywy, jeśli wyjdzie na jaw, że ty go pobiłeś?
Co może pani Ko?
Myślisz, że cię uratuje tutaj, na Filipinach?
Dlaczego ryzykujesz życie?
Nie rozumiem.
Wykonuję rozkazy pani Ko.
Rozkazy? Akurat.
Zmyj się stąd zawczasu.
Posprzątam po tobie.
Nawet nie chcę oddychać tym samym powietrzem, co on.
Wiesz o tym?
Chryste.
Taki to koniec.
Nie zabijaj mnie!
Żegnaj. Mam nadzieję, że więcej cię nie zobaczę.
Ej! Ty sukinsynu!
Bo mi się przykro robi!
- Taeseok. - Właź. Obijesz sobie głowę.
Zamykam bagażnik.
Zamykam!
Żegnaj, sukinsynu.
Cholera.
Kto, do cholery, dzwoni o tej porze?
Słucham?
Hej, Sangchul.
To ja, gnojku. Co robisz?
Spałem. Piłeś?
Ciągle piję.
Gdy zarządzałaś szulernią w Daejeonie, było dwóch właścicieli?
Jednym z nich był Moosik.
Tak, a co?
Wydoił wszystko do dna i cię okradł, tak?
Cholera.
O czym ty mówisz?
Czemu miał kogokolwiek okradać?
Tak powiedziałeś, skurwielu.
Dałeś mu kilkaset milionów, tak?
To Chiyoung wziął te pieniądze. Moosik nikogo nie oszukał.
Wziął tylko ustaloną kwotę.
Naprawdę?
Chiyoung poprosił mnie o pieniądze, bo był spłukany
po wyjściu z więzienia.
Moosik wziął jedynie 50 milionów. Nic więcej.
- Cholera. - Czekaj.
Wkurzyłeś czymś Moosika?
Czy go wkurzyłem? Akurat.
Bądź dobry dla Moosika, co?
Miał o tobie dobre zdanie, choć zachowywałeś się jak dupek.
Mniejsza z tym, skurwielu.
Kurwa.
Wpuściłem węże.
Super.
Skończyliśmy?
- Tak. - Ekstra.
Kto to?
Sprzątacze.
Podrzucić cię do domu?
Jak mnie znalazłeś?
Śledziłem tego pojeba.
Pieprzony kretyn.
Jedziemy.
Wyciągać! Ruchy!
Dziękuję.
Nie ma za co.
Hej!
Jedziemy.
Kurwa!
Szefie.
Co się stało?
Szefie, coś się stało?
Co z szefa twarzą?
Nie odbierał szef telefonu. Gdzie pan był?
Wysłałem Taeseoka
z powrotem do Korei.
Jasne?
DEPTAK
Ma pan rację.
To najlepsza okolica, żeby się rozerwać.
Niezłe ciało!
- Nie zapomnij. - Chodźmy!
Piątka!
Panie Woo, niesamowita okolica.
Co to za miejsce? Te kobiety!
Jakby Filipiny organizowały mistrzostwa świata.
- Panie Woo, co to za miejsce? - Wszyscy szaleją.
- Panie Woo. - Tak?
Pojedziemy do dzielnicy koreańskiej?
- Tu jest źle? - Nie o to chodzi.
Przejmujesz się niedokończoną robotą?
Taeseok nie odbiera.
Nie wiem, co powiedzieć pani Ko.
Ja z nią porozmawiam.
Nie martw się. Po prostu dobrze się baw.
- Przejechałeś… - Pan Woo!
- Kochanie, szmat czasu! - Tak, szmat czasu.
Zapraszam do mojego baru.
Zapraszam do mnie.
Panie Woo, wejdziemy?
Dobrze.
Mamy nowe, uśmiechnięte i seksowne dziewczyny.
Chodź no tu!
Idziemy!
Dalej, chłopcy!
Widzi pan moje dziewczyny?
- Same modelki. - Świetnie!
Trzeba spróbować każdej dziewczyny.
Przepraszam.
Wyjdźcie wszystkie.
Szybko. Wychodzić.
Rebecca!
Dlaczego?
- Dokąd idziesz? - Kochamy cię.
Ma jakieś specjalne dziewczyny?
Pan Cha! O co chodzi?
Panie Woo.
Czemu tak trudno się z panem skontaktować?
Nie widziałem, że pan dzwonił.
Da pan spokój.
Jak to pan nie widział?
Wie pan, ile razy dzwoniłem?
Nie przyszedł pan na umówione spotkanie.
Panie Cha.
Usiądźcie.
Siadajcie.
Z jakiego jesteś gangu?
Yangdo z Busanu.
Dlaczego gang Yangdo wykonuje rozkazy pani Ko?
Taeseok was skontaktował?
- Panie Woo. - Tak?
Co pan wyprawia, do diabła?
Próbowałem ich odwieść,
ale nie ustępowali.
Racja.
- Nie ma z tym nic wspólnego. - Hej.
Ty gnojku.
Ty! Daj mi broń.
Chodź tu.
Stań tutaj.
Powiedz…
Skąd w tobie tyle odwagi?
Jeśli pociągnę za spust, nikt cię już nie znajdzie.
Zamknij się.
Dorośli rozmawiają. Gdzie twoje maniery?
- Oczywiście. - Dotarło?
Siadaj.
Przeanalizujmy to.
Waszym terenem jest Korea.
Zgadza się?
Pokonałbym was, gdybym był w Korei?
Nie ma mowy.
Ale mieszkam tutaj.
Moim terenem są Filipiny. Myślicie, że dacie mi tutaj radę?
Nie ma szans.
Pan Woo wie o tym najlepiej.
Oczywiście.
Pan Cha ma rację.
Musimy szanować teren, na którym każdy z nas działa.
Takie są zasady.
Prawda?
Tak jest.
Mam rację?
- Ma pan. - Ma pan rację.
Mam rację?
- Ma pan. - Ma pan.
Dlatego…
przestańcie się wygłupiać i wracajcie do domu.
Chciałbym,
żebyście dokładnie przekazali moją wiadomość.
Będę mądrzejszy i tym razem puszczę to w niepamięć.
Ale jeśli jeszcze raz zrobicie coś takiego,
dopilnuję, żebyście za to zapłacili.
Zrozumiano?
Tak jest!
Spadajcie.
No już, spadać.
- Panie Woo. - Tak?
Tak?
Jest pan na emeryturze.
Nie powinien pan bywać w takich miejscach. Nie wstyd panu?
Przepraszam. Przykro mi, ale…
- To się nie powtórzy. - To moje ostatnie ostrzeżenie.
Dziękuję, panie Cha.
Mogę odejść?
Chodźmy. Szybko.
Uważam, że wspólna operacja policji i wydziału koreańskiego
w celu złapania zabójcy koreańskich turystów
to dobry przykład współpracy
między dwoma krajami,
by osiągnąć cel.
Jako komisarz policji
doceniam te starania i zachęcam do dalszych prac
nad obniżaniem przestępczości wymierzonej w cudzoziemców.
Chciałabym nagrodzić majora Oh za jego osiągnięcia.
Dziękuję.
Jestem dumny.
Pozostaję do pana dyspozycji.
Oczywiście. Dziękuję.
Komendancie, mam jeszcze jedną prośbę.
Słucham.
W Manili zamordowano parę Koreańczyków.
Nadal nie mamy podejrzanych.
Poprosiliśmy policję w Manili
o wydanie nagrań z kamer,
ale chyba je opóźniają.
Osobiście tam zadzwonię i przyspieszę sprawę.
- Coś jeszcze? - To wszystko.
To dobrze.
Świetnie.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Chodźcie.
Nie dziękuj.
To moja praca.
Nie zamierzałem.
To dobrze.
Wiem.
Zapytałem Manny'ego, co sądzi o tym pojedynku.
Odpowiedział, żebym w niego uwierzył.
Wrócił do dawnej formy.
Pewnie znokautuje przeciwnika w jednej rundzie.
Leci pan do Vegas na walkę?
Zarezerwowaliśmy już całe piętro w hotelu.
Ile pan postawił?
Ledwie 100 milionów peso.
Zgadzam się z panem.
Mam dobre przeczucie.
A pan, panie Cha? Jak interesy?
Staram się.
Słyszał pan o kamieniołomach?
Chodzi o wydobycie kamieni.
- Tak. - To dobrze.
Mam dla pana pracę.
W Lubao.
Będzie pan pobierał opłaty od ciężarówek z kamieniami.
Byłby pan zainteresowany?
Jestem prostym człowiekiem. To chyba nie dla mnie.
To proste zadanie dla prostego człowieka.
Trzeba tylko siedzieć i zgarniać cztery miliony peso tygodniowo.
Danielu.
To mój teren
i jeśli pan pozwoli,
to mogę zapewnić zysk.
Przepraszam.
Niech pan to zrobi. To prosta robota.
Dziękuję, szefie.
Może powierzy to szef Johnowi?
Co za gość!
Zawsze odrzuca okazje, by zrobić interes.
Pola golfowe, catering więzienny.
Ale ostatecznie i tak się pan zgodzi.
Wolę się trzymać na uboczu.
To chyba na drugim piętrze.
- Gdzie? - Tutaj.
MIN – DORADZTWO
Cholera, czemu otworzył biuro w takim miejscu?
Co z jego hotelem?
„Min – doradztwo”?
Rany, nieźle się rozrósł. Pamiętam, jak prowadził szulernię.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Min.
Co pan taki zdziwiony?
Dzień dobry. Poznaliśmy się na otwarciu.
Co panów sprowadza?
Uniemożliwił mi pan powrót.
Musiałem wybrać okrężną drogę.
Nie przypominam sobie.
Naprawdę?
W takim razie musiałem się pomylić.
Dlaczego ma pan tutaj biuro,
a nie w porządnym hotelu?
Po co mi biuro w porządnym miejscu?
Oszczędzam.
Rozumiem.
Przepraszam, usiądę sobie.
Imponujące, panie Min.
Dobrze pan zarządza pieniędzmi.
Nie przyszedł mi pan schlebiać. Do rzeczy.
Owszem.
Chcę wyjaśnić parę spraw odnośnie moich udziałów.
Kto mówił, że ma pan jakieś udziały?
Panie Min.
Proszę tak nie mówić.
Z tego, co wiem, pan Choi poczynił inwestycje.
- Jeśli będzie pan udawał… - Nie ma potrzeby.
Obejdziemy się.
Znamy się od dawna, prawda?
Odkąd wróciłem do Manili, traktowałem pana jak ojca.
Dlatego często inwestowałem bez umów.
Potwierdzi pan?
Nagrywa pan nas?
Ja…
Nie, spokojnie. Proszę nagrywać.
Nagrania z ukrycia
nie wykorzystacie w sądzie.
Czasem coś wypadnie mi z pamięci. Nagram nas w takim razie.
- Niech pan posłucha, panie Choi. - Tak jest.
Pan nie zainwestował pieniędzy. Pan mi je pożyczył.
Podpisałem weksel i pożyczyłem.
Podpisaliśmy umowę inwestycyjną?
Mówiłem, że pana spłacę, kiedy będę mógł.
Panie Min, nie proszę o zwrot pieniędzy.
To były inwestycje.
Moje udziały wynoszą 30%. Sam pan powiedział.
Hotel świetnie sobie radzi.
Zgrywa się pan.
Kiedy tak powiedziałem?
Trzydzieści procent? To żart? Dostałem tylko pięć miliardów.
Wie pan, ile jest wart hotel?
Będę bardziej dokładny.
To było dokładnie 5,6 miliarda, panie Min!
Zaczął pan od dziesięciu.
Ponad połowa tej kwoty pochodziła z mojej inwestycji.
Idę na rękę, prosząc tylko o 30%.
Bez moich pieniędzy by pan nie wystartował.
Przestań pan gadać bzdury! Jasne?
Myśli pan, że zdobycie pozwoleń to dziecinada?
Do tego kupowanie ziemi i pożyczki!
To większa inwestycja niż wyłożenie funduszy.
Dość tej arogancji!
Mówię poważnie. Nie zniosę tego dłużej.
Panie Min, wie pan, jak to się nazywa? Oszustwo.
Umowa ustna to nadal umowa.
Tylko szaleniec pożyczyłby komuś ot tak 5,6 miliarda.
To była inwestycja.
Może pan to nazywać oszustwem.
Skończyłem. Żegnam.
Panie Min…
Jeśli panowie tu wrócą, wezwę policję.
Wynocha.
- Panie Min, porozmawiajmy. - Chcę zjeść w spokoju.
Ale ja jestem konsulem!
Szef nigdy nie bierze mnie pod uwagę w interesach.
Chociaż to ja odwalam brudną robotę.
Dlatego…
nigdy nie pomyślałem, że sam mógłbym prowadzić biznes.
Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy.
Musisz zacząć myśleć o przyszłości.
Trzymaj się.
Hej.
Dzięki.
Mówię poważnie.
I wal się.
Ty też.
Philip!
Chce pan powiedzieć,
że musiał pan wrócić do Korei od razu po wylądowaniu na lotnisku?
Tak.
Co miałem, kurwa, zrobić? Musiałem.
O Boże.
To szaleństwo.
Wywiózł mnie w góry, kawał za miasto.
Potem powiedział: „Panie Choi, niech pan wraca do Korei”.
Groził mi,
że można by tam zginąć i nikt by się nigdy nie dowiedział.
Co? Jak on śmie?
Przestraszyłem się, jak to powiedział.
Tyle o nim słyszałem,
a byłem bezsilny, gdy już doszło do konfrontacji.
Niedawno więził i torturował klienta z Korei.
- Co za sukinsyn. - Mówiłem.
Ten dupek groził też mojej rodzinie.
Cały czas to robi.
Gdybym miał broń, zastrzeliłbym go.
Niech pan to zrobi.
Pracuję dla rządu.
- Gdyby nie to… - Śmiało.
Mój chłopak jest szefem mafii.
Załatwi sprawę po cichu, jeśli pan chce.
- Naprawdę? - Tak.
Ma po swojej stronie tuzy. To będzie bułka z masłem.
Żadnych komplikacji.
Cholera.
Co w panią wstąpiło? Przeraża mnie pani.
Ile?
Nie będzie żadnych dowodów?
Żeby mieć pełną gwarancję, trzeba wydać jakieś 20 milionów.
Ile?
O czym wy mówicie?
Jest na pęczki ludzi, którzy zrobiliby to za sto tysięcy.
Dwadzieścia milionów? To chyba, kurwa, żart.
Panie Jo.
Zabił pan kogoś?
Co może o tym wiedzieć urzędnik?
Woli pan oddać pracę jakiemuś amatorowi i trafić za kratki,
czy profesjonaliście i mieć spokój do końca życia?
Właściwie…
Daje pani gwarancję?
A wyglądam, jakbym ściemniała?
Cholera, skąd ta nagła powaga?
To nie tak, że się go boję.
Szkoda mi na niego czasu.
Napijmy się.
Idę do łazienki.
Moosik.
Potrzebuję jedynie 100 milionów wonów.
Mówiłem już, że nie dam.
Proszę.
Skończę z graniem, jeśli teraz przegram.
Przysięgam. Wrócę do Korei.
Postradał pan rozum?
Traci pan więcej, niż wygrywa.
Dobrze, że wysłałem pieniądze żonie.
Niech się pan opamięta. Rozum panu odebrało?
Wiem!
Nie, nie wie pan!
Ciągle łamie pan dane słowo!
Najpierw chce pan 30 milionów, potem 100.
W tym tempie wszystko pan przegra.
Przyrzekam, że prześlę pieniądze, gdy tylko wrócę do Korei.
Proszę, błagam! No proszę!
Robię to po raz ostatni.
Oczywiście. Dotrzymam słowa.
Przysięgam, że dotrzymam.
Naprawdę. Bardzo dziękuję.
Dzięki!
Jeśli grałeś setkami, nie wrócisz już do dwudziestek.
Nie wrócisz.
Hazardziści tracą poczucie czasu.
Dzwonią, kiedy skończą im się pieniądze, bez względu na porę.
PREZES JUNG SUKWOO
Halo?
Moosik, mogę z panem o czymś porozmawiać?
O co chodzi?
Przyjedź. Musimy porozmawiać.
Widział pan, która godzina? Za późno na rozmowy.
Dobranoc.
Obietnice. Akurat!
Chyba nic z tego nie będzie.
No i?
Dostałem 100 milionów wonów. Wezmę jeszcze 900.
Po powrocie do Korei zrobię przelew na miliard.
Dobiję do trzech miliardów.
Niech pan tak na mnie nie patrzy. Niech mi pan da tę cholerną kasę.
To, co mam teraz, na nic mi nie wystarczy!
Boże.
Doprowadza mnie pan do szału.
W porządku.
Dam panu 900 milionów, ale na pana odpowiedzialność.
Cześć, to ja.
Przelej 900 milionów wonów na konto pana Junga.
Powiedziałem 900 milionów, idioto.
Tak. Dobrze.
Załatwione.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Do zobaczenia.
WIADOMOŚCI
PRZYSZEDŁ PAN JUNG
ZARAZ WSZYSTKO PRZEGRA
PRZEGRAŁ WSZYSTKO
WYSTARCZY
Przesłali pieniądze?
Tak.
Na pewno?
Tak.
Nie martw się.
Naprawdę to zrobisz?
A co?
Boisz się?
Oczywiście, że nie.
Nie sądziłam, że naprawdę wyślą pieniądze.
Wszystko dzieje się tak szybko.
Posłuchaj.
Czy to zrobimy, czy nie,
zależy tylko od ciebie.
Dobrze?
RATUSZ W AGILES
Jest burmistrz?
Proszę pana, przyszedł dyrektor skarbówki.
Dobrze.
Może pan wejść.
Dzień dobry.
Rany, Jose.
Co z tobą?
Znowu cię złapali.
Czemu ukryłeś narkotyki w domu dziewczyny?
Przepraszam.
Chciałeś sam je wciągnąć?
Jasne, że nie.
Ukryłem tylko te, które dostałem w zastaw.
Nie mam pojęcia, skąd wiedzieli, że je mam.
Musiał na ciebie donieść ktoś, kto jest ci coś winien.
Ktoś, kto zajmuje się narkotykami.
Gdyby to ode mnie zależało, wsadziłbym wszystkich ćpunów za kratki.
Zajmę się tym.
O czym chciałeś porozmawiać?
Dostałem zlecenie.
Chcą, żebym kogoś zabił.
Koreańczyka.
Poprosili moją dziewczynę.
Naprawdę nie chcę tego robić.
Ale już dostałem dziesięć milionów peso.
Co mi więcej pozostaje?
Stały klient mojej dziewczyny.
Wmieszał się w moje interesy.
A to zawsze wiąże się z kłopotami.
Ile dostanę?
Podzielimy wszystko na pół, po odliczeniu moich kosztów.
To za mało.
Chcę 70%.
I pokryjesz koszty operacji.
Ma ochroniarza?
Nie.
Zajmę się tym. Do kiedy mamy to zrobić?
Jak najszybciej.
Najpierw pieniądze.
Możesz iść.
Do widzenia, burmistrzu.
Napisy: Adam Sikorski